1. Ο Γιαννούλης Χαλεπάς είναι μια μορφή-σύμβολο: ιδιοφυής, τραγικός, αγιασμένος. Πώς πλησιάζει ένας ηθοποιός μια τόσο βαριά προσωπικότητα χωρίς να “χαθεί” μέσα στον μύθο της;

1. Και ξεκινάμε με μία ερώτηση, την οποία έκανα και εγώ στον εαυτό μου από την πρώτη- πρώτη στιγμή, που πήρα το κείμενο στα χέρια μου, όταν ολοκλήρωσε τη συγγραφή του ‘Αγγελος Ανδρεόπουλος. Αμέσως μου ήρθε η απάντηση, πολύ επιγραμματικά, με τις λέξεις ‘’ειλικρίνεια’’, ‘’αγάπη’’, ΄΄απόλυτη παρουσία’’... αυτές είναι λέξεις με τις οποίες δουλεύω τον όποιο ρόλο μου ανατίθεται πάντα. Είτε ένας ρόλος αφορά σε ένα υπαρκτό πρόσωπο είτε σε ένα πρόσωπο της φαντασίας κάποιου συγγραφέα, είναι δεδομένο ότι σίγουρα αφορά σε πτυχές του εκάστοτε θεατή, που θα έρθει να το παρακολουθήσει και, πολύ πριν και πρωτίστως, της δικής μου ύπαρξης, οπότε αυτό το οποίο κάνω πάντα, είναι να προσπαθώ να βρω την αλήθεια του ρόλου - χαρακτήρα - προσωπικότητας που πρόκειται να παρουσιάσω στο κάθε έργο, αφήνοντας απ έξω βάρη και νόρμες που έχει επιβάλει η κοινωνία. Είναι, άλλωστε, και ένας βασικός άξονας του τρόπου, με τον οποίο δουλεύει ο σκηνοθέτης της παράστασης Αλέξανδρος Λιακόπουλος και που τον έχω απόλυτα ενστερνιστεί. Έτσι ακριβώς σκέφτηκα και προσέγγισα και αυτή την ιδιαίτερα ‘’βαριά’’ - όπως πολύ σωστά λέτε - προσωπικότητα και οσο περνάει ο καιρός... θεωρώ, ότι ήταν ο πιο σωστός δρόμος.

2. Πώς προετοιμάστηκες για αυτόν τον ρόλο; Έκανες έρευνα για τον Χαλεπά ως ιστορική φυσιογνωμία, ή προτίμησες να χτίσεις έναν πιο εσωτερικό, προσωπικό "Χαλεπά";

2. Η έρευνα ήταν κάτι το οποίο θεώρησα δεδομένο πολύ πριν καν πάρω το κείμενο στα χέρια μου, καθώς - δεν ντρέπομαι να το πω - γνώριζα για τον Γιαννούλη Χαλεπά ελάχιστα πράγματα. Σαφέστατα είχα επισκεφθεί το ταφικό μνημείο της Σοφίας Αφεντάκη, γνωστό και ως ‘’κοιμωμένη του Χαλεπά΄΄, στο πρώτο νεκροταφείο, αλλά πέραν τούτου ήταν πολύ λίγες οι πληροφορίες μου σχετικά, τόσο με τη ζωή όσο και την εποχή στην οποία έζησε ο άνθρωπος αυτός. Πολύ σημαντικό στο έργο μας, είναι η εποχή... αλλιώς ήταν η πραγματικότητα στα 1800 και αλλιώς είναι στο 2025, οπότε μεγάλο μέρος της παράστασης, του χτισίματος του έργου, αφορούσε πάρα πολύ σε στοιχεία και συνήθειες της εποχής εκείνης, οι οποίες βέβαια ήταν και αυτές που έχτισαν την προσωπικότητα του Γιαννούλη Χαλεπά. Αρκετά βιβλία, πολύ μελέτη μέσω internet και, ακομη και τώρα 4 χρόνια μετά, υπάρχουν πράγματα, τα οποία ανακαλύπτω για την εποχή εκείνη η για τη συνθήκες ζωής του. Ένα πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα, πρόσφατο, ήταν τον Απρίλιο που επισκέφτηκα το ψυχιατρείο της Κέρκυρας επαφορμή της παράστασης που δώσαμε στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κερκύρας. Εκεί μπόρεσα να μυρίσω λίγο από την ατμόσφαιρα αυτής της κλειστοφοβικής και, αν θέλετε, άρρωστης κατάστασης που επικρατούσε σε αυτό το οίκημα, παρατήρησα το κυκλικό σημείο στο οποίο περιφέρονταν οι τρόφιμοι στην αυλή – κάτι που ως πράξη υπάρχει σε σημείο της παράστασης - πράγμα πολύ χρήσιμο για μένα γιατί μην ξεχνάμε το έργο, ως εφαλτήριο, έχει το κελί του Γιαννούλη Χαλεπά στο συγκεκριμένο ψυχιατρείο. Άλλωστε το ρητό ‘’ ο ρόλος εξελίσσεται μέχρι τη τελευταία παράσταση ‘’ είναι κάτι που με συνοδεύει, όσα χρόνια κάνω θέατρο.

