Γιατί πρέπει να δείτε το «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» του Μολιέρου, στο Σύγχρονο Θέατρο, από την ομάδα GAFF:

-Γιατί είναι ένα πολύ αγαπητό έργο στο ευρύ κοινό, έχει διασκευαστεί και ανέβει πολλές φορές σε διαφορετικά θέατρα και εποχές από μεγαλύτερους και μικρότερους θιάσους και ομάδες. Ένα έργο τόσο κλασσικό αποτελεί μια ασφαλή επιλογή για θέαση, ειδικά εφόσον συνδυάζει στοιχεία από commedia dell’ arte, ένα είδος “θεραπευτικό” και ανάλαφρο για όλες τις ηλικίες και όλα τα γούστα.

-Επειδή η Σοφία Καραγιάννη έχει εργαστεί εντατικά πάνω στο κείμενο, κάνοντας μια πολύ αξιόλογη σκηνοθετική προσπάθεια να παρουσιάσει ένα έργο ηλικίας σχεδόν 350 ετών ως μία σύγχρονη πραγματικότητα, εμφανώς επηρεασμένη από τη φρενίτιδα των τελευταίων δύο ετών, όπου όλοι οι άνθρωποι εμφανίζονται ως γιατροί και ειδήμονες, αλλά ταυτόχρονα δεν δρουν χωρίς την καθοδήγηση του δικού τους γιατρού.

-Επειδή το σκηνικό είναι πολύχρωμο, παιχνιδιάρικο και συνάμα φιλόξενο, αποτυπώνοντας εξαιρετικά την ιδρυματοποίηση του κεντρικού ήρωα και -κατ’ επέκταση- τη δική μας. Η ανάγκη του για φροντίδα και κατανόηση από τους γύρω του, μαζί με την ταυτόχρονη παραίτησή του από οποιαδήποτε προσπάθεια αποτίναξης της φοβίας του μοιάζει με συμπεριφορά κακομαθημένου παιδιού και αυτό το στοιχείο κυριαρχεί στη σκηνή.

-Γιατί η διασκευή του κειμένου (από τον Ιωσήφ Ιωσηφίδη και τη Σοφία Καραγιάννη) παρουσιάζει τους ίδιους τους ήρωες σαν ασθένειες, αντικείμενα υγιεινής και φάρμακα, αλλάζοντας τα ονόματά τους, τέχνασμα έξυπνο και με συμβολικό χαρακτήρα. Οι χαρακτήρες είναι αυτοί που θεραπεύουν ή συντηρούν την αρρώστια του φόβου, είναι συχνά πηγή της αίσθησης σήψης του ήρωα και τον χειραγωγούν σε μεγάλο βαθμό.

