Ποια θέματα θίγει;

Το «Χέρμπεργκι» είναι ένας θεατρικός μονόλογος που μιλάει για την ψυχική ασθένεια, τη μοναξιά, το κοινωνικό στίγμα και την ανάγκη του ανθρώπου να γίνει αποδεκτός γι’ αυτό που είναι. Μέσα από την ιστορία της ηρωίδας, ήθελα να δείξω, όχι μόνο τον προσωπικό της αγώνα, αλλά και το πόσο δύσκολο είναι να ζεις σε έναν κόσμο που συχνά δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί τη διαφορετικότητα και τον ψυχικό πόνο. Νομίζω πως, τελικά, το έργο θέτει ένα απλό αλλά ουσιαστικό ερώτημα: πόσο εύκολο είναι να κατανοήσουμε πραγματικά έναν άνθρωπο που βιώνει κάτι που εμείς δεν έχουμε βιώσει;

Ποια είναι η πηγή της έμπνευσής σας για τη συγγραφή του;

Το «Χέρμπεργκι» ξεκίνησε ως νουβέλα. Όταν ήμουν στο πρώτο έτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, ένα άτομο από το κοντινό μου περιβάλλον βίωσε μια ψυχωτική κρίση. Το γεγονός αυτό με συγκλόνισε και ένιωσα την ανάγκη να το επεξεργαστώ μέσα από την τέχνη. Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να ερευνώ ζητήματα που αφορούν την ψυχική υγεία. Ήθελα να μπορέσω να κατανοήσω καλύτερα αυτό που συνέβαινε και να σταθώ δίπλα στον συγκεκριμένο άνθρωπο.

Δυστυχώς, λόγω του απαιτητικού προγράμματος των σπουδών μου, η νουβέλα δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ωστόσο, συνέχισα να ερευνώ το συγκεκριμένο ζήτημα. Είδα ταινίες και ντοκιμαντέρ, διάβασα βιβλία και θεατρικά έργα, ενώ ήρθα σε επαφή και με άλλους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν αντίστοιχες δυσκολίες. Όταν αποφοίτησα από το Εθνικό, ήθελα πολύ να συνεχίσω τη νουβέλα. Μετά από διάφορα γεγονότα και αρκετή σκέψη, όμως, αποφάσισα να μετατρέψω το «Χέρμπεργκι» σε θεατρικό μονόλογο. Ανατρέχοντας στο υλικό που είχα συγκεντρώσει και παίρνοντας συνεντεύξεις από ανθρώπους που αντιμετωπίζουν ζητήματα ψυχικής υγείας, άρχισε σταδιακά να διαμορφώνεται το έργο στη μορφή που έχει σήμερα.

Ταυτίζεστε με την ηρωίδα; Έχετε βιώσει κακοποιητικές συμπεριφορές και ψυχολογική βία;

Σε κάποια σημεία, ναι, ταυτίζομαι μαζί της. Είναι ένας άνθρωπος που, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, προσπαθεί να στέκεται όρθιος και να παλεύει με τους δαίμονές του. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που θαυμάζω στους ανθρώπους και που προσπαθώ να καλλιεργώ κι εγώ στον εαυτό μου.

Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησής σας, θα έλεγα πως, στον κόσμο που ζούμε, δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος που να μην έχει βιώσει κακοποιητικές συμπεριφορές και ψυχολογική βία, γιατί η βία δεν είναι πάντα άμεση ή εμφανής. Μπορεί να είναι και έμμεση, να βρίσκεται γύρω μας και να γίνεται μέρος της καθημερινότητάς μας. Το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι ζουν στα όρια της φτώχειας, ότι βλέπεις ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια ή να κοιμούνται στα πεζοδρόμια, ότι ανοίγεις το κινητό σου και διαβάζεις καθημερινά για πολέμους, δολοφονίες και βιασμούς, όλα αυτά συνθέτουν μια πραγματικότητα βίας. Τη δεχόμαστε καθημερινά και, δυστυχώς, πολλές φορές έχουμε εκπαιδευτεί να την ανεχόμαστε, σχεδόν σαν να είναι κάτι φυσιολογικό.