3. Στην παράσταση, αναδεικνύεται ο σπαραγμός της απομόνωσης, της ψυχικής ασθένειας αλλά και της απόλυτης αφοσίωσης στην τέχνη. Ποια από αυτές τις πλευρές σε άγγιξε περισσότερο ερμηνευτικά;

3. Η απομόνωση είναι κάτι που δυστυχώς ο σύγχρονος άνθρωπος γνωρίζει πάρα πολύ και, παρότι δεν θα ήθελα να το πω, και η ψυχική ασθένεια - ειδικά μετά το 2020 που μας επισκέφθηκε αυτή η πανδημία. Είναι κάτι που ταλανίζει πολύ κόσμο. Αυτό το οποίο όμως προσπάθησα εγώ να εστιάσω, είναι η απόλυτη αφοσίωση, όπως πολύ σωστά λέτε, στην τέχνη του. Άλλωστε δεν θα είχε νόημα σε μια ζωή βασανισμένη να τονίσουμε το στοιχείο του βασανιστηρίου. Αυτός ο άνθρωπος για μένα δεν ήταν ούτε άρρωστος, ούτε ψυχικά ασταθείς... ήταν, απλά, ένας πολύ ιδιαίτερος καλλιτέχνης που -ερχόμενος σε παραπάνω απάντησή μου - αν ζούσε στην εποχή μας θα θεωρείτο, απλά, εκκεντρικός... στα 1800 χαρακτηρίστηκε ‘’σαλεμένος’’. Θεωρώ, όμως, ότι και ως καλλιτέχνης δεν θα μπορούσα να προσπεράσω την αφοσίωση στην τέχνη έτσι εύκολα, μία και μιλάμε για την απόλυτη αφοσίωση όσον αφορά στο Γιαννούλη Χαλεπά, κάτι το οποίο θαυμάζω τόσο σε εκείνον όσο και σε σημερινούς καλλιτέχνες, κάτι που ζηλεύω και προσπαθώ να αγγίξω.

4. Ο τίτλος τον χαρακτηρίζει “σαλό άγιο”. Τον είδες εσύ ως άγιο, ως καταραμένο ή ως κάτι άλλο; Ποια ήταν η δική σου ερμηνευτική ματιά πάνω στον άνθρωπο Χαλεπά;

4. Θέλω και προσπαθώ, πάντα, στη ζωή μου να βλέπω τα πράγματα από τη θετική τους πλευρά. Σε μία όχι εύκολη κατάσταση να κοιτάζω τι έχω να διδαχτώ, να μη χρησιμοποιώ αρνητικές λέξεις... οπότε διαβάζοντας το τίτλο του έργου είπα μέσα μου... ναι αυτός ο άνθρωπος με τόσα δεινά που είχε περάσει, αναπόφευκτα, το φινάλε του θα ήταν η αγιοποίηση. Και όντως, αν σκεφτεί κανείς τη μυθιστορηματική ζωή του Γιαννούλη Χαλεπά καταλαβαίνει ότι η δικαίωση που ήρθε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, μετά το θάνατο της μητέρας του και μετά τον τελικό ερχομό του στην Αθήνα, μόνο ως προάγγελος ενός ανθρώπου που αγγίζει το Θείο θα μπορούσε να λειτουργήσει, οπότε επιλέγω και κρατάω τη λέξη ‘’άγιος’’ όποτε αναφέρομαι στον άνθρωπο αυτό, όσο βάρος και αν περιέχει...