-Γιατί οι ηθοποιοί χαίρονται πολύ για τη συμμετοχή τους και αυτό είναι κάτι παραπάνω από εμφανές. Ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης μονοπωλεί το ενδιαφέρον ως ο κατά φαντασίαν ασθενής Αργκάν, προσεγγίζοντας το ρόλο με αγάπη και με απόλυτα θετική και σαρκαστική διάθεση. Η ερμηνεία του είναι εξαιρετική και ανάλαφρη, ευχάριστη στο θεατή, καθώς ο ίδιος δημιουργεί μια πολύ οικεία σχέση με το κοινό. Η Σοφία Καραγιάννη, ως Τουαλέτ, οικιακή βοηθός του Αργκάν και κομβικό πρόσωπο στην εξέλιξη της ιστορίας, φαίνεται να έχει τη στόφα κωμικής ηθοποιού. Η ίδια επαναφέρει τον κλασσικό χαρακτήρα του έργου με μια μετρημένη και συνάμα δυναμική ερμηνεία, που αναδεικνύει τον αρχηγικό χαρακτήρα της ηρωίδας και παραπέμπει σε μια πανούργα μητρική φιγούρα από άλλη εποχή. Ο Κωνσταντίνος Πασσάς, ως ιατρός Πιγκάλ και ιατρός Ντε Φορμολί αποδεικνύει για ακόμα μια φορά το ταλέντο του και αποτυπώνει με απόλυτη επιτυχία τους δύο –παρόμοιους αλλά και διαφορετικούς ως προς την προσέγγιση- ήρωες, τους τσαρλατάνους ιατρούς με το περισπούδαστο ύφος, που θεοποιούν τον εαυτό τους και την επιστήμη μέσω της επιβολής του φόβου. Ο Αλέξανδρος Τούντας, στο ρόλο του συμβολαιογράφου Μπονφουμάρ παρουσιάζει εύστοχα τον απατεώνα, φιλοχρήματο επαγγελματία, προσδίδοντάς του στοιχεία που παραπέμπουν σε ήρωα βγαλμένο από παλιές ελληνικές ταινίες. Ο ίδιος, παράλληλα είναι πολύ φυσικός και άμεσος στον δεύτερό του ρόλο, αυτόν του αδερφού του Αργκάν, Μπεράλντ, ο οποίος ασπάζεται εναλλακτικές μεθόδους θεραπείας, το διαλογισμό και τις ασκήσεις αναπνοής. Η Κορίνα Θεοδωρίδου, ως Μπιμπελίν, σύζυγος του Αργκάν, μαγνητίζει το θεατή με την εκφραστικότητα του προσώπου της και την ανάλαφρη κίνησή της, παρουσιάζοντας τη διπρόσωπη ηρωίδα ως ένα άτομο πολύ γοητευτικό, που δύσκολα γίνεται αντιπαθές. Η Γεωργία Κυριαζή, στο ρόλο της Αλλερτζίκ, κόρης του Αργκάν, αποτυπώνει εύστοχα τη φρεσκάδα και το πείσμα της ηρωίδας, με χορευτική και χαρούμενη κίνηση που παραπέμπει σε ερωτευμένη έφηβη. Τέλος, ο Κωνσταντίνος Παράσης, εναλλάσσεται από Κορτιζόν, αγαπημένος της Αλλερτζίκ, σε Πτωμά Ντε Φορμολί, γιο του ιατρού Ντε Φορμολί, με μεγάλη ευελιξία και αποτυπώνει εύστοχα τον νέο (και ανώριμο) ερωτευμένο αφενός και αφετέρου τον υπάκουο γιο με την αυτιστική προσωπικότητα. Η χημεία μεταξύ των δύο τελευταίων είναι πολύ καλή και αποτυπώνεται στις –βγαλμένες από μιούζικαλ- σκηνές τους.

-Γιατί, όπως και στην αυθεντική εκδοχή του έργου, η ροή διακόπτεται από χορευτικά και μουσικά ιντερμέδια, όπου τα φάρμακα έχουν τον πρώτο λόγο, ως διαφημιζόμενα προϊόντα που κάνουν τη ζωή καλύτερη. Τα σημεία αυτά απευθύνονται άμεσα στο κοινό με άκρως κωμική και σαρκαστική διάθεση και οι ηθοποιοί κερδίζουν το θεατή με την εκφραστικότητά των προσώπων και των σωμάτων τους, τόσο που να αδυνατεί κανείς να μη γελάσει.

-Γιατί, πέρα από τον επιφανειακά κωμικό χαρακτήρα του έργου, υπάρχει ένα βαθύτερο στοιχείο, που αποτυπώνεται με επιτυχία στην εν λόγω παράσταση, και δεν είναι άλλο από το ότι τόσο πριν 350 χρόνια όσο και σήμερα, οι άνθρωποι είμαστε γεμάτοι φόβους, νευρώσεις, ανάγκη για την προσοχή και την αγάπη των γύρω μας. Ειδικά σε συνθήκες πανδημίας, αναδύεται ο ανασφαλής εαυτός μας και αξίζει πάντα να θυμόμαστε ότι δεν είμαστε οι μόνοι που υπερβάλλουμε και, ενίοτε να διασκεδάζουμε με τις αδυναμίες μας.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη

Απόδοση – Δραματουργική επεξεργασία: Σοφία Καραγιάννη, Ιωσήφ Ιωσηφίδης

Σκηνικά-Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα

Μουσική: Μάνος Αντωνιάδης

Στίχοι τραγουδιών: Ο Θίασος

Επιμέλεια κίνησης: Κατερίνα Γεβετζή

Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος

Βοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Πασσάς

Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Trailer: Στέφανος Κοσμίδης

Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη

Παραγωγή: GAFF

Ερμηνεία: Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Σοφία Καραγιάννη, Κωνσταντίνος Πασσάς, Αλέξανδρος Τούντας, Κορίνα Θεοδωρίδου, Κωνσταντίνος Παράσης, Γεωργία Κυριαζή

Σύγχρονο Θέατρο

Ευμολπιδών 45, Αθήνα 118 54

Κάθε Τετάρτη στις 21.00