Η ομάδα ΓΚΑΝΜΠΑΤΕ επιστρέφει δυναμικά στο θέατρο Ρεκτιφιέ και από το πρώτο λεπτό δεν σε αφήνει να κάτσεις ήσυχος. Οι ηθοποιοί παίζουν ήδη πριν αρχίσει η παράσταση, λες και η κόλαση δεν περιμένει ποτέ κανέναν να πάρει θέση. Και κάπου εκεί ακούγεται το «Καθίστε στις θέσεις σας μην σας πάρει ο διάολος και... σας σηκώσει», κι εγώ κατάλαβα ότι το βράδυ δεν θα πάει καθόλου “κανονικά”.
7 ηθοποιοί, 2 κιθάρες, 5 καρέκλες και μια σκηνή που ανοίγει σαν πύλη της Κόλασης. Μέσα το κακό, έξω το κακό. Δεν υπάρχει διαφυγή. Υπάρχει μόνο μια αλλόκοτη, σαρκαστική τελετή όπου το γέλιο μπλέκεται συνεχώς με κάτι σκοτεινό. Ένας μουσικός επί σκηνής δίνει παλμό σχεδόν υπνωτικό και οι εναλλαγές γίνονται τόσο οργανικά που πολλές στιγμές νιώθεις πως βλέπεις εφιάλτη σε μορφή πανκ/γκροτέσκου παραμυθιού.

Σε έναν κόσμο όπου το πραγματικό τέρας δεν είναι πια ο διάβολος αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος, 7 αλλόκοτες μορφές — βγαλμένες από μύθους, εφιάλτες και την ίδια την πραγματικότητα — συγκεντρώνονται σαν συμβούλιο της κόλασης για να βάλουν τάξη στο χάος που δημιούργησε η ανθρώπινη φύση. Ανάμεσα σε σαρκασμό, σκοτάδι, βία και μαύρο χιούμορ, η παράσταση ξεγυμνώνει την ανάγκη του ανθρώπου να καταστρέφει, να εξουσιάζει και τελικά να χάνεται μέσα στο ίδιο του το σκοτάδι. Ο Σατανάς δεν εμφανίζεται ως ο απόλυτος εχθρός αλλά σχεδόν σαν καθρέφτης, σπρώχνοντας τον Άνθρωπο να κοιτάξει κατάματα αυτό που έχει γίνει — γιατί ίσως η μεγαλύτερη κόλαση να μην βρίσκεται κάτω από τη γη, αλλά μέσα μας.

Η παράσταση μοιάζει με μια σκοτεινή τελετουργία όπου ο κόσμος του Οικονομίδη συναντά εφιαλτικές εικόνες κινηματογράφου και σαμανικά ξεσπάσματα πάνω στη σκηνή. Οι χαρακτήρες κινούνται σαν χαμένες ψυχές μέσα σε ένα κολαστήριο γεμάτο ένταση, παραλογισμό, βία και μαύρο χιούμορ, ενώ η μουσική και οι επαναλαμβανόμενοι ρυθμοί δημιουργούν σχεδόν υπνωτική ατμόσφαιρα. Άλλες στιγμές θυμίζει υπόγειο ελληνικό σινεμά που βρωμάει αλήθεια κι άλλες μια αλλόκοτη τελετή εξαγνισμού όπου άνθρωποι και δαίμονες μπερδεύονται τόσο πολύ, που στο τέλος δεν ξέρεις ποιος είναι ποιος.

Ξεχώρισα και τους 7!
ιδιαίτερα τον μονόλογο της Μύγας (Κων/να Καραχάλιου), μια στιγμή σχεδόν υπνωτική και βαθιά σκοτεινή, που κατάφερε να παγώσει τον χώρο και να δώσει στην παράσταση μια απρόσμενη εσωτερικότητα μέσα στο χάος της. Ήταν από τις πιο δυνατές στιγμές της παράστασης.
Παράλληλα, ο Γιώργος Παπαδάκος ως Κόμης Δράκουλας είχε μια παρουσία μαγνητική, με μια εντυπωσιακή ομοιότητα με τον Michele Morrone (ναι ναι ο ηθόποιός του 365 days, το νου σας κορίτσια...) που έκανε τον χαρακτήρα ακόμα πιο κινηματογραφικό και σχεδόν σουρεαλιστικά γοητευτικό πάνω στη σκηνή.
Η Ειρήνη Ζήκα ως Μάγισσα μου θύμισε φιγούρα βγαλμένη από παλιό βαλκανικό παραμύθι- άγρια, διονυσιακή και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη, έδινε την αίσθηση πως κινεί αόρατα τα νήματα της σκηνής.
Ο Βασίλης Καζής, εκπληκτικός μουσικός, ως Σατανάς δεν έμοιαζε με τον κλασικό διάβολο αλλά με έναν κουρασμένο κοσμικό παρουσιαστή της ανθρώπινης παρακμής, με ειρωνεία και μια ανατριχιαστική ηρεμία που έκανε κάθε του εμφάνιση επιβλητική.
Ο Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης ως Πάνας, με τη στιγμή του ...θυμάσαι;, έφερνε μια σχεδόν παγανιστική ενέργεια, σαν σαμανική φιγούρα που χορεύει λίγο πριν το τέλος του κόσμου, δίνοντας ένστικτο και σώμα στην παράσταση.
Ο Αλέκος Σαλαμούρας ως Elon Κασκ ήταν μια από τις πιο ευφυείς και σαρκαστικές παρουσίες της παράστασης, σαν καρικατούρα της σύγχρονης τεχνολογικής παράνοιας και της αλαζονείας της εξουσίας, φέρνοντας πολύ δυνατό χιούμορ μέσα στο σκοτάδι.

Και τέλος, ο Αλέξανδρος Τσώτσης ως Άνθρωπας, μου θύμησε τον Ερρίκο Λίτση σε ταινία του Οικονομίδη, λειτουργούσε σαν καθρέφτης όλων μας. Αμήχανος, χαμένος, τραγικός και τελικά πιο τρομακτικός ακριβώς επειδή ήταν ο πιο γνώριμος χαρακτήρας πάνω στη σκηνή.

Η παράσταση διαρκεί 80 λεπτά χωρίς διάλλειμα. 

Και κάπως έτσι, βγαίνοντας από το θέατρο, δεν ήξερες αν είδες κωμωδία, εφιάλτη ή καθρέφτη.
Η παράσταση έχει ακόμη δύο βραδιές, στις 25 και 31 Μάη, πριν επιστρέψει ξανά τον χειμώνα. Κι honestly... της ταιριάζει να επιστρέφει. Σαν το κακό που δεν στερεύει ποτέ.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/epistrofi-stin-kolasi/