1. Α. Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση.

Ηλέκτρα: Η παράσταση «Μόνο αλήθειες», του Σπύρου Σουρβίνου είναι ένα έργο για δύο γυναίκες που βρίσκονται στην εξουσία και παράλληλα με την έκρυθμη πολιτική κατάσταση της χώρας, προσπαθούν να διευθετήσουν το παρελθόν τους, τις ραγδαίες εξελίξεις του παρόντος και την μεταξύ τους σχέση. Και όλα αυτά στην πρεμιέρα της καινούργιας εκπομπής της κρατικής τηλεόρασης, μπροστά σε όλο τον κόσμο!

Μάρα: Το ωραίο με αυτήν την παράσταση είναι ότι συμπεριλαμβάνει όλα όσα μας προβληματίζουν καθημερινά (όλα όμως) και είναι στο χέρι του θεατή να επιλέξει ποιο, από όλα αυτά, θα τον αγγίξει πραγματικά μέσα του.

Β. Το έργο σάς εγκλωβίζει σε μια “σκηνή-παγίδα”, γεμάτη αλήθειες, μισές αλήθειες και κρυμμένες προδοσίες. Πώς προσεγγίσατε ψυχολογικά έναν ρόλο που κινείται ανάμεσα στη δημόσια εικόνα και στην ιδιωτική κατάρρευση;

Μάρα: Με πολλή δουλειά. Χτίζοντας σιγά σιγά την αλήθεια του χαρακτήρα. Τι πραγματικά έχει βιώσει, αισθανθεί.. Βρήκαμε το μεγάλο κίνητρο που έχει η Κλυταιμνήστρα και η Σμαράγδα ξεχωριστά ώστε να μπορέσουν να οδηγηθούν και οι δύο στο τέλος του έργου .. όπως φτάνει η καθεμία.

Όσον αφορά την δημόσια εικόνα, είναι κάτι πιο απλό. Είναι αυτό ακριβώς που βλέπουμε στην τηλεόραση. Δύο περσόνες, όμορφες, με χιούμορ που θέλουν να αρέσουν και να φανούν συμπαθείς.

Το μεγαλύτερο στοίχημα είναι ο θεατής να βιώσει κι εκείνος όλα τα συναισθήματα από τα οποία περνάνε αυτοί οι δύο χαρακτήρες όντας on και off air.

Ηλέκτρα: Υπάρχει μια λεπτή ισορροπία σε αυτό το έργο: πότε οι ήρωες λένε αλήθεια, πότε θέλουν να πουν αλήθεια αλλά το δημόσιο προσωπείο τους δεν τους αφήνει, πότε λένε αλήθεια δημοσίως αλλά ψέματα στον ίδιο τον εαυτό τους και πότε λένε ψέματα. Αυτός ήταν και ο άξονας της δουλειάς μας, το πώς δηλαδή θα κατασκευάσουμε τους ρόλους μας με συνέπεια ως προς την αλήθεια και τα (τόσα) ψέματα.

2. Η σχέση των δύο ηρωίδων είναι σύνθετη: εξουσία, έρωτας, σύγκρουση, αλήθεια. Ποιο στοιχείο της σχέσης αυτής σας δυσκόλεψε περισσότερο να το αποδώσετε στη σκηνή;

Μάρα: Θα επιλέξω τον έρωτα και όλες τις τρυφερές στιγμές που έχουν αυτοί οι δύο χαρακτήρες μεταξύ τους. Και το λέω αυτό γιατί τους "κακούς" τους έχουμε, συνήθως, στο μυαλό μας ως ανθρώπους που δεν βιώνουν καλά συναισθήματα. Είναι κακοί, τέλος. Κι όμως, μέσα σε όλη τους την σκληρότητα έχουν μερικά φωτεινά συναισθήματα, τα οποία έχουν μάθει να τα εκφράζουν με τον δικό τους τρόπο, που ίσως να μην είναι αυτός ο σωστός τρόπος που έχουμε συνηθίσει. Στο τέλος όμως, τι είναι λάθος και τι σωστό..;

Ηλέκτρα: Και εγώ τον έρωτα θα επιλέξω. Η σύγκρουση και η εξουσία δουλεύονται με όρους status. Τον έρωτα όμως πρέπει δύο ηθοποιοί να τον κατασκευάσουν στη σκηνή με μικρές αληθινές στιγμές που να είναι πειστικές για το θεατή.

