1. Το «Λευκόπλαστ» μοιάζει να συνδυάζει τη φροντίδα με την κάλυψη του τραύματος. Πόσο σας απασχολεί η έννοια της πληγής στην ποίησή σας;

Δε νομίζω ότι μπορεί κανείς να δημιουργήσει μέσα στην απόλυτη ευτυχία, άλλωστε δεν υπάρχουν άνθρωποι που να ζουν την απόλυτη ευτυχία. Απλώς κάποιοι αφήνουν το τραύμα να αιμορραγεί, άλλοι το πιέζουν με το δάχτυλο να σταματήσει, άλλοι βάζουν πρόχειρα ένα λευκοπλάστ από πάνω και κάποιοι (λίγοι) πάνε στο γιατρό. Οι διαδικασίες επούλωσης είναι αυτές που με απασχολούν στην ποίησή μου.

2. Υπάρχει στις λέξεις σας μια αίσθηση σιωπής που λειτουργεί εξίσου δυνατά με τον λόγο. Πόσο συνειδητό είναι αυτό στη γραφή σας;

Συνειδητό είναι ότι χρειάζεται «ένα δικό της δωμάτιο» γεμάτο σιωπή για να γεννηθεί ένα ποίημα. Τώρα η σιωπή που περιέχει το ίδιο το ποίημα απλώς δηλώνει την αδυναμία των λέξεων να πουν όσα αισθάνεται ένας άνθρωπος.

3. Πόσο χώρο αφήνετε στο συναίσθημα και πόσο στη μορφή όταν γράφετε ένα ποίημα;

Δεν έχω ποτέ διδαχθεί τον τρόπο μορφής που πρέπει να έχει ένα ποίημα. Αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι το συναίσθημα και οι εικόνες που σου δημιουργεί στο μυαλό για καιρό μετά.

4. Πιστεύετε ότι ένα ποίημα ολοκληρώνεται όταν γραφτεί ή όταν διαβαστεί;

Κανένα ποίημα δεν ολοκληρώνεται όσο συνεχίζουν να το διαβάζουν διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικών εποχών. Σίγουρα όχι όταν γραφτεί (γιατί θα περάσει χίλιες διορθώσεις από τον ποιητή).

5. Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στο προσωπικό βίωμα και στη δυνατότητα ενός ποιήματος να μιλήσει πιο καθολικά;

Μα ο στόχος των τεχνών γενικά είναι να μας επιδεικνύουν τα κοινά που έχουμε ως άνθρωποι. Τα προσωπικά μου βιώματα είναι και προσωπικά βιώματα άλλων ανθρώπων, απλώς η ποίηση είναι ο δικός μου τρόπος να τα περιγράψω.

6. Πώς επηρεάζει η προσωπική σας διαδρομή τον τρόπο που γράφετε, ακόμη και όταν δεν είναι εμφανής μέσα στο ποίημα;

Δεν ξέρω κανενός τη ζωή καλύτερα εκτός από τη δική μου, έχω όμως και μια ευαίσθητη κεραία που επηρεάζεται από τις ιστορίες των άλλων ανθρώπων.

7. Στη χειρουργική αλλάζετε μορφές στο σώμα. Στην ποίηση, τι είναι αυτό που επιχειρείτε να «μεταμορφώσετε»;

Να διορθώσω προσπαθώ παρά να μεταμορφώσω. Προσπαθώ να βελτιώσω την άκρατη ευαισθησία που έχω. Όπως και στη χειρουργική, προσπαθώ να βελτιώσω την κατάσταση του ασθενούς.

8. Στην ποίησή σας ο έρωτας μοιάζει συχνά να μένει σε μια κατάσταση έντασης χωρίς εκτόνωση. Είναι αυτή η εκκρεμότητα δημιουργική για εσάς;

Δεν την προκαλώ εγώ την εκκρεμότητα αυτή για να δημιουργήσω (λέτε να ανακαλύψαμε μόλις την παθολογία μου;). Ο έρωτας είναι ένταση γιατί στις περισσότερες περιπτώσεις είναι μονόπλευρος και καταδικασμένος.

9. Αν το «Λευκόπλαστ» ήταν μια αίσθηση αντί για λέξη, ποια θα ήταν;

Σαφώς θα ήταν η αφή. Υποτιμημένη εξαιρετική αίσθηση.

10. Κλείνοντας, θα θέλαμε να μοιραστείτε μαζί μας το αγαπημένο σας ποίημα, τραγούδι και ταινία που σας συνοδεύουν αυτή την περίοδο, καθώς και το μέρος που σας εμπνέει περισσότερο.

Το αγαπημένο μου τραγούδι είναι η άρια «Je crois entendre encore» («Νομίζω πως ακούω ακόμη») από την όπερα του Μπιζέ «Αλιείς μαργαριταριών». Ταινία θα πω αυτήν που λέω πάντα: ο τάφος της Ροζάννα (Roseanna’s grave). Το ποίημα της Alejandra Pizarnik «Επικλήσεις»: Επέμενε στο χέρι σου,/ διπλασίασε τη μανία σου,/ φτιάξε ένα χώρο ύβρεων/ ανάμεσα στο εγώ και τον καθρεφτη,/ φτιάξε ένα άσμα λεπρής/ ανάμεσα στο εγώ και στο με θεωρώ. Το μέρος που με εμπνέει περισσότερο αυτήν την εποχή είναι μια συγκεκριμένη πολυθρόνα στο σαλόνι μου. Γενικότερα, είναι οι Λουσακιές Κισσάμου Χανίων.