Και μόνο η απόφαση να ασχοληθεί -μιλώντας ανοιχτά- με το ζήτημα της διπολικής διαταραχής θα άξιζε συγχαρητήρια στην ομάδα "Γκανμπάτε".
Η έμπνευση να προσωποποιηθεί η ασθένεια ήταν έξυπνη. Το ρούχο που επιλέχθηκε να φορά η Ασθένεια, (Κλεονίκη Καραχάλιου) άσπρο και μαύρο μαζί, συμβολίζει τις δύο διαφορετικές διαθέσεις της διπολικής διαταραχής, την μανία και την κατάθλιψη.
Η παράσταση αρχίζει με off αφήγηση 3 λεπτών, ίσως για να δηλώσει το προσωρινό "χάσιμο" μέσα στον κόσμο, την παρουσία -απουσία.
Η κοπέλα-ασθενής βρίσκεται σε έναν κύκλο με φωτογραφίες συμβάντα της ζωής της που φαίνεται να την ορίζει.
Με την αρωγή μίας ηλεκτρικής κιθάρας live και με σωματικοτητα διηγούνται σε διάλογο η Ασθένεια και ο φορέας την ζωή της.
Μία κατατονία, μία έντονοι ρυθμοί, συχνά οι επαναλήψεις δείχνουν το "κόλλημα", την αίσθηση τέλματος.
Η Μπρεχτικη αποστασιοποίηση που εφαρμόζει η σκηνοθέτης Σοφία Φωτεινάκη ανοίγοντας τα φώτα της πλατείας και βάζοντας την Ασθένεια να κάνει μία ψηφοφορία για το αν η κοπέλα είναι θύμα θύτης η θεατής, έχει τις ρίζες της στο πολιτικό θέατρο και θέλει να μας κάνει σκεπτόμενα υποκείμενα και όχι απλώς θεατές.
Εκτός από τον Μπρεχτ, αναφορά γίνεται έμμεσα και στη Sarah Kane.
"Στις 4:48 θα κοιμηθείς" (4:48 Psychosis- το τελευταίο έργο της).
Στην Αγγλίδα συγγραφέα-φορέα διπολικής διαταραχής, η ώρα 4:48, ώρα κατά την οποία συχνά ξυπνούσε, γίνεται ένα σύμβολο της οριακής συνείδησης: ανάμεσα στη διαύγεια και την ψύχωση, στο φως και στο σκοτάδι, στην ύπαρξη και στην εξαφάνιση. Ακόμα και η υπονοούμενη απόπειρα αυτοκτονίας μπορεί να "δείχνει" την Kane.
"Μια ασπρόμαυρη ταινία ήταν η ζωή μου, πότε γκρι, πότε στη μέση, πονάει πολύ ή επαναφορά ζωτικών λειτουργιών, πεινάω νυστάζω" φράσεις που εξοικειώνουν έστω και λίγο τον θεατή που δεν έχει προσωπική πείρα με τη δυσκολία της πάθησης.
Το ομορφότερο κομμάτι της παράστασης είναι η επιλογή ενός "φωτεινού", ενός αισιόδοξου φινάλε.
"Θα ζήσουμε μαζί", αναφωνούν χέρι χέρι ή Ασθένεια και ο φορέας της, και μαζί με την Μουσική, αποφασίζουν να δουν ένα ταινιάκι, υπό τους ήχους του "What a wonderful world" του Λούις Άρμστρονγκ.
Επιλογή απολύτως συμβατή με το όνομα της ομάδας καθώς ΓΚΑΝΜΠΑΤΕ σε ελεύθερη μετάφραση από τα ιαπωνικά σημαίνει " βάλε τα δυνατά σου".

Το black box του Ρεκτιφιέ ταιριάζει στο θέμα, δεν είναι θεόρατο. Το μόνο σκηνικό ήταν φωτογραφίες καρφιτσωμενες στις κουρτίνες γύρω και κάτω στο πάτωμα. Στο σωματικό όμως θέατρο, δεν απαιτείται τίποτα περισσότερο. Ο φωτισμός εστίαζε όποιον μιλούσε ή ήταν γενικός.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Κέντρο Έρευνας Μικτών Παραστατικών Τεχνών ΡΕΚΤΙΦΙΕ
Τίτλος Παράστασης: "Αφήνω ανοιχτά»
Ώρα:18:30
Διάρκεια: 60 λεπτά
Θεατρική ομάδα: ΓΚΑΝΜΠΑΤΕ
Σκηνοθεσία – κείμενο: Σοφία Φωτεινάκη
Ηθοποιοί: Κλεονίκη Καραχάλιου και Λένα Πανοπούλου.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/afino-anoixta-1/