Συνέντευξη των Μαρίζα Θεοφυλακτοπούλου, Κατερίνα Ρουσιάκη, Δήμητρα Σπανούλη , στο θεατρο.gr με αφορμή την παράσταση "Το καθημερινό τραγούδι του απείρου " στο θέατρο Μπάγκειον.

1) Καλησπέρα σας, και καλωσορίσατε στην σελίδα μας.

1α) Θα θέλατε να μας πείτε λίγα πράγματα για εσάς ώστε να σας γνωρίσουν καλύτερα οι αναγνώστες μας; Πως προέκυψε το θέατρο στην ζωή σας;
Μ.Θ:Το θέατρο προέκυψε μέσω του κινηματογράφου, που έβλεπα πολύ από μικρή. Έπειτα, όταν ήμουν δεκαέξι χρονών πήγα στο Θέατρο των Αλλαγών να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο, όπου ένιωσα μία πρωτόγνωρη ελευθερία και πηγαία χαρά, όποτε πήρα την απόφαση να ασχοληθώ εξ ολοκλήρου με αυτό.
K.Ρ: Για εμένα ανέκαθεν το θέατρο ήταν ένας χώρος ελευθέριας. Όταν έφτασα στο σημείο της ζωής μου που ήμουν έτοιμη να αναλάβω και την ευθύνη της, αποφάσισα να ασχοληθώ
με αυτό.
Δ.Σ: Μεγάλωσα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης κι από παιδί συμμετείχα σε θεατρικά εργαστήρια της πόλης. Ήμουν πάντα εσωστρεφής, ντροπαλή, οριακά αντικοινωνική. Ο χώρος του θεάτρου μου ασκούσε τεράστια γοητεία, γιατί εκεί ένιωθα οικεία κι απελευθερωμένα. Επί σκηνής, προέκυπτε μια υψηλή αυτοπεποίθηση, ανεξήγητη σε σχέση με την προσωπικότητα μου. Η τέχνη με κινητοποιεί, με συγκινεί, ήταν και είναι ένα ψυχικό αποκούμπι. Ήμουν πλήρως συνειδητοποιημένη κι από την εφηβεία μου ήξερα ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός. Στα δεκαοχτώ μου ήρθα στην Αθήνα για να σπουδάσω στην Δραματική Σχολή «Αρχή» της Νέλλης Καρρά.

1β) Θα μας πείτε 5 πράγματα για τον εαυτό σας, που ξέρουν κυρίως οι πολύ αγαπημένοι σας;
Μ.Θ.: Μου αρέσει πάρα πολύ το κολύμπι. Χωρίς να είμαι γνώστρια φιλοσοφίας, μου αρέσουν πολύ οι φιλοσοφικές συζητήσεις. Είμαι Τοξότης με ωροσκόπο Υδροχόο και όλους τους πλανήτες στον Τοξότη. Η αγαπημένη μου σοκολάτα είναι το Kinder Bueno και ο αγαπημένος μου ήρωας είναι ο Δον Κιχώτης.
Κ.Ρ.: Φτιάχνω πολύ ωραία μπισκότα. Αποφεύγω τα ψέματα. Δεν βγαίνω από τη θάλασσα αν δεν πέσει ο ήλιος. Το σκυλί μου ονομάζεται Μπίλη, και θα πεθάνω μετά την ελπίδα.

Δ.Σ.: Φτιάχνω κοσμήματα και κεραμικά. Αγαπώ το χειμώνα και τα πουλόβερ, τα ηλιοβασιλέματα στην Θάσο και λατρεύω τους γεμιστούς εργολάβους με κρέμα απ’ τον «Ήλιο» στη Θεσσαλονίκη.

2) Φέτος συμμετέχετε στην παράσταση "Το καθημερινό τραγούδι του απείρου " στο θέατρο Μπάγκειον. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για την παράσταση; Πως δημιουργήθηκε η Θεατρική Ομάδα Loxodox;
M.Θ: Η παράσταση είναι μια αφήγηση δυο καθημερινών ιστοριών που μέσα από τα γεγονότα της ζωής των προσώπων, τη χρονική στιγμή που τα πετυχαίνουμε, ξετυλίγονται εικόνες που προκαλούν γέλιο και ενίοτε κλάμα. Ο Αλκίνοος και εγώ είχαμε την ανάγκη να δημιούργησουμε τις δικές μας παραστάσεις και καλέσαμε ανθρώπους που εκτιμούμε να δημιουργήσουν μαζί μας.
Κ.Ρ: Η παράσταση από την δική μου ματιά είναι ένας γυναίκειος χώρος, όπου τρεις γυναίκες ηθοποιοί και ένας άντρας σκηνοθέτης προσπαθούν να πουν τις πιο ειλικρινείς τους σκέψεις. Η ομάδα Loxodox δημιουργήθηκε από την ανάγκη των παιδιών και εγώ ήμουν τυχερή και τη βρήκα έτοιμη.