Ποιες δυσκολίες συναντήσατε στην προσέγγιση του ρόλου;

Νομίζω πως η μεγαλύτερη έγνοια μου, που αποτελεί ταυτόχρονα και τη μεγαλύτερη δυσκολία μου, είναι να μη ζωντανέψω στη σκηνή μια ηρωίδα που αναπαράγει τα στερεότυπα της κοινωνίας για το πώς είναι ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει ζητήματα ψυχικής υγείας. Δεν ήθελα να παρουσιάσω μια καρικατούρα της ψυχικής ασθένειας, αλλά έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο, με αντιφάσεις, ανάγκες, φόβους και επιθυμίες. Ήθελα η ηρωίδα να είναι πρώτα απ’ όλα άνθρωπος και όχι η διάγνωσή της.

Ποιο μήνυμα θέλετε να κρατήσει ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;

Θα ήθελα ο θεατής, φεύγοντας από την παράσταση, να έχει μετακινηθεί, κυρίως πνευματικά. Να αναθεωρήσει, ίσως, τον τρόπο με τον οποίο στέκεται απέναντι στη διαφορετικότητα του διπλανού του, να προσπαθήσει να κατανοήσει όσα δεν γνωρίζει και να μη βιαστεί να κρίνει. Και, γιατί όχι, να βρει το θάρρος να αγκαλιάσει και τα δικά του σκοτάδια.

Λίγα λόγια για εσάς και την καλλιτεχνική σας διαδρομή;

Το αγαπημένο μου χρώμα είναι το μωβ, γιατί αποτελείται από το κόκκινο και το μπλε. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Το θέατρο μπήκε στη ζωή μου αβίαστα, ήδη από τη νηπιακή μου ηλικία. Ήμουν το παιδί που στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη, έκανε γκριμάτσες, μάθαινε απ’ έξω τις ταινίες της Disney και τις αφηγούνταν στον εαυτό του. Η συγγραφή ήρθε λίγο αργότερα, στα μέσα του Δημοτικού. Αυτά τα δύο δεν με εγκατέλειψαν ποτέ, τουλάχιστον μέχρι σήμερα.

Στην εφηβεία μπήκε στη ζωή μου και η μουσική, ενώ η σχέση μου με το θέατρο έγινε πιο ουσιαστική, καθώς άρχισα να παρακολουθώ τα πρώτα μου θεατρικά εργαστήρια. Ακολούθησαν τα εργαστήρια του Εθνικού Θεάτρου και, τελικά, η φοίτησή μου στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησα πριν από έναν χρόνο. Μετά την αποφοίτησή μου, ήθελα να δημιουργήσω τα δικά μου έργα και να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου ως δημιουργός. Κάπως έτσι προέκυψαν το «Χέρμπεργκι» και η παιδική παράσταση «Το μυστικό της χαμένης μελωδίας».

Μία ευχή για το μέλλον;

Η ευγένεια να μη θεωρείται αδυναμία. Αυτό.

Συντελεστές παράστασης

Κείμενο & Ερμηνεία: Ευτυχία Κωνσταντέλου

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Μπιλιούρη

Βοηθός Σκηνοθέτριας: Βασίλης Τσιάκας

Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Θωμάς Λιώλιος

Πρωτότυπη Μουσική-Μουσική Επιμέλεια: Νίκος Κολιούσης

Τραγούδι: Καραβάνιες-Πολυφωνικό Σχήμα «Μπίνγκα»

Ηθοποιός στο Βίντεο: Κωνσταντίνος Κλαυδιανός

Σκηνικά-Κοστούμια: Φρύνη Αγραφιώτη Σπανούδη

Σχεδιασμός Φωτισμού: Κατερίνα Μαρία Σαλταούρα

Φωτογραφία: Κατερίνα Κωστούλα

Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Νατάσα Παππά

Πληροφορίες παράστασης

Χώρος: Το Πάνω Σπίτι (Λεωφόρος Αλεξάνδρας 37, Αθήνα)

Ημέρα & ώρα παραστάσεων: Τρίτη στις 21:15

Trailer: https://www.youtube.com/shorts/vNMRpHgLPqE

Τηλεφωνικές κρατήσεις: 6949398582 Ηλεκτρονικές κρατήσεις: https://buytickets.at/100/2430802

Πληρωμή με μετρητά στο ταμείο