Πήγαμε στην Ρίτα Αντωνοπούλου: Της Γυναίκας σου η Καρδιά στον Σταυρό του Νότου Plus
«Της Γυναίκας σου η Καρδιά»: Η Ρίτα Αντωνοπούλου τραγουδά, μάς συγκινεί και μάς προβληματίζει
Μια μουσικοθεατρική παράσταση στον Σταυρό του Νότου Plus, όπου η μουσική γίνεται αφορμή για μια ουσιαστική συζήτηση γύρω από τη γυναίκα και την κοινωνία.
Η Ρίτα Αντωνοπούλου έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να επικοινωνεί με το κοινό της. Δεν αρκείται στην ερμηνεία των τραγουδιών, αλλά μοιάζει να τα βιώνει κάθε φορά από την αρχή. Αυτό ήταν ίσως και το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της μουσικοθεατρικής παράστασης «Της Γυναίκας σου η Καρδιά». Μια παράσταση με έντονο συναίσθημα, αυθεντικότητα και κοινωνικές αναφορές, που ξεπερνά τα όρια μιας συνηθισμένης μουσικής βραδιάς.
Η ίδια υπογράφει τη σύλληψη και τη σκηνοθεσία της παράστασης, ενώ έχει επιμεληθεί τα πρωτότυπα κείμενα μαζί με τον Νίκο Κολλάρο. Στο επίκεντρο βρίσκεται η γυναίκα, με τις διαφορετικές ταυτότητες, τις αντιφάσεις, τις επιθυμίες και τους ρόλους της. Η μητέρα, η κόρη, η σύντροφος, η γυναίκα που αγαπά, διεκδικεί, υποχωρεί, αντιστέκεται, αλλά και εκείνη που προσπαθεί να ξεφύγει από όσα η κοινωνία έχει προκαθορίσει για την ίδια.
Η εναλλαγή τραγουδιών και θεατρικού λόγου δημιουργεί μια αφήγηση που κινείται ανάμεσα στο προσωπικό βίωμα και τη συλλογική εμπειρία. Πρόκειται στην ουσία για μια προσπάθεια να φωτιστούν διαφορετικές πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης, με αφετηρία τη γυναικεία εμπειρία.
Εκείνο που ξεχώρισε περισσότερο ήταν η ίδια η ερμηνεία της Αντωνοπούλου. Με μια φωνή γεμάτη δύναμη, αλλά και με την ευαισθησία που απαιτούσε κάθε στιγμή, τραγουδούσε με την ψυχή της. Το συναίσθημά της ήταν τόσο έντονο, που πολλές φορές έμοιαζε να ξεπερνά τα όρια της ερμηνείας. Έδινε την αίσθηση ότι συγκινούνταν και η ίδια βαθιά από όσα αφηγούνταν και τραγουδούσε. Και αυτή η αμεσότητα ήταν που έκανε τις στιγμές της παράστασης ιδιαίτερα ανθρώπινες.
Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η επαφή της με τους θεατές. Η διάδραση ήταν ζωντανή και αυθόρμητη. Η σκηνή δεν λειτουργούσε ως ένα αυστηρό όριο ανάμεσα στους καλλιτέχνες και στο κοινό, αλλά πιο πολύ ως χώρος επικοινωνίας. Υπήρχε χιούμορ, συγκίνηση και μια αίσθηση οικειότητας που έκανε τον θεατή να αισθάνεται μέρος της αφήγησης.
Παράλληλα, η Αντωνοπούλου δεν δίστασε να συνδέσει όσα διαδραματίζονταν στη σκηνή με την επικαιρότητα. Οι αναφορές της σε κοινωνικά ζητήματα έδωσαν στην παράσταση μια επιπλέον διάσταση, υπενθυμίζοντας ότι η τέχνη δεν υπάρχει αποκομμένη από την πραγματικότητα. Ο προβληματισμός για τη θέση της γυναίκας, τις ανθρώπινες σχέσεις και τις αντιφάσεις της σύγχρονης κοινωνίας ήταν διάχυτος καθ’ όλη την διάρκεια της παράστασης.
Ένα ακόμη δυνατό σημείο ήταν η ομάδα των μουσικών. Ο Παντελής Κυραμαργιός στην κιθάρα και στο τραγούδι, ο Χρήστος Παπαδόπουλος στα πνευστά και ο Θανάσης Μάντζαρης στο πιάνο συνέθεταν ένα δεμένο και δημιουργικό σύνολο. Η μεταξύ τους χημεία ήταν εμφανής. Οι μουσικοί συμμετείχαν ουσιαστικά στη διαμόρφωση της ατμόσφαιρας. Υπήρχε επικοινωνία, αλληλεπίδραση και η αίσθηση ότι όλοι υπηρετούσαν την ίδια καλλιτεχνική ιδέα.
Ασφαλώς, η προσπάθεια να χωρέσουν σε μία παράσταση τόσες διαφορετικές πλευρές της γυναικείας εμπειρίας είναι απαιτητική. Αυτό που τελικά μένει από το «Της Γυναίκας σου η Καρδιά» είναι η κατάθεση ψυχής των ανθρώπων που βρίσκονται πάνω στη σκηνή. Η Ρίτα Αντωνοπούλου παρούσα σε κάθε λέξη και κάθε νότα και μία ομάδα με ουσιαστική καλλιτεχνική σύνδεση.
