Δημήτρης Μπούρας

1. Ποιο ήταν το μεγαλύτερο σκηνοθετικό στοίχημα για την παράσταση;

Ως πρώτη μου απόπειρα ως σκηνοθέτης, είναι κάτι που με απασχολεί πάρα πολύ γενικά, σε ότι παράσταση βλέπω ή συμμετέχω: Να είναι αφορμή για να ανοίξει μια συζήτηση. Μια συζήτηση που ξεκινάει κατά τη διάρκεια της παράστασης και συνεχίζεται ακόμα και μέρες μετά. Το στοίχημα είναι να γίνει μια μετακίνηση εσωτερική στο κοινό, με όποιο αποτέλεσμα και αν προκύψει από αυτή. Και επίσης είναι υπέροχο να δοκιμάζεις, ακόμα και αν αποτύχει παταγωδώς αυτό, να δοκιμάζεις ιδέες λίγο πιο εναλλακτικές. Το στοίχημα είναι να είσαι ανοιχτός και να μην έχεις φόβο για το αποτέλεσμα. Είναι ένα μεγάλο σχολείο όλο αυτό.

2. Πώς δουλέψατε με τους ηθοποιούς για να αποδώσετε την ισορροπία ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό στοιχείο;

Το βασικό που δουλέψαμε είναι η επικοινωνία της ομάδας, πώς δένουν σαν σύνολο και πώς αφηγούνται αυτή την ιστορία. Δεν πιστεύω ότι το κωμικό και το τραγικό παίζονται κάπως συγκεκριμένα αλλά βγαίνει φυσικά μέσω της επικοινωνίας των ηθοποιών πανω στη σκηνή και πώς οι ίδιοι είναι ανοιχτοί και έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις που προκύπτουν και δημιουργούν τα ανάλογα ερεθίσματα στους ίδιους και στο κοινό. Επίσης το βασικό ήταν οι χαρακτήρες να έχουν συνέχεια, να βλέπουμε την εξέλιξη τους μέσα από αυτά τα συμβάντα, το πώς αυτά τους διαμορφώσαν σε αυτό που θα καταλήξουν στο τέλος της ιστορίας. Και να αντιμετωπίζουν πάντα τη παράσταση ως αυτό που είναι κάθε μα κάθε παράσταση: ζωντανός και σε σημεία απρόβλεπτος οργανισμός.

3. Ποια ήταν η φιλοσοφία πίσω από την επιλογή των σκηνικών και των κοστουμιών;

Μας αρέσει το σκηνικό να είναι λιτό αλλά ταυτόχρονα να έχει όλα τα στοιχεία από τα οποία αποτελείται η παράσταση μας. Εμείς θεωρούμε ότι είναι ένα σκοτεινό παραμύθι και τα αντικείμενα που χρησιμοποιήσαμε, τα οποία όλα βγαίνουν μέσα από ένα βασικό, δομικό σκηνικό αντικείμενο το οποίο βρίσκεται όλη την ώρα πάνω στη σκηνή, να δίνουν αυτή ακριβώς την αίσθηση.

4. Πώς αξιοποιήθηκαν η μουσική και οι φωτισμοί για να υποστηρίξουν την ατμόσφαιρα του έργου;

Σε μεγάλο βαθμό χτίσαμε μια σκοτεινή ατμόσφαιρα, ένα ονειρικό σκηνικό στο οποίο στιγμιαίες αναλαμπές μας επαναφέρουν στη πραγματικότητα αλλά χωρίς ποτέ να ξεφεύγουν από το παραμύθι, από το επικείμενο κακό που παραμονεύει. Επίσης υπάρχουν τραγούδια στη παράσταση τα οποία έρχονται να τονίσουν ορισμένες μεγάλες στιγμές και προσφέρουν και μια απαραίτητη ανάπαυλα στο θεατή.

5. Ποιο μήνυμα θέλετε να πάρει το κοινό φεύγοντας από την παράσταση;

Ότι καμία ιστορία δεν έχει μόνο μια πλευρά. Να αναζητά το νόημα πίσω από ότι ακούει. Και να ξέρει πως χρειάζεται διαρκής αγώνας για να αλλάξουν τα πράγματα, οι καταστάσεις θα φτιάξουν μόνο αν εμείς είμαστε διατεθειμένοι να παλέψουμε για αυτές και δεν τις δεχόμαστε ως έχουν από φόβο.

6. Αν μπορούσατε να προσκαλέσετε τον ίδιο τον Μολιέρο να δει την παράσταση, τι θα θέλατε να ακούσετε από αυτόν;

Θα είχα πάρα πολλές απορίες. Αρχικά αν κατάλαβε τίποτα επειδή είναι στα ελληνικά. Χωρίς αυτιά και μάτια επίσης θα είναι αρκετά δύσκολο για αυτόν να λάβει τα απαραίτητα ερεθίσματα που θα τον καθιστούσαν ικανό να έχει κάποια συγκεκριμένη άποψη. Αλλά αν όλα αυτά ξεπεραστούν με ένα μαγικό τρόπο, τότε θα θέλαμε να ακούσουμε ότι κάπως τον καταλάβαμε. Κάπως τον διαβάσαμε πέρα από τα έργα και την αντιμετώπιση τους ανά τα χρόνια

7. Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σας σχέδια μετά από αυτή την παράσταση;

Δεν ξέρω, πάντως είμαι περήφανος γιατί αυτό που χτίζεται είναι σε μια συνεχή ανοδική πορεία. Και μου αρέσει ιδιαίτερα που όλη αυτή η πορεία περιέχει το στοιχείο της έκπληξης. Οποιαδήποτε ιδέα, όσο ακραία και αν ακούγεται αρχικά, αποτελεί για μας μια πρόκληση και προσωπικά ανυπομονώ για την επόμενη όσο τίποτα!

Κώστας Κουτρούλης

1. Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία της παράστασης;

Αφορμή για την παράσταση δόθηκε από το θέμα του Green Object Festival το οποίο όπως και ο τίτλος του αφορούσε ένα πράσινο στοιχείο. Έτσι μου ήρθε αυθόρμητα η σκέψη το πράσινο στοιχείο της παράστασής μας να είναι το κοστούμι του Μολιέρου που φημολογούταν πως πέθανε με αυτό κατά την διάρκεια της τέταρτης παράστασης του ‘’Κατά Φαντασίαν Ασθενή’’ και πως μετά από αυτό το πράσινο θεωρείται το γρουσούζικο χρώμα των ηθοποιών. Πάνω σε αυτό ξεκινήσαμε να χτίζουμε μια δικιά μας ιστορία για τις τελευταίες στιγμές του Μολιέρου.

2. Πώς προσεγγίσατε τον Μολιέρο ως χαρακτήρα και ως ιστορική προσωπικότητα;

Το δύσκολο ήταν να πάρουμε τα στοιχεία της ζωής του αλλά παράλληλα να μην κάνουμε ντοκιμαντέρ. Επικεντρωθήκαμε στα στοιχεία που μας ενδιέφεραν για να πούμε αυτό που θέλουμε μέσα από τον Μολιέρο και τους ανθρώπους που υπήρξανε στην ζωή του.

3. Τι δυσκολίες συναντήσατε στη διαχείριση της τραγικωμωδίας ως είδος;

Η ισορροπία ανάμεσα στις κωμικές και τις δραματικές σκηνές είναι το μεγαλύτερο ζητούμενο και δεν εννοούμε από άποψη όγκου σκηνών, αλλά πως μια σκηνή αυτή καθ’ εαυτή εμπεριέχει τόσο την τραγικότητα όσο και την κωμικότητα. Όπως και η ζωή. Όταν θες να δεις την τραγικότητα τότε κάνεις focus σε ένα γεγονός, όταν θες να δεις το ίδιο γεγονός κωμικά, αρκεί καμιά φορά να μεγαλώσεις την εικόνα.

4. Υπάρχουν σύγχρονες αναφορές ή παραλληλισμοί με τη σημερινή κοινωνία στο έργο;

Αυτό που μας ενδιέφερε πρωτίστως είναι να ασχοληθούμε με ένα θέμα αιώνιο: την ύπαρξη του Θεού και με ποια μορφή τον συναντούμε, η σχέση Θεού κι ανθρώπου. Κατ’ επέκταση μας απασχολεί το πως η Εκκλησία επηρεάζει την κοινωνία. Ενώ λοιπόν παρακολουθούμε μια ιστορία που αφορά το 1673, κατευθείαν αναγνωρίζουμε τις αναφορές στο σήμερα σχετικά με τους τρόπους που η Εκκλησία χρησιμοποίησε την εξουσία της για να πετύχει τους σκοπούς της. Συνδυαστικά παρακολουθούμε τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν κι αντιμετωπίζουν οι ηθοποιοί του τότε και του σήμερα που πραγματικά, έχει ενδιαφέρον το πόσα κοινά υπάρχουν.

