Η ζωή του Αντονέν Αρτό ήταν πολύ έντονη, περιπετειώδης, μυθιστορηματική και τραγική, σχεδόν έτοιμη να ανέβει σε μια θεατρική σκηνή. Βέβαια, η Ιόλη Ανδρεάδη και ο Άρης Ασπρούλης έχουν συγγράψει έναν εξαιρετικό θεατρικό μονόλογο για τη ζωή και το έργο του καλλιτέχνη.

Όλη η ατμόσφαιρα του έργου σε κατακλύζει από μέσα προς τα έξω. Απευθείας. Νιώθεις μία απολύτως αδικαιολόγητη οικειότητα εξαρχής με τον ήρωα, τον θρυλικό καλλιτέχνη Αρτό που ενσαρκώνει ο Γεράσιμος Γεννατάς. Ο τρόπος που έζησε τη ζωή του σίγουρα διαφέρει παρασάγγας από τις επιλογές της πλειοψηφίας του κοινού της παράστασης. Λίγοι από μας έχουν ζήσει τον εγκλεισμό σε ψυχιατρείο, λίγοι την εξάρτηση από τα ναρκωτικά, λίγοι την παράνοια, κάποιοι τη μοναξιά, κάποιοι την οριακά ψυχωσική καλλιτεχνική δημιουργία. Αμφιβάλλω αν υπάρχει έστω και ένα άτομο που έχει βιώσει όλα τα παραπάνω και παρακολουθεί την παράσταση. Κι όμως, ο θεατής αυτού του έργου ταυτίζεται με τον ήρωα μέσω ενός δρόμου που σίγουρα δεν είναι βιωματικός. Τι είναι όμως; Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω – δεν τα έχω καταφέρει.

Αρκετά σημεία της ζωής του Αρτό μπορούν να αγγίξουν συναισθηματικά οποιονδήποτε είναι διαθέσιμος. Ο εγκλεισμός και η μοναξιά είναι καταστάσεις που όλοι και όλες έχουμε βιώσει σε διαφορετικό βαθμό. Οι περιγραφές του ήρωα για τους διανοούμενους της εποχής του, για την ευρεία αποδοχή του έργου του και την εν αντιθέσει μη αποδοχή του ίδιου και της προσωπικότητάς του δεν μπορεί να σε αφήσει αδιάφορο. Κι όμως, δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και κάτι άλλο.

Αλήθεια, δεν ξέρω ακόμα τι. Σίγουρα, ο Γεννατάς δίνει τον καλύτερό του εαυτό. Εναλλαγές ρυθμού, εσωτερικότητα αλλά και εξωστρέφεια, απίστευτη σωματικότητα, αμεσότητα. Είναι πραγματικά καταπληκτικός, κατά τη γνώμη μου. Πολύ σημαντική είναι και η συμβολή του μουσικού Γιώργου Παλαμιώτη τόσο στην επιμέλεια όσο και στην εκτέλεση και την αρμονική συνύπαρξη με τον ηθοποιό. Τα σκηνικά της Δήμητρας Λιάκουρα είναι έξυπνα και αφαιρετικά, ενώ ειδική μνεία θα ήθελα να αφιερώσω στους φωτισμούς του Σάκη Μπιρμπίλη, οι οποίοι δρουν ως δεύτερο επίπεδο σκηνογραφίας.

Ειλικρινά, αναζητώ ακόμα για ποιο λόγο ένιωσα τόσο κοντά στον κόσμο του Αρτό. Συστήνω ανεπιφύλακτα να δείτε κι εσείς την παράσταση και εύχομαι να βρείτε τις απαντήσεις στο δικό σας ερωτηματολόγιο.

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Έως 22 Νοεμβρίου, Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15 (διάρκεια 80 λεπτά)

Υπόγειο Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, Πεσμαζόγλου 5

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Ιόλη Ανδρεάδη

Κείμενο: Ιόλη Ανδρεάδη & Άρης Ασπρούλης

Ερμηνεία: Γεράσιμος Γεννατάς

Σκηνογραφία - Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Μουσική - Μουσικός επί σκηνής: Γιώργος Παλαμιώτης

Φωτογραφίες: Πάνος Μιχαήλ