Πώς ένιωσες όταν διάβασες για πρώτη φορά το έργο «Ας περιμένουν οι γυναίκες»;Ποιο είναι το πιο απροσδόκητο πράγμα που βρήκες στο χαρακτήρα που υποδύεσαι στην παράσταση;

Ήξερα ήδη την ταινία, κι ένιωσα μεγάλη χαρά με την διασκευή του Βαγγέλη Λάσκαρη. Ο Βαγγέλης σεβάστηκε απόλυτα το πρωτότυπο κείμενο του Σταύρου Τσιώλη, αλλά επίσης, πολύ ευρηματικά, "καθάρισε" σκηνές και λεπτομέρειες που δε θα μπορούσαν να αποδοθούν αποτελεσματικά στη θεατρική συνθήκη, κι έδωσε στο θεατρικό κείμενο έναν πιο γρήγορο, ορμητικό ρυθμό. Πιο κοντά στη σημερινή εποχή, αλλά διατηρώντας το χρώμα της εποχης και το καυστικό χιουμορ, με το οποίο ο Τσιώλης καταγγέλλει τη νεοελληνική πραγματικότητα.

Το πιο αναπάντεχο χαρακτηριστικό της κυρίας Σουλτάνας είναι, νομίζω, η μοναξιά της. Μου πήρε μερικές παραστάσεις να τη συνειδητοποιήσω. Ο συγκεκριμένος ρόλος δεν υπάρχει αυτούσιος στην ταινία, είναι ένας συνδυασμός ρολων- εύρημα του Βαγγέλη Λάσκαρη. Μια καθημερινή κυρία/ καλή μάγισσα /από Μηχανής Θεός, που εκτονώνει τις καταστάσεις, και ξέρει πάντα τι θα ακολουθήσει. Ουσιαστικά αυτοπροσκαλείται στο συναρπαστικό δράμα που ζουν οι αγαπημένοι ήρωές μας, και το ζει πιο βαθιά κι από τους ίδιους. Τους δίνει φροντίδα και μικρές ανάσες, αλλά τους έχει και μεγάλη ανάγκη για να χρωματίσει τη δική της ζωή.

Υπάρχει κάποια σκηνή στην παράσταση που τη χαίρεσαι περισσότερο στη σκηνή;Πώς προετοιμάζεσαι κάθε μέρα πριν ανέβεις στη σκηνή;

Να επισημάνουμε εδώ πως εγώ είμαι καινούρια στην ομάδα, ξεκίνησα με την πρεμιέρα της Αθήνας, 23/1. Τα παιδιά ήδη έχουν βρει κώδικες και ρυθμούς, από όλη τη σαιζόν που το έπαιζαν με επιτυχία στη Θεσσαλονίκη. Οπότε, ειχα μεγάλη αγωνία για τα παντα, να απορροφήσω το ρυθμό, να ενταχθώ ομαλά σε ένα πολύ δεμένο σύνολο, κι έτσι στην αρχή δεν Τελικά αγάπησα ιδιαίτερα τη σκηνή με το Μιχάλη. (Πέτρος Λαγούτης) Είχα μεγάλο άγχος γι αυτήν, γιατί είναι η στιγμή που ξεδιπλώνεται όλο το παράλογο. Μεταφερόμαστε σε έναν διπλανό κόσμο, όπου όλα αυτά πιθανόν και να ισχύουν..! Μπορεί να χαλάσει πολύ εύκολα η ισορροπία σε κάτι τέτοιο. Ο Βαγγέλης (Λάσκαρης) δεν ήθελε καμία υπερβολή, καμιά υπογράμμιση, και είχε δικιο. Πάτησα πάνω στο λιτό, καθαρό παίξιμο του Πέτρου, και η σκηνή εν τέλει βγαίνει με μια φυσικότητα, σχεδόν ανησυχητική, μπορώ να πω. Και με γεμίζει χαρά κάθε βράδυ.

Ποια λέξη θα έβαζες στον τίτλο «Ας περιμένουν οι γυναίκες» αν το έκανες προσωπικό σου σύνθημα;

Νομίζω θα το έκανα "Ας ΜΗΝ περιμένουν ΑΛΛΟ οι γυναίκες". Πειράζει που πρόσθεσα δύο λέξεις;

Πώς η εμπειρία σου στη μουσική (πιάνο, τραγούδι) επηρεάζει τον τρόπο που παίζεις στο σανίδι;

Η μουσική παίζει μεγάλο ρόλο, κυρίαρχο σχεδόν, στον τρόπο που παίζω. Δεν το επιδιώκω, αλλά, κάθε φορά το παρατηρώ στο αποτέλεσμα. Η αίσθηση του ρυθμού, ο ενδιάμεσος χρονισμός, το κούρδισμα πάνω στο ρυθμό του άλλου, η κίνηση, οι τονισμοί και οι παύσεις. Όλα αυτά έχουν μέσα μουσική, και προκύπτουν από εκεί. Θεωρώ πως δεν νοείται ηθοποιός που δεν αισθάνεται στο σώμα του τη μουσική, ακόμα κι αν δεν έχει ευρεία θεωρητική γνώση. Αυτό είναι και λίγο παγίδα βέβαια. Καμιά φορά βλέπω ότι, ασυνείδητα, πάω να χρησιμοποιήσω εύκολες λύσεις. Οπότε πάντα προσέχω λίγο παραπάνω, για να το χτίσω σωστά.

