ΚΝΈΤΛΟ ΖΈΛΟ: Ένας Ντελούλου στην Αθήνα

1. Ποια ήταν η έμπνευσή σας για τον χαρακτήρα του Κνέτλο Ζέλο και πώς τον συνδέετε με το πλαίσιο της Αθήνας;

1. Ο Κνέτλο Ζέλο είναι ένα alter ego, ένα όνομα φαγητού (που σερβίρεται σε τσέχικες μπυραρίες) και μία ευρύχωρη, βολική μάσκα. Είναι ένας θαραλλέος μη-άνθρωπος, που δεν ανήκει σε αυτή την εποχή, κι επομένως δεν τον αγγίζει η κριτική της.

Έρχεται εδώ με σάρκα και οστά, να πει ό,τι έχει να πει, σαν προφήτης δίχως ύλη.

Είναι ένας αμετανόητος κομπέρ, που ζει εκτός, και δεν συμβιβάζεται με τις τάσεις. Τα θέτει όλα υπό αμφισβήτηση, κι αναζητά τη γαλήνη και την ηδονή, μακρυά από τους άλλους ανθρώπους, ταυτόχρονα μαζύ αλλά και χώρια.

Εξ ού και η έμπνευση από το εν λόγω έδεσμα, γιατί μας παραπέμπει στο φιλόξενο και “αμαρτωλό” περιβάλλον μιας παλιάς μπυραρίας από μια χώρα όπου εγώ δεν έχω πάει ποτέ. Μία εξωτική εμπειρία με οδηγό έναν εξωτικό “δανδή”.

Η Αθήνα είναι το πλαίσιο μιας καθόλου εξωτικής μεγαλούπολης, όπου ο καθένας κοιτά τη δουλειά του, τις επαφές του, και κάπου η ζωή από κάτω της κυλάει, σαν ένα υπόγειο ποτάμι, με τις εκβολές του σ’έναν άλλο τόπο και την πηγή του σε έναν άλλο πλανήτη, ενός άλλου σύμπαντος.

2. Θα μας πείτε λίγα λόγια για το χώρο;

2. Ευτυχώς ο χώρος της δράσης κι εκείνος της σκηνικής συνύπαρξης είναι ένας και ο αυτός: το θέατρο. Είμαστε στο θέατρο, και μάλιστα στο πιο φιλόξενο από όλα τα πιθανά δωμάτια που μπορεί να κρύβει ένα θέατρο: στο καμπαρέ-θέατρο, όπου ο κσόμος έρχεται να διασκεδάσει με ένα ποτό και μια ιστορία, να παραμυθιαστεί εκούσια ή ακούσια, συνειδητά κι ασυνείδητα από έναν επαγγελματία εκμαυλιστή των ηθών, που αναλαμβάνει όλη την ευθύνη για την πράξη αυτή, όχι όμως και για τ’ αποτελέσματά της, με δυο νότες (ή και τρεις), συνοδευτικές και πλάνες, για να ανοίξει το μάτι του ανοιχτομάτη, και να κλείσει το βλέφαρο της μουσικής ψυχής.

Όλα αυτά, βέβαια, στο θέατρο Ίσον, έναν χώρο πλήρους προσβασιμότητας, στον Βοτανικό, οδός Μελενίκου, αριθμός 33, όπως τα αργύρια που μας κυκλώνουν και μας θαμπώνουν, ενώ εμείς κοιτάμε προς τον Κεραμεικό από τη μία, κι από την άλλη προς την αρχαία οδό που οδηγεί από την Ακρόπολη στην Κόρινθο.

3. Ποιες τεχνικές χρησιμοποιείτε για να εκφράσετε την ψυχολογία του ήρωά σας;

3. Όπως γράφει και η περιγραφή, έχουμε ένα μουσικο-θεατρικό βαριετέ, που θα πει ότι καταρχάς απευθυνόμαστε στο κοινό, παίζουμε με τη σχέση μεταξύ κοινού και ερμηνευτή, δηλαδή του δρώντος: Τα δρώντα πρόσωπα είθισται να τα τοποθετούμε στη σκηνή, όμως ξεχνούμε ότι στο θέατρο αυτός που κατέχει το μυστικό και το αποκαλύπτει κατά το δοκούν είναι ο ηθοποιός και όχι ο θεατής: Επομένως, ποιος πάσχει πιο πολύ και ποιος δρα; Ο ενορχηστρωτής ή ο ακροατής; Μ’ άλλα λόγια, ποιος στ’ αλήθεια ενεργεί και ποιος παθαίνει; Μια παράσταση συν-δημιουργείται, όπως ένα βιβλίο συν-αναγιγνώσκεται: από τον διψασμένο για περιπέτεια νεοεισδεχόμενο της μυσταγωγίας.