5. Ποια είναι η σχέση της ιστορικής ακρίβειας με τη μυθοπλασία στην αφήγηση της ιστορίας;

Νομίζω ότι ακουμπάμε ένα ποσοστό 50% - 50%. Ο στενός κύκλος του Μολιέρου ήταν υπαρκτά πρόσωπα που όμως είχαν κάποια από τα στοιχεία που τους προσδώσαμε. Οι ήρωες της εκκλησίας είναι καθαρά μυθοπλαστικοί, εμπνευστήκαμε όμως πάλι από υπαρκτά πρόσωπα. Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο που αποφασίσαμε να παρακάμψουμε ήταν το γεγονός πως η Μαντλέν Μπιζάρ, πρώην σύζυγος του Μολιέρου και στενή συνεργάτης, πέθανε έναν χρόνο πριν από αυτόν. Στο δικό μας έργο ζει κανονικά για να εξυπηρετήσει άλλους δραματουργικούς μας σκοπούς. Αντίστοιχα τέτοιες λεπτομέρειες χάριν της δραματουργίας παρακάμφθηκαν χωρίς όμως να χαλάμε την συνολική εικόνα της ζωής του Μολιέρου.


6. Ποιο ήταν το μεγαλύτερο σκηνοθετικό στοίχημα για την παράσταση;

Να συνεργαστούμε τρεις άνθρωποι στην ίδια ιδέα. Ξεκάθαρα. Τελικά έκανα κρυφές πρόβες και πέρασε το δικό μου.

7. Πώς δουλέψατε με τους ηθοποιούς για να αποδώσετε την ισορροπία ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό στοιχείο;

Η δουλειά έγινε ομαδικά και η απόδοση της δραματικότητας και της κωμικότητας προέκυψαν σκηνή – σκηνή. Το ενδιαφέρον στοιχείο της παράστασης είναι πως ενώ παρακολουθούμε μια δραματική σκηνή υπάρχουν στοιχεία κωμωδίας που είναι έντονα ακόμα και για εμάς, καλούμαστε όμως να παραμείνουμε πιστοί στο συμβάν της εκάστοτε σκηνής και να αποκαλύψουμε την τραγικότητά της.

8. Ποια ήταν η φιλοσοφία πίσω από την επιλογή των σκηνικών και των κοστουμιών;

Γενικότερα, κι από τις προηγούμενες δουλειές μας επικεντρωνόμαστε σε ένα ηθοποιοκεντρικό θέατρο. Πρεσβεύουμε τον άδειο χώρο και υποστηρίζουμε την επιλογή ο ηθοποιός να είναι η βάση μας για την απόδοση της ιστορίας. Οτιδήποτε μπει στην σκηνή θα πρέπει να είναι απολύτως απαραίτητο για την έκβαση της παράστασης. Αισθητικά επιλέξαμε να υπάρχουν στα κοστούμια όλα τα στοιχεία μιας Μπαρόκ αισθητικής της εποχής του Μολιέρου ενώ το σκηνικό μας απέμεινε πιο λιτό, ενστερνιζόμενο μια πιο διαχρονική μορφή. Προσπαθήσαμε έτσι να παντρέψουμε το τότε με το τώρα και να δημιουργήσουμε την γέφυρα.

9. Πώς αξιοποιήθηκαν η μουσική και οι φωτισμοί για να υποστηρίξουν την ατμόσφαιρα του έργου;

Όντας ένα σκοτεινό παραμύθι το έργο μας, βασίστηκε πολύ στην ατμόσφαιρα, ενώ ως παραμύθι που είναι, έχει πολύ μουσική, στα όρια του μιούζικαλ. Τα φώτα, ελλείψει σκηνικού, ήρθαν να δημιουργήσουν τους χώρους και τις ατμόσφαιρες βοηθώντας τον θεατή να ξεχωρίσει τους χώρους στους οποίους διαδραματίζεται το έργο.

10. Ποιο μήνυμα θέλετε να πάρει το κοινό φεύγοντας από την παράσταση;

Πάντα θα υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να παλέψεις και να πεθάνεις.