5. Η σκηνική μεταφορά μιας εσωτερικής διαδρομής – όπως αυτή του Χαλεπά – μοιάζει με βουτιά σε ψυχικό τοπίο. Πώς διαχειρίζεσαι ως ηθοποιός την ένταση και το συναισθηματικό βάθος ενός τέτοιου ρόλου;

5. Η αλήθεια είναι ότι, την πρώτη σεζόν, με επηρέαζε πάρα πολύ ο ρόλος και μάλιστα χωρίς να το καταλαβαίνω. Μόνο αφού τελείωσαν οι παραστάσεις την Κυριακή των Βαΐων του 2023 και ‘’απενδύθηκα’’, αν μπορώ να το πω, το ρόλο κατάλαβα το πόσο πολύ είχε ταράξει το μέσα μου, το να κουβαλάω καθημερινά αυτόν τον άνθρωπο. Δε θα σας κρύψω, ότι με το πέρασμα των χρόνων γίνεται λίγο πιο βατά η μετάβαση από το καμαρίνι στη σκηνή και από τη σκηνή στο καμαρίνι και, παρότι μου άρεσε την πρώτη σεζόν που κουβαλούσα αυτόν τον άνθρωπο μαζί μου 24 ώρες το 24ωρο 7 μέρες την εβδομάδα, πρέπει να παραδεχτώ ότι τόσο ως Γιώργης αλλά όσο και ως ηθοποιός που δεν παίζει μόνο το συγκεκριμένο ρόλο κατά τη διάρκεια της σεζόν, είναι πολύ πιο ήρεμη η πραγματικότητά μου, χωρίς το Γιαννούλη Χαλεπά διαρκώς παρόντα. Αυτό το οποίο ακόμα προσπαθώ, είναι να μη χάνει η παράσταση και η προσέγγιση του ρόλου ούτε στο 1 % κάθε φορά, εξαιτίας του ότι δεν τον κουβαλάω διαρκώς μέσα μου... πιστεύω ότι το καταφέρνω θα δείξει η σκηνή που λένε...

6. Πιστεύεις πως το κοινό σήμερα έχει ανάγκη να “ξανασυναντήσει” τον Χαλεπά; Τι μπορεί να του πει αυτή η ιστορία, σε μια εποχή που ο ψυχικός πόνος συχνά κρύβεται κάτω από τη σιωπή ή το στίγμα;

6. Μα φυσικά και έχει ανάγκη τον Χαλεπά ή ιστορίες σαν αυτή του Γιαννούλη Χαλεπά ο σύγχρονος θεατής. Το γεγονός, καταρχάς, ότι μιλάμε για ένα υπαρκτό πρόσωπο που βίωσε πραγματικά τα δεινά που αναφέρονται στο έργο και όχι για την δημιουργία ενός συγγράματος, δίνει στους θεατές την πραγματική διάσταση της ζωής... του ρητού ‘’ποτέ δεν είναι αργά’’... του ‘’μπόρα είναι θα περάσει’’, και ειδικά σε μία εποχή όπως η σημερινή που μαστίζεται από το στιγματισμό των ιδιαιτεροτήτων, των επιλογών. Σε μία εποχή που είμαστε έτοιμοι να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα χωρίς καν να έχουμε γνώση, χωρίς καν να ζητηθεί η γνώμη μας και αδιαφορώντας για το τι θα προκαλέσει αυτό που θα πούμε, θεωρώ ότι ένα τέτοιο έργο μπορεί να προσφέρει πολλά στο θεατή και πέραν του ότι το θεωρώ εγώ, είναι κάτι που μου λένε και οι θεατές πια, γιατί μην ξεχνάμε ότι το έργο έχει παρουσιαστεί εκτός από την Αθήνα και σε πάρα πολλές πόλεις της Ελλάδος, οπότε μπορώ να έχω πια μια πιο καθολική εικόνα ανταπόκρισης. Θεατές με τους οποίους, μετά την παράσταση, ευτυχώς έχω μιλήσει και μου λένε, όλοι, ότι αποκόμισαν πολλά πράγματα παρακολουθώντας τη ζωή αυτού του ανθρώπου για τη δική του ζωή, για τη δική τους ύπαρξη, για τη δική τους εξελικτική πορεία και αυτό είναι το μεγαλύτερο, ίσως, κέρδος της παράστασης.