Δ.Σ: Η παράσταση χαρακτηρίζεται από έντονες εναλλαγές ατμόσφαιρας, πυκνό λόγο και καταιγιστικό ρυθμό. Αν και φαινομενικά υπάρχουν δύο παράλληλες και εντελώς διαφορετικές ιστορίες, τελικά οι δύο αυτές γυναίκες έχουν κάτι κοινό, την ανάγκη τους ν’ αγαπηθούν. Ουσιαστικά έγινα μέλος φέτος στην ήδη υπάρχουσα ομάδα των παιδιών, με αφορμή την παράστασή μας.

3) Το καθημερινό τραγούδι του απείρου» είναι ένα έργο, όπου ο γυναικείος λόγος πρωτοστατεί. Θεωρείτε ότι εσείς έχετε μεγαλώσει με πρότυπα-στερεότυπα φύλου; Αν ναι, πως τα καταρρίψατε;
M.Θ: Όπως όλοι μας, έτσι και εγώ μεγάλωσα με στερεότυπα φύλου. Η διαδικασία της κατάρριψης τους συμβαίνει όσο κανείς ωριμάζει. Το να έχεις πλάι σου καλούς ανθρώπους και να διαβάζεις ωραία βιβλία σίγουρα βοηθάει.
Κ.Ρ: Η προσωπική μου ιστορία με έφερε από νωρίς στη θέση του να αναρωτιέμαι γύρω από τα έμφυλα στερεότυπα. Κατά βάση με τα χρονιά συνειδητοποίησα ότι τα περισσότερα πράγματα που με καταπίεζαν ως άτομο είχαν να κάνουν με αυτά. Για παράδειγμα στα διαλείμματα ο στάνταρ τσακωμός μου με τα αγόρια ήταν για το ότι μου έλεγαν ότι είναι πιο δυνατά από εμένα. Το ισχυρότερο μου όπλο κατά των στερεοτύπων είναι μάλλον η ευχαρίστηση που μου προσφέρει το να τα φτύνω στα μούτρα.

Δ.Σ: Η αλήθεια είναι πως έχω μεγαλώσει σ’ ένα αρκετά ελευθεριακό, οικογενειακό περιβάλλον. Η έμφυλη βία και οι σεξιστικές νοοτροπίες ήταν πάντα κατακριτέες και ευτυχώς τα πράγματα ήταν πολύ ξεκάθαρα για ‘μένα από παιδί. Μπορεί βέβαια να μη γαλουχήθηκα με αυτές τις νοοτροπίες, αλλά ζώντας στην κοινωνική πραγματικότητα που όλοι ξέρουμε, δεν είναι λίγες οι φορές που έχω δεχτεί υποτίμηση, επιθέσεις, προσβλητικά σχόλια λόγω φύλου, όπως πάνω κάτω όλες μας. Ακόμα και στο πιο ουτοπικό περιβάλλον να έχεις μεγαλώσει, πάντα υπάρχουν εξωτερικοί παράγοντες που δεν γίνεται να σε αφήσουν ανεπηρέαστη. Οι έμφυλες διακρίσεις θέλουν πολύ κόπο για να ξεριζωθούν, οι στερεοτυπικές ατάκες και οι φρικαλεότητες δε λείπουν κι απ’ ότι φαίνεται δεν θα λείψουν απ’ τη κοινωνία μας. Προσπαθώ να αντιδρώ, και να υπερασπίζω τον εαυτό μου.

4) Ποιος είναι ο ρόλος σας και πως ήταν η συνεργασία σας με τον Αλκίνοο Δωρή και τον υπόλοιπο θίασο;
Μ.Θ: Ο ρόλος μου είναι η Λέσλυ, μια ανερχόμενη ηθοποιός που θεωρεί ότι είναι πολύ επαγγελματίας. Πιστεύω ότι ο Αλκίνοος σκηνοθετεί με έναν τρόπο ελεύθερο αλλά και πολύ ουσιαστικό, βάζοντας σαν δύο άξονες το τρελό σχήμα και το νοήμα του κειμένου. Με τα κορίτσια ξεκινήσαμε έχοντας την ίδια βάση, τα ίδια εργαλεία, που μας τα έδωσε η σχολή της Νέλλης Καρρά, η οποία βλέπει τον σπουδαστή πρώτα ως καλλιτέχνη και ύστερα ως ηθοποιό. Αυτό μας επέτρεψε να έχουμε καθ'όλη την διάρκεια των πρόβων, μια πολύ ενεργή δημιουργκή συνομιλία, κάτι το οποίο με ευχαρίστησε πάρα πολύ.
Κ.Ρ: Ο ρόλος μου είναι όσα περισσότερα έμφυλα στερεότυπα βρήκαμε και μια λοξή ματιά στα αγαπημένα μας τραγούδια. Ο Αλκίνοος Δωρής προσέφερε στη διαδικασία της πρόβας εξαιρετικό καλλιτεχνικό χώρο, διακριτικότητα και χιούμορ. Όσο για για την Μαρίζα Θεοφυλακτοπούλου και τη Δήμητρα Σπανούλη, ευχαριστήθηκα πολύ το να δουλεύω μαζί
τους γιατί ήταν κάτι που ήθελα να κάνω από τη σχολή ακόμα.

