ομάδα loopes

1. Πως δημιουργήθηκε η ομάδα loopes και από ποιους αποτελείται;

Η loopes αποτελούνται από την Κέλυ Βεκρή, τη Νόνη Ζαννή, τη Χριστίνα Μπαρίτα, και τον Αντώνη Καραστεργιου.

Στην πραγματικότητα, η ομάδα προέκυψε μέσα από προηγούμενες, ξεχωριστές συνεργασίες. Ένα από τα μέλη είχε συνεργαστεί στο παρελθόν με καθένα από τα άλλα τρία, και η εμπειρία ήταν εξαιρετική σε κάθε περίπτωση. Κάποια στιγμή, λοιπόν, προέκυψε η ιδέα να συναντηθούν όλοι μαζί και το ενδιαφέρον ήταν να δούμε αν αυτή η χημεία θα μπορούσε να λειτουργήσει και ως ομάδα.

Μετά την παράσταση DNA, όπου βρεθήκαμε για πρώτη φορά όλοι μαζί επί σκηνής, συνειδητοποιήσαμε ότι δεν θέλαμε να επιστρέψουμε στο να μη δουλεύουμε μαζί. Έτσι, αυτό που ξεκίνησε κάπως σαν ένα μικρό πείραμα, τελικά πέτυχε — και κάπως έτσι δημιουργήθηκαν οι Λούπες.

Ν.Ζ

2. Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση που ετοιμάζετε. Η παράσταση , που ετοιμάζουμε έχει ως βασικό κορμο την κακοποίηση, που συμβαίνει στη γυναίκα λόγω της πατριαρχικής κοινωνίας.

Υπάρχει τρομερή ανασφάλεια σε ζητήματα , ότι έχουν να κάνουν με την παρεμβατικότητα πάνω στο γυναικείο σώμα. Σίγουρα δεν είμαι γυναίκα , οπότε δε μπορώ να μιλήσω εκ μέρους των γυναικών, αλλά μπορώ να το παρατηρήσω ως τρίτος και να δω ότι υπάρχει τεράστιο κενό σε αυτό το θέμα. Με όλα αυτά που συμβαίνουν και την σεξουαλικοποιση του γυναικείου σώματος σε όλες τις πλευρές . Τόσοι άντρες, ότι βγάζουν φωτογραφίες , ανεβάζουν σε σοσιαλ , φτιάχνουν ομάδες και όλα αυτά , που πλέον τουλάχιστον γίνονται γνωστά , εμείς σε αυτή την παράσταση παίρνουμε μια ιστορία να την αφηγηθούμε , ναι ιστορία, που έχει βαθύ κομμάτι κοροιδιας και ψυχολογικού εγκλωβισμού. Όλοι έχουμε τις βαλίτσες μας να κουβαλήσουμε και κάποιες είναι πιο βαριές. Κάποιες στιγμές όταν η κοινωνία δε σε βλέπει , δε βλέπει ότι ζητάς διακαώς βοήθεια , τότε η επιλογή είναι ίσως μία , δεν το λέω απόλυτα σίγουρα, δε γίνεται να ζεις όλη τη ζωή σου σε μια σπηλιά και να μη ξυπνήσει το αίσθημα του αγριμιου μέσα σου . Έτσι πιστεύω ως άνθρωπος. Το χειρότερο ζήτημα λοιπόν θεωρώ ότι είναι ο εγκλωβισμός. Μιλάμε για ένα θέμα , που υπάρχει γύρω μας πολύ, και όλα τα εμπόδια , που υπάρχουν στο να μιλήσεις γι' αυτό , τη ντροπή, που νιώθει η ηρωίδα. Το ζήτημα στις ιστορίες πάντα για μένα είναι να την ακούσει ή θεατρια/ ο θεατής και να δει κάτι από τον εαυτό, κάτι δικό του ο καθένας και η καθεμία. Και με τις ιστορίες μας να πάρουμε πίσω ότι ήταν δικό μας. Μέχρι λοιπόν να υπάρξει μια ασφάλεια και να είναι όλες οι γυναίκες ελεύθερες και να νιώθουν ασφαλείς, είναι καλό να μιλάμε και να απαντάμε σε όσους παραβιάζουν τις ελευθερίες και καταστρέφουν ανθρώπους.

