1. Ποιο ήταν το πρώτο σας συναίσθημα όταν διαβάσατε το έργο «Αυτοί που κοιτούν»;

Χαρά και ενθουσιασμός. Για όλα όσα πραγματεύεται το έργο αυτό, για την δομή του, τον τρόπο που εξελίσσονται οι σχέσεις των ηρώων, για τον τρόπο σκέψης και γραφής του Βασίλη Μαυρογεωργίου, που παντρεύει αριστοτεχνικά το δραματικό με το κωμικό, και το πόσο πολύ αφορά τους Έλληνες στο σήμερα αυτό το έργο. Ήταν πριν από 5 χρόνια περίπου, μέσα στην πανδημία, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν: σε αυτό το έργο θέλω πολύ να παίξω αυτόν τον ρόλο, λίγες μέρες μετά ο Βασίλης μου είπε: Νίκο αν το κάνω αυτό το έργο θέλω να κάνεις αυτόν τον ρόλο. Και οι δύο σε αυτά τα χρόνια μπλέκαμε με άλλες δουλειές και έτσι ήρθε αυτός ο Απρίλης που είπα πρέπει να το κάνω. Πήρα τον Βασίλη και του είπα: θέλω να το σκηνοθετήσω εγώ, και εκείνος μου απάντησε: με μεγάλη μου χαρά Νίκο, με το καλό!

2. Ο τίτλος της παράστασης είναι αινιγματικός. Ποιοι είναι για εσάς "αυτοί που κοιτούν"; Και τι σημαίνει αυτό μέσα στο πλαίσιο του έργου;

Για εμάς αυτοί που κοιτούν είναι οι άνθρωποι εντός και εκτός θεατρικής σύμβασης. Στην παράσταση μας οι χαρακτήρες κοιτούν τον εχθρό και ο εχθρός κοιτά αυτούς. Παράλληλα οι θεατές θα κοιτούν εμάς και με έναν τρόπο εμείς τους εκείνους. Η παρατήρηση μέσα μας ή έξω από μας πάντα προηγείται, έπειτα δημιουργεί σκέψεις, ερεθίσματα, συναισθήματα, και έπειτα πρέπει να παρθούν αποφάσεις και να δράσουμε ή όχι. Μπορούμε να κοιτάμε πάντα ανενόχλητοι (ειδικά στις μέρες μας πίσω από την οθόνη μας) το οτιδήποτε και κανείς δεν μπορεί να μας κατηγορήσει γι αυτό, αλλά αυτό ίσως έχει μια μεγάλη ευθύνη για μας.

3. Πείτε μας λίγα λόγια για τον χαρακτήρα που ενσαρκώνετε. Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στο να τον φέρετε στη σκηνή;

Ο χαρακτήρας μου πολιτικά εκπροσωπεί μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων και είναι αρκετά αναγνωρίσιμος και ευδιάκριτος, ένας άνθρωπος που κοιτά πάνω απ’ όλα την βόλεψη του και το πώς θα επιβιώσει. Τι θα γίνει αν βάλεις αυτόν τον χαρακτήρα σε ένα ακραίο πεδίο όπως ο πόλεμος, τι θα γίνει αν του δώσεις ένα όπλο και την άδεια να πατήσει την σκανδάλη; Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να τον κατανοήσω χωρίς να τον κατηγορήσω ή να τον δικαιολογήσω. Απλά να κοιταχτούμε στα μάτια και να πορευτούμε πάνω στην σκηνή μαζί, και ότι θέλει ας γίνει.

4. Το έργο μοιάζει να θέτει ερωτήματα για την παρατήρηση, τη μαρτυρία, ίσως και την απάθεια. Τι θέση παίρνει, κατά τη γνώμη σας, απέναντι σε όλα αυτά;

Το έργο λέγεται «Αυτοί που κοιτούν» και ως οφείλει είναι και το ίδιο αυτό που μας κοιτά. Όπως σωστά είπατε, το έργο θέτει ερωτήματα για αυτά τα τρία και για αρκετά ακόμα. Μας δίνει τα γεγονότα με πολύ ρεαλιστικό τρόπο χωρίς να τα κατηγορεί ή να τα δικαιολογεί και αφήνει εμάς να πάρουμε την θέση μας απέναντι σε όλα αυτά που εξελίσσονται. Κάθεται και μας κοιτά γεμάτο περιέργεια και περιμένει να δει τι θέση θα πάρει ο κάθε ένας από εμάς. Αυτή η εικόνα είναι από την αρχή πολλή έντονη μέσα στο μυαλό μου.

5. Πώς προσεγγίσατε το έργο σκηνοθετικά και πως ήταν η συνεργασία σας με τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης;

Η σκηνοθεσία μας είναι ακόμα εν εξελίξει και προκύπτει σιγά σιγά μέσα από το ίδιο το κείμενο, δεν έχω έρθει με μια άποψη-ιδέα για να την φορέσω στο έργο, με τον Δημήτρη που σκηνοθετούμε μαζί, σε αυτό συμφωνούμε και συνεργαζόμαστε πολύ ομαδικά. Αγαπώ να εξερευνώ το κείμενο, να ανακαλύπτω και να ξεκλειδώνω μυστικές πόρτες του. Τα καλογραμμένα έργα κρύβουν αρκετές, ένα τέτοιο είναι και το έργο του Βασίλη Μαυρογεωργίου. Όλοι οι συνεργάτες λοιπόν καταθέτουμε τις ιδέες μας πάνω στο όραμα που έχει το ίδιο το έργο και που μας αποκαλύπτεται σιγά σιγά. Είναι σαν να σκηνοθετεί εμάς το ίδιο το έργο, εμείς προσπαθούμε να παίρνουμε τις καλύτερες αποφάσεις για να υπηρετήσουμε αυτά που μας ζητά το έργο. Αυτό έχει φέρει μια όμορφη και δημιουργική συνεργασία με όλους τους συντελεστές.

6. Σχέδια για το μέλλον;

Στην παρούσα φάση της ζωής μου τα σχέδια μου αφορούν μόνο το παρόν και το παρελθόν. Θα έλεγα ότι είμαι σε μια αρκετά δύσκολη φάση σε διάφορα προσωπικά μου. Αυτές οι φάσεις έρχονται πάντα να μου προτείνουν πως μπορώ να μην κάνω σχέδια για το μέλλον. Ζω μόνο για σήμερα και αυτό είναι ό,τι πιο θεραπευτικό έχω σήμερα.