Τώρα, η ψυχολογία του ήρωα αλλάζει με κάθε κεφάλαιο της ιστορίας. Έτσι, κάθε συγγραφέας υποδηλώνει στον γράφοντα τις επιθυμίες του, και βάσει εκείνων εγώ χρωματίζομαι αναλόγως για να εκφράσω και να εκφραστώ. Αν ήξερα μπιλιάρδο, μπορεί να έπαιζα και μπιλιάρδο, τώρα όμως που παίζω βιολί, αυτός είναι για μένα ένας τρόπος έκφρασης επάνω στη σκηνή. Αυτά όμως είναι μεγέθη μεταβλητά και ευαίσθητα.

4. Τι σημαίνει ντελούλου;

4. Ντελούλου, είναι μια λέξη-μεταίχμιο, μεταξύ του “delusional” (παρανοϊκός, παραισθησιόπληκτος, ονειροπαρμένος, αιθεροβάμων) και του “delirium” -για εμένα πάντα-, ένας τύπος που με τις λέξεις του και όχι μόνον, δημιουργεί έναν νέο κόσμο, ένα μανιφέστο μέσ’απ΄το οποίο εκείνος ακτινοβολεί την ύπαρξή του στον αιθέρα και τους παρακείμενους πλανήτες. Άλλώστε, όπως λέει και η επίσης ντελούλου αγαπημένη Έλενα Τοπαλίδου, οι άνθρωποι είμαστε σαφέστατα πλανήτες, καθείς κι ένας ολόκληρος κόσμος που μας καλεί σε ανακάλυψη.

Τα κείμενα που έχω επιλέξει έχουν αυτό ακριβώς το πρόσημο, του ντελούλου, του outcast και του διωγμένου από τον κόσμο, του αυτοεξόριστου και του περίεργου, ο οποίος δεν έχει λύσεις, παρά μόνο επίτ ου φαντασιακού: και αυτό τον καθιστά έναν ντελούλου.

Μόνο σε ένα θέατρο θα μπορούσε να σταθεί ένας τέτοιος άνθρωπος χωρίς να φιμωθεί. Κι αυτό, όχι καθόλου επειδή λέει κάτι περίεργο, αλλά γιατί ο τρόπος που τα λέει δεν επιδιώκει κατ’ ανάγκη τη συμπάθεια, αλλά προτιμά το παραξένισμα. Σ’ ένα θέατρο λοιπόν, ή και σε ένα τσίρκο, όπου κατ’ εξοχήν πηγαίνουμε για να δούμε και ν’ ακούσουμε όλων των ειδών τα παράξενα.

5. Ποια στοιχεία της σύγχρονης Αθήνας και της κοινωνίας αντικατοπτρίζονται στην παράσταση;

5. Οι πληγές τους στον ήρωα: Επί σκηνής θα δείτε έναν άνθρωπο, ούτε σκηνικά ούτε πόλεις. Ο ψυχισμός, αυτός ο ίδιος αντανακλά τη διαφθορά και τη διαστρέβλωση του έξω κόσμου μαζί με τη διαστροφή της κοινωνίας. Κι έτσι, ο έσω κόσμος, αναγκαστικά για να επιβιώσει ως φυσικός βαθύτερος εαυτός, αντιστέκεται εφευρίσκοντας τρόπους και μηχανές ύπαρξης, για να μπορέσει να προσπελάσει τα εμπόδια που κάνουν το βλέμμα να φερμάρει και την αντίληψη να κλείνει, και να ζήσει, έτσι όπως ονειρεύτηκε, κάποτε, στον ύπνο ενός παιδιού.

6. Σχέδια για το μέλλον;

6. Ένας καθαρός ορίζοντας και ευελιξία στις κινήσεις μας!

Εισιτήρια και πληροφορίες Παράστασης

https://www.more.com/gr-gr/tickets/theater/knetlozelo/