Πήγαμε στο Θέατρο Πέτρας και είχαμ ετη τύχη να δούμε την παράσταση "Ιφιγένεια η εν Αυλίδι" του Ευριπίδη από την ομάδα Σημείο Μηδέν και σε σκηνοθεσία του Σ. Στρούμπου.
Μία παράσταση που δεν αφηγείται απλώς τη Τραγωδία αλλά προσπαθεί να βάλει το κοινό μέσα σε αυτήν και να του δημιουργήσει το αίσθημα της ασφυξίας.
Ο πετυχημένος σκηνοθέτης Σ. Στρούμπος είναι γνωστός για τη σωματική και τελετουργική γλώσσα που χρησιμοποιεί στις παραστάσεις του.
Στη συγκεκριμένη παράσταση μετατρέπει την Αυλίδα σε ένα μέρος εγκλωβισμού όπου ο τρόμος, ο φόβος και η βία συνθλίβουν με αργό και βασανιστικό τρόπο τους ανθρώπους. Το πιο δυνατό σημείο της παράστασης και αυτό που συγκλονίζει το κοινό είναι η κινησιολογία των ηθοποιών.
Οι κινήσεις σε αργό ρυθμό, οι παύσεις, οι κραυγές και οι εντάσεις μεταξύ των ηθοποιών λειτουργούν σχεδόν ως μουσική στα αυτιά των θεατών.
Δεν παρακολουθήσαμε απλώς τους ηθοποιούς να μιλούν.
Όλοι, με δέος, είδαμε τους ηθοποιούς να κουβαλούν σε κάθε τους κίνηση την ενοχή,τον παραλογισμό και την αγωνία ολόκληρης της κοινωνίας( σε ένα δεύτερο επίπεδο)για να εξυπηρετήσουν δήθεν έναν απώτερο και "ανώτερο" σκοπό. Αυτό ακριβώς είναι, κατά τη γνώμη μου, όλο το νόημα της παράστασης.
Η Ιφιγένεια δεν είναι απλά ένα κορίτσι που οδηγείται στο βωμό.Είναι ο οποιοσδήποτε άνθρωπος που θυσιάζεται όταν η εξουσία και ο πόλεμος αποκτούν μεγαλύτερη αξία από τον ίδιο τον άνθρωπο.Ο σκηνοθέτης καταφέρνει να κάνει την παράσταση επίκαιρη αλλά χωρίς να "πειράξει" το έργο με αναφορές στο σήμερα.
Ιδιαίτερα τραγικά πρόσωπα ο Αγαμέμνων και η Κλυταιμνήστρα. Ο καθένας για διαφορετικούς λόγους. Εγκλωβισμένοι και οι δύο σε κάτι που τους ξεπερνάει. Παγιδευμένοι σε έναν κόσμο όπου η πατρίδα, η εξουσία και η τιμή χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν αυτό που δεν πρέπει δικαιολογείται με κανένα τρόπο.
Η Μ. Ροζάκη κερδίζει τις εντυπώσεις με την ιδιαίτερη σκηνική της παρουσία ενώ η υπόλοιπη ομάδα κινείται ως ένα σώμα και μυαλό. Η σκηνοθετική άποψη του Σ. Στρούμπου απαιτεί από το θεατή την απόλυτη συγκέντρωση και διάθεση για να αφεθεί στη σκηνική γλώσσα. Δεν είναι από τις "εύκολες" και συμβατικές παραστάσεις. Στο τέλος σε όλους τους θεατές δημιουργείται το αίσθημα ότι είδαν μία πολύ δυνατή παράσταση που θα χρειαστεί σκέψη και επεξεργασία αυτής.
Αλήθεια πόσες Ιφιγένειες είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε κάθε φορά που ένας πόλεμος και τα συμφέροντα των λίγων είναι πιο σημαντικά από την ειρήνη και από την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου;