Ο Παναγιώτης Χ. Βούρος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982 και
μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Είναι Δικηγόρος Αθηνών Παρ’ Αρείω Πάγω. Από τις εκδόσεις
ΚΟΡΑΛΛΙ έχουν κυκλοφορήσει τα βιβλία του: ΟΙ ΠΛΕΙΣΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΚΑΚΟΙ; (2014 - Α’ Βραβείο, Βραβεία Βιβλίου 2000 – 2019 «Κέφαλος»), Ο
ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΑΚΗ (2017- Β’ Βραβείο, Βραβεία Βιβλίου 2000 -
2019 «Κέφαλος»), ΔΕΚΑΤΡΙΑ ΚΑΙ ΜΙΣΟ (2020), ΤάSOS ΑΠΟ ΚΙΕΒΟ
(2025) και ΠΑΡΑΞΕΝΙΑ (άηχα κι ακοινώνητα στιχουργήματα) (2026).
Είναι μέλος της Εθνικής Εταιρείας των Ελλήνων Λογοτεχνών και της Ένωσης
Μεσσηνίων Συγγραφέων.

 

1. Τελευταία συναντήσαμε την περίπτωση της απόσυρσης βιβλίων, προϊόντων τεχνητής νοημοσύνης; Πιστεύετε ότι είναι ένα ικανό μέτρο ή  μια πράξη σε "κενό" έδαφος μιας και είμαστε ήδη αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο να λείψει η γνήσια έμπνευση του συγγραφέα;

Το εν λόγω ερώτημα  -προβληματισμός συνιστά περισσότερο πρόκληση, αν όχι καθήκον για τον συγγραφέα/δημιουργό καθώς και για το ίδιο το αναγνωστικό κοινό, παρά τυποποιεί μια απειλή προ μιας αποφασισμένης παραίτησης. Όχι, λοιπόν. Δεν θα λείψει η γνήσια έμπνευση του συγγραφέα, του ποιητή. Δεν μπορεί να απειληθεί το τόσο πρωτογενές της ανθρώπινης φαντασίας, σκέψης, αφήγησης, του βιβλίου από αθροίσματα πληροφοριών που δεν περιέχουν τη μήτρα της έμπνευσης, το συναίσθημα, την έξαψη της δημιουργίας, το νέφος και το φως. Και δεν μπορεί να απειληθεί διότι ο συγγραφέας όσο κι ο δέκτης - αναγνώστης δεν γίνεται παρά να διαπιστώνουν την  ανάγκη να επιστρέφουμε διαρκώς στο βιβλίο και στην πλούσια ροή του λόγου εικόνας και ν’ αναμετρηθούμε με τον ουσιαστικό διάλογο της εξέλιξης και του αναστήματος. Την ανάγκη το επιχείρημα, η ποίηση, η αφήγηση να υπερέχουν πάντα της  φλυαρίας και της σύγκρουσης. Την ανάγκη  να δώσει η κυριολεξία των λέξεων την απάντηση που πρέπει στην παραχάραξη των εννοιών.

 

"Καμιά φορά σ' έναν καιρό κάπου καλύτερα...όλοι εμείς να δοκιμάσουμε νωρίτερα" Ο στίχος που ανοίγει και κλείνει την προκείμενη συλλογή. Χωρίς πρόθεση διδακτισμού και μην πιστέψετε πως έστω διαπιστώνω το αναπόδραστο μιας συνθήκης,  ντύνομαι στο σκοτάδι μου τον άνω στίχο και δεν με απαλλάσσω, αλλά ούτε με καταδικάζω. Μόνο διαφεύγουμε με το τραύμα μου του καιρού που χάσαμε, ώστε να γεννηθούμε στον καιρό που θα προφτάσουμε κι ας επιλέξουμε πάλι λάθος.

 

Πρωτόπλαστα με μια λέξη. Ο προσανατολισμός, η αγάπη μου για το διήγημα και άρα τον εν γένει πυκνό αφηγηματικό λόγο μου δημιουργεί από την πρώτη πρώτη  λέξη την ώριμη κατεύθυνσή μου να πω μια αυτοτελή ιστορία. Εφόσον κατορθώνεται, η μουσική μάλλον προκύπτει από τη συμπεριφορά της ίδιας της ποίησης και σίγουρα όχι από κάποιο τέχνασμά μου. Ταξιδεύω δηλαδή με τις λέξεις μου μέσα στην ιστορία, πάντα με όχημα μια ερώτηση, μια αναζήτηση και αφήνω τη λογοτεχνία να αποφασίσει για τη μελωδία της

 

4. Τα βιβλία σας μέχρι τώρα, όπως και η ΠΑΡΑΞΕΝΙΑ αγαπούν περισσότερο τη γυναίκα σαν ήρωα και σαν αναγνώστρια, αν μπορώ να το διατυπώσω έτσι. Ισχύει ή έχω λάθος εντύπωση;

 

Το κάθε βιβλίο υπηρετεί ήρωες, αντιήρωες, άνδρες, γυναίκες, τόπους, λάμψεις, ημίφως, έρεβος ... Και τελικά μεταφέρει σε διαφορετικά μάτια με διαφορετικό τελικά πρόσημο διαφορετικά σύμπαντα από πηγή που ελάχιστα μοιάζει ή πολύ με τη θάλασσα που την υποδέχεται. Τα βιβλία μου αγαπούν τον άνθρωπο αποδοκιμάζοντας, έχοντάς του όμως δώσει την ευκαιρία στη ροή και στο επιχείρημα, τον ανάνθρωπο. Η γυναίκα, ο άνδρας, το παιδί δεν χρειάζεται εξάλλου να προτιμηθούν λογοτεχνικά. Αρκεί να επιτρέπουν στο όνειρο, στην αξία να αναπνέουν ελεύθερα μέσα κι έξω απ' τις σελίδες. Αν συμβαίνει αυτό που γεννησε την παραπάνω εντύπωσή σας είναι μάλλον διότι εσείς "αγαπήσατε" τη γυναίκα - ηρωίδα της ιστορίας, του στιχουργήματος εδώ,  και όχι τη γυναίκα - γυναίκα.

 

 

Να βλέπω Θέατρο αχόρταγα  ή να απομονώνομαι στους κόσμους της κλασικής ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας και κάθε που η ανησυχία μου ζητά περισσότερα ή με θέλει κοινωνικότερο να απολαμβάνω συζητήσεις με φίλους ή και να επιστρέφω στην άμμο του beach που τόσο της ανήκω.

 

 

Με διαφορά θα πω τη Δίκη του Κάφκα στο Αrk. Οπωσδήποτε θα πρέπει να σημειώσω βέβαια  και το Cleansed, όσο και τα Ανεξάρτητα Κράτη , αλλά και τις Νεκρές Ψυχές. Και θα προσθέσω την Ήμερη, η ανατομία μιας πτώσης, εκεί όπου το πολυδιάστατο ταλέντο της κας Φραγκάτου ομολογώ πως αποκαλύπτεται συγκλονιστικό 

 

 

Το βιβλίο «ΠΑΡΑΞΕΝΙΑ (άηχα κι ακοινώνητα στιχουργήματα)» του Παναγιώτη Χ.  κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κοράλλι