Ένας άντρας και μια γυναίκα συναντιούνται σε ένα βαγόνι και καταλήγουν να παίζουν ένα παιχνίδι, να διηγούνται και να μαντεύουν ο ένας από τις καλύτερες μέχρι και τις χειρότερες στιγμές του άλλου. Ένα κόνσεπτ τόσο απλό, που και πάλι σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς ακριβώς θα το τοποθετήσουν στην μικροσκοπική σκηνή οι συντελεστές.

Και τι ωραία που το τοποθετούν! Από τα νάζια και την ελαφρύτητα των πρώτων βλεμμάτων, του πρώτου τραγουδιού μέχρι τα βαρίδια που έχουν φορέσει στις ψυχές τους ως το τέλος, οι δύο ηθοποιοί δεν σταματούν ποτέ να θυμίζουν ερωτευμένα σχολιαρόπαιδα: Μπερδεμένοι, παρεξηγιάρηδες, έτοιμοι να εκραγούν από στιγμή σε στιγμή. Αρχίζεις να σκέφτεσαι τις ανέμελες στιγμές του πρώτου σου έρωτα και καταλήγεις με την μοναξιά και την απορία του χειρότερου χωρισμού σου.
Το πινγκ-πονγκ τους, αν συνέβαινε σε μεγαλύτερη σκηνή, θα σου έσπαγε τον λαιμό, οπότε ευχαριστείς μέσα σου για τον πριβέ κλοιό του βαγονιού και συνεχίζεις να τους παρακολουθείς να κάνουν πάσα το μπαλάκι της παράκρουσης. Το Λαχτάρα για κεράσια κάνει κάτι που πρέπει να κάνουν όλες οι ωραίες ρομαντικές ιστορίες, να παίρνουν το αυστηρά προσωπικό και να σε κάνουν να το νιώθεις καθολικό.
Είναι επίσης ωραίο να βλέπεις πόση κίνηση μπορεί να χωρέσει σε τόσα λίγα τετραγωνικά, με πόσους διαφορετικούς τρόπους, πόσο μπορούν δύο ηθοποιοί να καταβροχθίζουν τα σκηνικά ενώ σκηνικά δεν υπάρχουν. Ο Ευθύμης Χρήστου που αναλαμβάνει την σκηνοθεσία έχει δέσει το έργο σφιχτά, όσο μικρές μα προσεγμένες λεπτομέρειες στα λιγοστά αντικείμενα επί σκηνής έρχονται να δέσουν φιογκάκι πάνω από τις ερμηνείες της Μαριέλας Δουμπού και του Θεοδόση Φυλακτού. Εκτός κι αν χώρισες κυριολεκτικά προχθές, αξίζει να πας να το δεις.
ΥΓ Ευθύμη Χρήστου, θα ήθελα κονέ για τα παπούτσια του πρωταγωνιστή, ευχαριστώ.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/laxtara-gia-kerasia-1/