Α.Κ

3. Ποιος είναι ο ρόλος σας;

Ο ρόλος που υποδύομαι είναι η Άννα, η αδελφή της Μαιρης. Η Άννα είναι ένα κορίτσι ελεύθερο και τολμηρό με ο,τι αυτό συνεπάγεται. Ζει όπως θέλει εκείνη χωρίς να ντρέπεται και χωρίς να φοβάται. Της Άννας της είναι πολύ εύκολο να φεύγει από όπου δεν της αρέσει. Δε θα όνειρο πλάσμα που θα συμβιβαστεί, θα κάνει αυτό που εκείνη θέλει ακόμα κι αν της κοστίσει. Ενώ βλέπουμε ένα κορίτσι που φροντίζει αρκετά τις σχέσεις της, στην περίπτωση της αδελφής της θα δούμε μια σχέση γεμάτη ρωγμές, θυμό και παράπονο. Αυτά βέβαια δεν αναιρούν την αγάπη και το δέσιμο που υπάρχει μεταξύ τους, αλλά όπως θα επιβεβαιώσουν και οι άνθρωποι που έχουν αδέλφια, τους δίνει ένα ξεχωριστό δικαίωμα να πληγώνουν η μία την άλλη λέγοντας ή κάνοντας πράγματα ακραία που σε οποιαδήποτε άλλη σχέση αν γίνονταν - η σχέση αυτή - δε θα επιβίωνε.

Ν.Ζ

4. Στην παράσταση υπάρχουν χαρακτήρες που μοιάζουν να κουβαλούν πράγματα τα οποία δεν λέγονται εύκολα. Ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα που χρειάστηκε να πείτε στη σκηνή χωρίς να το πείτε πραγματικά με λόγια;

Ίσως το πιο δύσκολο πράγμα που χρειάστηκε να πουμε στη σκηνη είναι το πώς ζητάς βοήθεια όταν ντρέπεσαι να ζητήσεις βοήθεια. Όταν λοιπόν αυτό δεν προφέρεται με λόγια παίρνει τη μορφή μιας κραυγής , συσσωρευμένων νεύρων, έντασης και απόγνωσης. Ετσι κι αλλιώς, πολλές φορές οι λέξεις με τη μεγαλύτερη βαρύτητα δεν μεταφράζονται σε λόγια.

Κ.Β.

5. Ο τίτλος «Καλύτερα να σου βγει το μάτι» έχει μέσα του θυμό και μια σχεδόν καθημερινή οικειότητα. Ποια από αυτές τις δυο λέξεις —θυμός, οικειότητα— νιώθετε ότι περιγράφει περισσότερο τη δική σας σχέση με την παράσταση και γιατί;

Ναι είναι αλήθεια ότι ο τίτλος ενέχει θυμό και οικειότητα. Οικειότητα γιατί είναι μια φράση που μας ακολουθεί από παιδιά και θυμό γιατί η ίδια η παροιμία δημιουργεί ενοχές και φόβο για το πώς θα σε κρίνει ο άλλος για επιλογές που ούτε τον αφορούν ούτε τον επηρεάζουν στη ζωή του. Όμως στη πραγματικότητα οι γυναίκες κρινόμαστε για τα πάντα, μας «φορούν» βάρη και φορτία που δεν είναι δικά μας. Μας μαθαίνουν τα ντρεπόμαστε για πράγματα που οι άλλοι σκέφτονται για εμάς. Κρινόμαστε για τα πάντα, για το τι φοράμε μέχρι το γιατί μας κακοποιούν ακόμα και γιατί μας σκοτώνουν. Μας μάθανε ότι καλύτερα να μας βγει το μάτι παρά το όνομα. Όσο όμως εμείς σταματάμε να ντρεπόμαστε, μιλάμε, δε φοβόμαστε και στηρίζουμε η μία την άλλη, η δύναμη αυτών που αποφασίζουν να μας φοράνε "ονόματα" και ταμπέλες μπορεί να αφανιστεί.

Ν.Ζ & Κ.Β

6.Κλείνοντας, θα θέλαμε να μοιραστείτε μαζί μας το αγαπημένο σας ποίημα, τραγούδι και ταινία που σας συνοδεύουν αυτή την περίοδο, καθώς και το μέρος που σας εμπνέει περισσότερο.

Το αγαπημένο μου ποίημα είναι η μάνα του Χριστού του Κώστα Βάρναλη , αγαπημένη μου ταινία αυτή την περίοδο η ζωή του Τσάκ και το τραγούδι που με ανατριχιαζει αυτό το χρονικό διάστημα είναι το no goodbye από Paul Kalkbrenner. Το μέρος που με εμπνέει αυτο τον καιρό είναι τα σεραλια στη Σίφνο , με εμπνέει καλλιτεχνικά. Α.Κ. 

Πληροφορίες και εισιτήρια παράσταστης

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/kalytera-na-sou-bgei-to-mati/