11. Αν μπορούσατε να προσκαλέσετε τον ίδιο τον Μολιέρο να δει την παράσταση, τι θα θέλατε να ακούσετε από αυτόν;

Ευχαριστώ.

12. Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σας σχέδια μετά από αυτή την παράσταση;

Υπάρχει στα σκαριά καινούργιο έργο το οποίο θα ανέβει στον χώρο μας, στο Κ4 προς τον Απρίλιο. Στόχος μου είναι επίσης να καταφέρω φέτος να εκδώσω και τα δύο προηγούμενα έργα μας, ‘’Το Σπίτι με τα Κόκκινα Γιασεμιά’’ και τον ‘’Ιππόκαμπο’’. Και πολλά άλλα που δεν είναι ανακοινώσιμα ακόμα.

Θύμιος Διαμάντης

1. Ποιο ήταν το μεγαλύτερο σκηνοθετικό στοίχημα για την παράσταση;

Να φέρουμε μία εποχή , θεωρητικά πολύ έξω από μας, στην Ελλάδα του 2025. Να μη γίνει μία παράσταση εποχής, αλλά να δείξουμε τα κοινά στοιχεία της εποχής εκείνης, με τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα.

2. Πώς δουλέψατε με τους ηθοποιούς για να αποδώσετε την ισορροπία ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό στοιχείο;

Το τραγικό και το κωμικό πολλές φορές είναι το ίδιο πράγμα. Για κάποιον κάτι τραγικό μπορεί να μεταφραστεί σαν κωμικό και το ανάποδο. Αυτό που θελήσαμε να πετύχουμε είναι όλοι οι ηθοποιοί να πουν την ίδια ιστορία, τραγική ή κωμική, δεν το ξέρει κανείς.

3. Ποια ήταν η φιλοσοφία πίσω από την επιλογή των σκηνικών και των κοστουμιών;

Το σκηνικό μας επιλέχθηκε με πολλή προσοχή και είναι κάτι που εξυπηρετεί την ιστορία, τους ηθοποιούς αλλά και την αισθητική μας. Είναι κάτι θεωρητικά απλό, μέσα από το οποίο όμως ξεδιπλώνεται όλος ο κόσμος της παράστασης. Στο θέμα των κουστουμιών εμπιστευτήκαμε την άριστη κρίση της κυρίας Ράνιας Αντύπα, η οποία κάθε φορά μας αποζημιώνει με το πόσο καλά αντιλαμβάνεται αυτό που θέλει να πει η παράσταση.

4. Πώς αξιοποιήθηκαν η μουσική και οι φωτισμοί για να υποστηρίξουν την ατμόσφαιρα του έργου;

Τόσο η μουσική όσο και οι φωτισμοί είναι αναπόσπαστα κομμάτια της ιστορίας μας. Εξάλλου πρόκειται για ένα σκοτεινό παραμύθι. Ο μουσικός μας, Ορφέας Αλπανίδης είναι μέρος της ομάδας και εργάστηκε βασιζόμενος στο έργο και στο τι θέλει να πει η ιστορία μας. Η μουσική του ντύνει την παράσταση μας με μαγικό τρόπο. Οι φωτισμοί είναι σχεδόν όλοι μας η παράσταση καθώς εξυπηρετούν οργανικά ζητήματα του έργου μας.

5. Ποιο μήνυμα θέλετε να πάρει το κοινό φεύγοντας από την παράσταση;

Πως γίνεται τόσους αιώνες, όλοι να κυνηγάμε το ίδιο πράγμα;

6. Αν μπορούσατε να προσκαλέσετε τον ίδιο τον Μολιέρο να δει την παράσταση, τι θα θέλατε να ακούσετε από αυτόν;

Ότι έστω και μία σκέψη του πάνω στα έργα του συνέκλινε με τη δικιά μας οπτική. Δε θα ήθελα κάτι άλλο.

7. Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σας σχέδια μετά από αυτή την παράσταση;

Αυτό ακόμα είναι άγνωστο, αλλά όπως έχει δείξει η μέχρι τώρα πορεία μας, περιμένω ένα τηλέφωνο από τον Κώστα ή τον Δημήτρη με τη φράση: Έχω μια ιδέα, θέλω να τα πούμε.

Πληροφορίες και Εισιτήρια Παράστασης
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/o-thanatos-tou-molierou/