Είδαμε την παράσταση “Rivercross” στο θέατρο Εργοτάξιον.

«Με ξύπνησε ένα όνειρο.» Οι καπνοί μας τυλίγουν και εμάς, μας υπνωτίζουν γλυκά και όταν ξυπνάμε βρισκόμαστε σε ένα όμορφο τυπικό σπίτι της Σενεγάλης του 1900. Ή μήπως όχι; Οι δυο αδερφές μόνες στο πανδοχείο τους, με τα ενθύμια τους από ξένες ζωές που διασταυρώθηκαν για λίγο με τις δικές τους προτού τις πάρει το ποτάμι. Το ποτάμι όχι της ζωής μα του θανάτου το οποίο οι φιλοξενούμενοι τους αποπειράθηκαν να διασχίσουν αψηφώντας τις συμβουλές τους. Ανατριχίλα μας διαπερνάει από την πρώτη στιγμή, η ατμόσφαιρα είναι υποβλητική, μυστηριώδης και υπερβατική, οι αναμνήσεις ζευγαρώνουν με την καθημερινότητα, αναθυμιάσεις του παρελθόντος ζώνουν το παρόν, το πνίγουν ή του δίνουν ξανά ζωή για να υπάρξει μέσα από τα βλέμματα των προσώπων. Οι ήρωες, οι δυο αδελφές, η Ερμιέν, η Σούσι, ο Μαέστρο και η Εσμεράλντα είναι απόκοσμες σαγηνευτικές φιγούρες βγαλμένες από τον σκοτεινό κόσμο των πνευμάτων ή από τον ακόμα σκοτεινότερο των αληθινών ανθρώπων. Τα βλέμματα τους, οι κινήσεις τους, όλη η σκηνική παρουσία παραπέμπει σε μια άλλη εποχή, ζωή, σε έναν άλλον κόσμο, μακρινό, απλησίαστο και απρόσιτο όπως ακριβώς το ποτάμι, η προσωρινή είσοδος μας σε αυτόν όμως μας προσφέρεται στο ακέραιο χάρη στις εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών. Η σκηνοθεσία είναι στην κυριολεξία μαγική, ακολουθεί και σέβεται με φαντασία και ευρηματικότητα όλες τις ιδιαιτερότητες του ψυχολογικού θρίλερ που είναι ένα από τα πιο δύσκολα παραστάσιμα είδη. Το μεταφυσικό στοιχείο έντονο, η σκηνή κυριευμένη από την αίσθηση του απόκοσμου, παραδομένη στη μαγεία.Οι φωτισμοί διαχέουν την ένταση, τονίζουν τις εκφράσεις, κυκλώνουν το σκηνικό που μοιάζει να διαστέλλεται μαζί με τον χρόνο. Το ποτάμι ακουγεται να βουίζει, να παρασέρνει, να φουσκώνει ξανά. Βλέπουμε ξεκάθαρα την αλληλεπίδραση μεταξύ των δυο αδελφών, τις λεπτές ισορροπίες στη σχέση τους, τις διακρίσεις και εντάσεις ανάμεσα τους. Ώσπου έρχεται η στιγμή να κάνουν την τελετή, να αναμετρηθούν με τα περασμένα στοιχειά που τις σημάδεψαν τον Μαέστρο και την Εσμεράλντα. Ο σατανικός Μαέστρο και η όμορφη μικρή βοηθός του, σαν κουκλίτσα στα χέρια του εισβάλλουν στο σπίτι σε άλλη μια σχέση περίεργη και καταστροφική που αναμειγνύεται με αυτή των αδελφών με μη αναμενόμενα αποτελέσματα. «Για τα φτερά που κοιμούνται σφιχτά δεμένα. Θα ξεχυθούν διάπλατα.» «Θυμάμαι το όνειρο μου. Παγωμένο βαθύ σκοτεινό νερό.» Οι σκιές παλεύουν για να βγουν στο φως, οι νεκροί για να λυτρωθούν και ίσως να αναστηθούν ξανά βρίσκοντας το αληθινό, ξεχασμένο τους όνομα,οι ζωντανοί για να πεθάνουν.. Όλοι όμως πρέπει να συμφιλιωθούν με το ποτάμι. «Στην ζωή πρέπει να παίρνεις τα πράγματα όπως έρχονται.»Μια υπέροχη παράσταση που ξεχωρίζει για την ατμόσφαιρα και την αισθητική της. Θα σας πάρει μαζί της, θα σας ταξιδέψει σε όλα τα κύματα της και θα σας ξεβράσει στον μαγικό κόσμο που υπόσχεται ο Μαέστρο καταφέρνοντας να υπνωτίσει, να σαγηνέψει και εμάς. «Έρχεται θύελλα.. το ποτάμι έχει ανεβεί ψηλά.»

Σκηνοθεσία -Μουσική επιμέλεια: Έφη Μεράβογλου

Παίζουν:

Βασιλική Αμερικάνου, Νάσια Γαβριήλ, Αλέξανδρος Γεωργούλης και η Στέλλα Κωνσταντίνου.

Βοηθός σκηνοθέτη /μακιγιάζ :Ανδριάνα Σταυριδοπούλου

Μετάφραση/διασκευή: Θρασύβουλος Σταυριδόπουλος

Σκηνικά / Κοστούμια: 92artschool

Φωτογράφιση: Αριστέα Ανύση

Σχεδιασμός φωτισμών :Γιάννης Καραλιάς

Δημόσιες σχέσεις : Γιώργος Κάλτσας