7. Θα μας γράψεις ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι, βιβλίο και μέρος στην Αθήνα;

7. Η αλήθεια είναι ότι έχω διαβάσει αρκετά βιβλία, ευτυχώς ανήκω σε αυτούς που πρόλαβαν και διάβασαν βιβλία πριν βρουν τα πάντα αναρτημένα στο internet... ακόμα υπάρχει στο μυαλό μου, και αυτό σημαίνει κάτι, το ΜΠΡΙΓΙΟΛ του Δημήτρη Χατζόπουλου... πάντα όποτε μου μιλήσουν για βιβλία θυμάμαι τις σελίδες του ατελεύτητου εκείνου έρωτα. Το να σας πω το αγαπημένο μου τραγούδι με βρίσκει χαμογελαστό να θυμάμαι τη λατρεμένη μου Ρένα Κουμιώτη να μου αφιερώνει ‘’ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΜΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙ ‘’, ένα βράδυ σε μία υπέροχη μουσική βραδιά στο Τσάι στη Σαχάρα, και αγαπημένο μου μέρος στην Αθήνα δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από όλες τις θεατρικές σκηνές, στις οποίες έχω πατήσει και όλες αυτές στις οποίες φαντάζομαι τον εαυτό μου να πατάει κάποια στιγμή.

8. Σχέδια για το μέλλον;

8. Σε αυτή την ερώτηση θα σας πάω λίγο κόντρα και θα σας πω ότι είμαι άνθρωπος που προτιμάει να εστιάζει στο παρόν, γιατί έχω - στο παρελθόν - σκεφτεί πολλάκις το μέλλον, χάνοντας το τώρα. Οπότε, αν μιλήσουμε για το παρόν μου, ας πούμε ότι πέραν της παράστασης ΚΟΙΜΩΜΕΝΟΣ ΧΑΛΕΠΑΣ, που ξεκινάει 5 Οκτωβρίου σε αυτή τη νέα του θεατρική στέγη , στο θέατρο ΚΑΛΛΙΡΡΟΗΣ, έχω απέραντη ευτυχία, γιατί 17 Οκτωβρίου ξεκινάνε και οι παραστάσεις του έργου FAMILY SECRETS του Enrico Luttmann, πάλι σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου, στο οποίο με τη Μαιη Σεβαστοπούλου, έχουμε καταφέρει να χτίσουμε μία σχέση μίας μητέρας και ενός γιου, με όλες τις διακυμάνσεις και εκφάνσεις. Ένα έργο που ξεκίνησε πέρυσι τις παραστάσεις του στο θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ και η ανταπόκριση του κόσμου ήταν τόσο θερμή, που αποφασίσαμε να συνεχιστεί και φέτος. Το παρόν μου, λοιπόν, διέπεται από αυτά τα δύο υπέροχα γεγονότα και πράγματα, για τα οποία είμαι ευγνώμων και τα οποία θέλω να απολαμβάνω κάθε στιγμή και κάθε δευτερόλεπτο της μέρας που έρχονται στο μυαλό μου, που βρίσκομαι μαζί τους σε μία σκηνή θεάτρου και που αποτελούν το ‘’τώρα’’ μου. Το ‘’αύριο ‘’ ας το αφήσουμε για όταν έρθει... άλλος το έχει σχεδιάσει και εμείς απλά αποφασίζουμε αν θα μείνουμε στο σχέδιο.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης https://www.ticketservices.gr/event/theatro-kallirrois-koimomenos-xalepas-o-salos-agios/?lang=el