Είδαμε στο Αμφιθέατρο Σπύρου Ευαγγελάτου την παράσταση Γιοι και Κόρες,μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας, σε σκηνοθεσία και κείμενο Γιάννη Καλαβριανού. Οι αληθινές ιστορίες ηλικιωμένων, που η ιστορία ποτέ δεν τους υπολόγισε και που απ' τις αφηγήσεις τους υφαίνεται η ιστορία του προηγούμενου αιώνα. Όλα ξεκίνησαν με συνεντεύξεις των ηλικιωμένων που τους ζητήθηκε να αφηγηθούν το πιο σημαντικό γεγονός στη ζωή τους. Οι περισσότεροι είπαν για τον πόλεμο. "Μα γιατί μας λέτε όλοι για τον πόλεμο"; Γιατί πολύ απλά ο πόλεμος δεν περνάει απλά απ' τη ζωή σου και τον ξεχνάς. Αν επιβιώσεις, σε χαράζει και σε αναδιαμορφώνει. Ο πόλεμος γεννά έρωτες στα καταφύγια και πως αλλιώς να αντισταθεί στις βόμβες ο άμαχος πληθυσμός. Το πένθος της απώλειας αντισταθμίζεται με τον έρωτα. Η παράσταση έχει γρήγορους ρυθμούς και εξαιρετικές ερμηνείες. Οι πέντε ηθοποιοί αλλάζουν ρόλους και εποχές ξεκινώντας απ' τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, φτάνοντας στην εποχή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Δεν βαρεθήκαμε ούτε ένα λεπτό και σε όλες αυτές τις ιστορίες βρήκαμε και τις δικές μας οικογενειακές ιστορίες. Στη μετανάστευση , στις περιουσίες που χάθηκαν σε μια νύχτα, στις βέρες που δόθηκαν στον μαυραγορίτη για λίγο αλάτι, στην πείνα της κατοχής, στον αλληλοσκοτωμό του εμφυλίου χωρίς κανέναν λόγο, στον διωγμό των αριστερών μετά, στην χούντα, στην μεταπολίτευση , στον covid. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μίλησαν είναι οι γονείς μας κι οι παππούδες μας. Η οικογένειά μας. Και κάποιους τους αγαπήσαμε πολύ , αφού ήταν οι δικοί μας άνθρωποι. Οι ερμηνείες απόλυτα πειστικές και με την βοήθεια των σκηνικών μας μετέφεραν στα σαλονάκια της γιαγιάς. Η μουσική μας πήγε κι αυτή πίσω στο χρόνο. Κι οι ερμηνευτές παρότι συνομήλικοί μας , μας ταξίδεψαν με την χρονομηχανή του ταλέντου τους σε προηγούμενους καιρούς. Αγάπησα πολύ την θεία Μπέτυ που ήρθε απ' την Αμερική σαν μια σύγχρονη θεία απ' το Σικάγο και αφού επιβίωσε απ' τον κορωνοιό και κήδεψε τον σύζυγό της ,πήγε στη Σμύρνη και βρήκε την ελληνικότητά της σε Τούρκους κρυπτοχριστιανούς συγγενείς. Η απόλυτη λύτρωση ήρθε με το τελευταίο βίντεο με τις πραγματικές μορφές αυτών που αφηγήθηκαν . Και πόσο υπέροχη η γιαγιά που είπε "η Ευδοξούλα πέθανε στο Βέλγιο" και λύθηκε σ' ένα γάργαρο γέλιο. Γιατί τον θάνατο πρέπει να τον περιγελάς μέχρι να σε αρπάξει αυτός.
Δείτε την παράσταση. Θα φύγετε κάπως αλλιώτικοι μετά. Θα επικοινωνήσετε με την μνήμη σας, την ιστορία σας και σίγουρα θα χαμογελάσετε. Κι όλο αυτό λειτουγεί λυτρωτικά.

https://www.ticketservices.gr/event/gioi-kai-kores/?lang=el