Τι θα έλεγες σε κάποιον/κάποια που σκέφτεται να έρθει να δει την παράσταση;

Να είναι προετοιμασμένος για όλα. Μα για όλα.

Σχέδια για το μέλλον;

Αυτόν τον καιρό σχεδιάζω κάποιες συναυλίες, με τραγούδια από το θέατρο και τον κινηματογραφο, κάτι που κάνω συχνά. Αυτή τη φορά, ο άξονας θα είναι λίγο ανατρεπτικός, και έχω ιντριγκαριστεί πολύ, ανυπομονώ να το ανακοινώσω. Επισης, πολύ σημαντική για μένα είναι και η διδασκαλία. Διδάσκω τραγούδι και μουσική σε νέα παιδιά, και συνεχώς ονειρεύομαι και σχεδιάζω τα επόμενα βήματα, την επόμενη επιτυχία τους, την επόμενη ανακάλυψη.
Όμως, σαν θεατρίνα και η ίδια, (αγαπώ αυτήν την ταυτότητα), προσπαθώ να μελετώ συστηματικά και για τον εαυτό μου. Υπάρχουν ρόλοι που ονειρεύομαι να παίξω, και μουσικές να τραγουδήσω, γι'αυτό και ακονίζω τα εργαλεία μου, και τα γυαλίζω με φροντίδα. Εγώ και το Σύμπαν είμαστε σε συνεχή διαπραγμάτευση!

Τι θα θέλατε να δείτε να συμβαίνει ή να αλλάζει στο ελληνικό θέατρο σήμερα;

Θα ήθελα να το δω να παίρνει τη θέση που του πρέπει, σε όλα τα πεδία της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, γιατί δυστυχώς η χώρα μας σε αυτόν τον τομέα πάσχει. Δεν ξέρω πώς γίνεται, ο τόπος του Ασχύλου και του Αριστοφάνη, να βλέπει σήμερα το θέατρο σαν πάρεργο, και τον ηθοποιό σαν χομπίστα. Θα ήθελα αυτό να ανατραπεί επιτέλους. Και ο ηθοποιός να αντιμετωπιστεί με τον ίδιο σεβασμό που αντιμετωπίζεται σε όλον τον υπόλοιπο πλανήτη, τίποτα παραπάνω. Ως καλλιτέχνης, ως σπουδαστής κι ως εργαζόμενος. Και, θα ήθελα να ήμασταν όλοι πιο συνειδητοποιημένοι κι ενωμένοι στα κοινά προβλήματα.

Κλείνοντας, θα θέλαμε να μοιραστείτε μαζί μας ένα αγαπημένο σας ποίημα, ένα τραγούδι και μια ταινία που σας συνοδεύουν αυτή την περίοδο, καθώς και το μέρος που σας εμπνέει περισσότερο.

Ένα ποίημα που διαβάζω ξανά και ξανά αυτήν την περίοδο είναι "Ο Ελεγκτής", του Μίλτου Σαχτούρη. Εκεί που λέει "Εγώ, ως κληρονόμος πουλιών, πρέπει, έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω". Με τσακώνω να το μουρμουρίζω στον εαυτό μου.

Τραγούδι που ξαναμπήκε στη ζωή μου αυτές τις μέρες - και το καταλαβαίνω αλλιώς τώρα που μεγαλωσα- είναι το "They don't really care about us", του Michael Jackson, μαζί με το "Περιβόλι του Τρελού", του Διονύση Σαββόπουλου. Μη μου πείτε να ξεχωρίσω ένα, απλως δε γίνεται!

Η απόλυτη ταινία για μένα είναι επίσης ένας συνδυασμός: "The Hurricane" με τον Denzel Washington, και η "Μελωδία της Ευτυχίας". Αυτές πάνε μαζί για πολλούς λόγους, και γνωρίζονται κιόλας. Σέβεται η μια την άλλη.

Το μέρος που μου γλυκαίνει την ψυχή και με γεμίζει ενέργεια, είναι πράγματι ένα και μοναδικό: ο τόπος μου, το Ληξούρι, στην Κεφαλλονιά. Εκεί τραγουδάς στο δρόμο και είναι κάτι φυσικό. Στο Ληξούρι μου, αναπνέω αληθινά και αγαπώ τον εαυτό μου.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/as-perimenoun-oi-gynaikes/