3. Καθώς το έργο εκτυλίσσεται, η πραγματικότητα εισβάλλει βίαια στο στούντιο — διαδηλωτές, θάνατος, αποκάλυψη. Πώς διαχειρίζεστε ως ηθοποιοί τη συνεχή ένταση και το κλιμακωτό άνοιγμα της αλήθειας;

Ηλέκτρα: Θέλει πολύ μεγάλη συγκέντρωση πράγματι για να διαχειριστούμε αυτή την ένταση και τις συνεχείς εξελίξεις της παράστασης. Πρέπει να είσαι εντελώς παρούσα στην στιγμή, να είσαι διαθέσιμη και να ακούς καλά τον συμπαίκτη σου, να «πατάς πάνω στις πέτρες» που έχεις προετοιμάσει για να προχωρήσεις υποκριτικά και να ελπίζεις ότι κάθε βράδυ θα γίνει μία μικρή υπέρβαση! Το θέατρο είναι η τέχνη του τώρα, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να έχεις προετοιμαστεί καλά και να αφεθείς να συμβεί ό,τι είναι να συμβεί κάθε βράδυ!

Μάρα: Αν το δούμε ως ηθοποιοί, νομίζω, πως το αντιλαμβανόμαστε πιο περίπλοκο από ότι είναι. Αν ζήσεις ως χαρακτήρας την εμπειρία αυτή και την απολαύσεις πάνω στην σκηνή, θεωρώ ότι είναι κάτι το οποίο σε κάνει να ανακαλύπτεις συνεχώς πράγματα και για τους χαρακτήρες αλλά και για εμάς τις ίδιες. Σίγουρα βέβαια (τώρα που το σκέφτομαι, χαχα) μετά από μια παράσταση μας, χρειάζομαι λίγα λεπτά περπάτημα πάνω κάτω για να φύγει η ένταση.

4. Αν έπρεπε να απαντήσετε ειλικρινά, όχι ως ρόλος αλλά ως άνθρωπος: ποια “αλήθεια” από το έργο σας συγκλόνισε προσωπικά ή σας έκανε να δείτε κάτι αλλιώς στη δική σας ζωή;

Ηλέκτρα: «Θέλω να σε δω ευτυχισμένη με τον τρόπο που ορίζω εγώ την ευτυχία.» Αυτό με έχει βάλει σε σκέψεις με αυτό το έργο. Το πώς, δηλαδή, ο καθένας από εμάς προσπαθεί να κάνει τον άλλον, τον δίπλα του ευτυχισμένο με τον τρόπο και τα όπλα που μπορεί και ξέρει ο ίδιος. Και αυτό είναι ένα εγχείρημα που δυστυχώς σπάνια πετυχαίνει, γιατί οι άνθρωποι περιμένουν την αγάπη μόνο με το δικό τους τρόπο και στο δικό τους λεξιλόγιο.

Μάρα: Τι ωραία ερώτηση. Θα προσπαθήσω να βρω λόγια χωρίς να κάνω κάποιο σπόιλ (χαχα). Εμμ..Νομίζω είναι μια ατάκα της Κλυταιμνήστρας που λέει: «Σκέψου ..σκέψου όλα αυτά που θα μπορούσαμε να είμαστε. Μαζί.» Όταν κατάλαβα αυτήν την ατάκα ένιωσα απελευθερωμένη ως Σμαράγδα αλλά και ως Μάρα. Είναι μια φράση που θεωρώ ενώνει το παζλ της αλήθειας για το έργο μας. Και αν το σκεφτείς καλύτερα, αυτή η ελευθερία του να είμαστε πραγματικά αυτό που θέλουμε· μαζί, ίσως είναι το νόημα της ζωής.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/mono-alitheies/