Δ.Σ: Υποδύομαι την Σούζαν. Είναι μια γυναίκα εμφανώς δυστυχισμένη και απελπιστικά μόνη. Καταπιεσμένη από το εκκλησιαστικό περιβάλλον και τους κανόνες του. Παρ’όλο που είναι παντρεμένη με έναν εφημέριο, αμφισβητεί τον Θεό, θέτει ερωτήματα για τη ζωή, για τον Χριστό. Βρίσκει καταφύγιο στο αλκοόλ και σε ένα καινούριο πρόσωπο τον κύριο Ραμές. Με τον Αλκίνοο, δουλεύουμε αρμονικά, είναι συγκροτημένος, διαλλακτικός και σέβεται τους ηθοποιούς. Η σχέση μας είναι απαλλαγμένη από εξουσιαστικές συμπεριφορές, πράγμα που είναι προαπαιτούμενο για ‘μένα σε μια συνεργασία. Με την Μαρίζα και την Κατερίνα, γνωριζόμαστε από την σχολή. Συνδημιουργούμε χωρίς να υπάρχουν εμπόδια και χαίρομαι πολύ για την εμπιστοσύνη που έχουμε αναπτύξει.

5) Πως ήταν η εμπειρία σας από τον χώρο του Μπάγκειου;
M.Θ: Ο χώρος του Μπάγκειου είναι ένας πάνεμορφος, πόλυ χαρακτηριστικός και επιβλητικός χώρος με μεγάλη ιστορία. Είναι εμπειρία να δουλεύεις εκεί και χαίρομαι πολύ για αυτό.
K.Ρ: Το Μπάγκειον είναι σαν τη δουλειά που κάνουμε, δύσκολο αλλά γοητευτικό.
Δ.Σ: Αυτό το κτίριο έχει μια μεγαλοπρέπεια. Μέσα από τη φθορά του πηγάζει μια ενέργεια και μια επιβλητικότητα που ταιριάζει στο έργο μας.

6) Ποιο είναι το αγαπημένο σας βιβλίο, το αγαπημένο σας τραγούδι και το αγαπημένο σας σημείο στη πόλη;
Μ.Θ: Οι «Αδελφοί Καραμάζοφ» , το «love in itself» των Depeche mode και το αγάπημενο μου σημείο στην πόλη είναι ο Λόφος του Στρέφη μαζί με το σκυλάκι μου την Κανού.
Κ.Ρ: Το αγαπημένο μου τραγούδι είναι το «Πέρασμα» του Αλκίνοου Ιωαννίδη, το αγαπημένο μου βιβλίο είναι το «Εκ Βαθέων» του Όσκαρ Γουάιλντ και το αγαπημένο μου σημείο στην πόλη είναι τα σπίτια των φίλων μου ή μια εξαιρετική θέα.

Δ.Σ:Η «Τρία μέτρα τετράγωνη καλύβα» του Κάμο νο Τσόμεϊ, το «Τhe man who sold the world» σε διασκευή από Νirvana και ο πεζόδρομος της Νικηφόρου Θεοτόκη στο Μετς.

7) Πέρα από την παράσταση ''Το καθημερινό τραγούδι του απείρου " στο θέατρο Μπάγκειον'', υπάρχουν και άλλα άμεσα σχέδια για την φετινή σεζόν;
Μ.Θ: Ακόμα δεν το γνωρίζω, δεν μπορώ να μιλήσω για κάτι άμεσο.
Κ.Ρ: Ναι, ετοιμάζουμε κάποια πράγματα με φίλους και συνάδελφους καλλιτέχνες στο θέατρο και κάποια άλλα στο σινεμά. Θα σας καλέσουμε. 

Δ.Σ: Προς το παρόν όχι, δεν έχει προκύψει κάτι. Eυελπιστώ σε μια επόμενη συνεργασία με τους Loxodox.

8) Θα θέλαμε να κλείσουμε με κάτι που θέλετε εσείς να πείτε για το Θεατρο.gr.
Μ.Θ: Μια ιστοσελίδα αφιερωμένη στο θέατρο σε μια τόσο δύσκολη εποχή αξίζει συγχαρητήρια!
Κ.Σ: Εύχομαι πολύ και συναρπαστικό περιεχόμενο για το 2022.
Δ.Σ: Ευχαριστούμε που μας δίνετε την δυνατότητα να παρουσιάσουμε την δουλειά μας.

Πληροφορίες για την παράσταση θα βρείτε εδώ.