1. Ο Φοίβος είναι ένας χαρακτήρας "σχισμένος" ανάμεσα στο καθήκον και το συναίσθημα, τη δημόσια ταυτότητα και τον εσωτερικό του κόσμο. Πώς προσέγγισες αυτή τη διπλή του φύση;

Ο καθένας μας αντιμετωπίζει ηθικά διλήμματα κατά τη διάρκεια της ζωής. Πολλές φορές συγκρούεται η κοινωνική μας ταυτότητα με το δίκαιο, τεστάροντας κατ’ επέκταση την ηθική μας. Ακροβατούμε ανάμεσα στα κοινωνικά «πρέπει», που πολλές φορές είναι και επουσιώδη, χάνοντας τον στόχο της ύπαρξής μας, που είναι η συμπόνια, η αγάπη και η συμπερίληψη. Η «ανθρωπιά μας», αν θέλετε.
Προσέγγισα τον ρόλο ακριβώς έτσι, λοιπόν. Έχοντας κατά νου τον ρόλο του αξιωματικού που στυγνά, έως τυφλά, ακολουθεί τις εντολές των ανωτέρων του και του ανθρώπου Φοίβου, που μπροστά στο άδικο, ρισκάρει την καριέρα, τη θέση και τη ζωή του, ώστε να κάνει αυτό που θεωρεί σωστό. Κάτι τέτοιο θα ήλπιζα να γίνεται και στις μέρες μας. Με θλίβει το γεγονός ότι η «θέση» και το κύρος υπερνικούν την ανθρωπιά.

2. Υπάρχει ένα λεπτό όριο ανάμεσα στον ήρωα και στον αντιήρωα στον ρόλο του Φοίβου. Ποια στοιχεία του χαρακτήρα του επιχείρησες να φωτίσεις περισσότερο, ώστε να τον φέρεις πιο κοντά στον σύγχρονο θεατή;

Νομίζω οι λεπτές αποχρώσεις του χιούμορ του τον κάνουν πιο προσιτό. Είναι ένας νέος άνθρωπος, σαφώς με φιλοδοξίες, όμως κρατάει σε σωστή τροχιά την ηθική του πυξίδα. Αναφέρομαι πάντα στη δική μας διασκευή. Ο Ουγκό τείνει να διαφωνεί με την παραπάνω δήλωση! Η εσωτερική του διαμάχη είναι εμφανής καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου. Αισθάνεται ότι πολλά από όσα διαδραματίζονται είναι ηθικώς μεμπτά και το εκδηλώνει σε ψήγματα, σκηνή με τη σκηνή. Ο Φοίβος σφάλλει, αλλά δεν παραμένει και αμέτοχος. Δεν γίνεται ένα πιόνι στα χέρια των ανωτέρων του. Υψώνει ανάστημα και μάχεται.

3. Η παράσταση σού δίνει την ευκαιρία να περάσεις από στρατιωτική πειθαρχία σε έναν πιο ποιητικό, τσιγγάνικο κόσμο. Πώς λειτουργεί αυτό το πέρασμα υποκριτικά και σωματικά για σένα;

Είναι μετάβαση από το καθωσπρέπει, το τυπικό και στείρο, στο πιο ζωηρό, πιο άναρχο και ζεστό. Από το σχεδόν ανέκφραστο και απαθές, στο απολύτως εκδηλωτικό. Από την σχεδόν άκαμπτη στάση σώματος ενός αξιωματικού, στο απολύτως «χύμα» του κόσμου των τσιγγάνων του μεσαίωνα. Όλο αυτό με έναν τόνο ευθυμίας και αθωότητας.

4. Η μουσική του έργου έχει έντονο συναισθηματικό βάθος. Ποια στιγμή επί σκηνής σε «αγγίζει» περισσότερο ως καλλιτέχνη αλλά και ως άνθρωπο;

Σε μια στιγμή, κάθε φορά στις πρόβες, σφίγγεται η καρδιά μου. Στο φινάλε. Δεν μπορώ να αποκαλύψω το γιατί, αλλά είμαι σίγουρος ότι τόσο εμείς επί σκηνής, όσο και οι θεατές που θα μας τιμήσουν, θα γίνουμε «ένα» σε εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Αν δεν με πιστεύετε, ελάτε να το διαπιστώσετε. Αυτό για μένα είναι η μαγεία του θεάτρου.

5. Ο Φοίβος ως σύμβολο της σύγκρουσης εξουσίας-επιθυμίας, δικαίου-αδυναμίας, μοιάζει διαχρονικός. Πώς συνομιλεί, κατά τη γνώμη σου, αυτός ο ρόλος με τη σημερινή εποχή και τις ηθικές της αντιφάσεις;

Μου είναι καθαρός ο συσχετισμός του ρόλου του Φοίβου με το κύριο θέμα των ημερών μας, τη γενοκτονία που βιώνει μέχρι σήμερα, ο λαός της Γάζας. Ο Φοίβος θα μπορούσε να τοποθετηθεί στη θέση οποιουδήποτε κράτους της «ειρηνικής» Δύσης, το οποίο παρακολουθεί να τελείται ένα έγκλημα μπροστά στα μάτια του. Η θέση του ορίζει να παραμένει σιωπηλός. Η καρδιά όμως και η ηθική του τον καλούν να δράσει. Να αντιδράσει και να αντισταθεί σε μια αδικία και ένα αφήγημα που ο ίδιος καταλαβαίνει ότι είναι πέρα για πέρα εσφαλμένο. Στην περίπτωση του Φοίβου ως ρόλο, αυτή η στιγμή είναι η θανατική καταδίκη της Εσμεράλδας, για ένα αδίκημα που ουδέποτε διέπραξε.

6. Μετά από τη διαδρομή σου ως Φοίβος, ανάμεσα σε μάχες, πάθη και ηθικά διλήμματα, ποιο είναι το προσωπικό αποτύπωμα που σου αφήνει αυτός ο ρόλος; Και αν έπρεπε να κρατήσεις μόνο μία λέξη από αυτό το ταξίδι, ποια θα ήταν;

Η μεταμέλεια. Η άνευ όρων παράδοση του χαρακτήρα στο ανθρώπινο κομμάτι του, το πιο συναισθηματικό. Εκεί όπου οι τύποι δεν χωρούν και δεν περιορίζουν το σωστό και το δίκαιο. Η λέξη που κρατάω είναι η συγχώρεση. Διότι όλοι σφάλλουμε, αλλά δεν είναι ποτέ αργά να επανορθώσουμε και να μετανοήσουμε, ειδικά όταν αδικούμε τον συνάνθρωπό μας. Δεν είναι ντροπή να αποζητάμε τη συγχώρεση. Αρκεί η καρδιά μας να είναι στη σωστή θέση.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/children/i-panagia-ton-parision/