Στις «Παρειδωλίες» (εκδ. Άνω Τελεία), η Ιωσηφίνα ανατέμνει την γυναικεία ταυτότητα καθώς και διάφορους αρχέγονους μύθους, παρατηρώντας και αποδομώντας τους σε περιβάλλον αστικού τοπίου. Στην «Εξομολόγηση μιας Αφροδίτης», η θεότητα απογυμνώνεται από την εξιδανίκευση και το γυναικείο σώμα διεκδικεί τον πόνο του, ενώ οι «Πιλοτές» μετατρέπονται από αρχιτεκτονικά κενά σε υπαρξιακά νταμάρια, όπου συγκαλύπτονται οι σιωπηλές καθημερινές συνθηκολόγησεις των ανθρώπων. Η γραφή είναι αιχμηρή, απαλλαγμένη από περιττά καλολογικά στοιχεία.

Η ποίησή της λειτουργεί σαρωτικά και εύστοχα όταν φανερώνει την ελπίδα ως τσαλακωμένο «ζωύφιο», παρά όταν αυτή εμφιλοχωρεί στον μηχανισμό της απώλειας. Αναφοράς, επίσης, χρίζει η προσπάθειά της για μεταπήδηση από το συγκεκριμένο στο αφηρημένο. Στο "mon Seul Désir" και στο «Σε Εκκρεμότητα», η σύγκρουση ψυχής-σώματος και η αδυναμία «μεταβολισμού της θλίψης» φορτίζονται με υπεράριθμα επίθετα και φιλοσοφικές γενικεύσεις που προσθέτουν ένα μικρό, αλλά όχι δυσβάσταχτο, βάρος στον στίχο.

Παρόλα αυτά, η Ιωσηφίνα κατέχει το σπάνιο εργαλείο να εντοπίζει το σκοτάδι μέσα στην κοινοτοπία. Η πρόκληση για τα επόμενα βήματά της είναι, ενδεχομένως, το να μην αισθανθεί την όποια υποχρέωση στο να περιγράψει μέχρι κεραίας την ανάγκη του δημιουργού, μα και του αναγνώστη, στο να βιωθεί η απόγνωση. Εμπιστευόμενη περισσότερο τη γυμνή εικόνα και το ένστικτο, η ποιήτρια βρίσκει έν τέλει την οξύτητα που υπάρχει στον πυρήνα της γραφής της.

https://anoteleia.gr/ioshfina_pareidolies