Ο Κατσικονούρης παίρνει τις «Λευκές νύχτες» του Ντοστογιέφσκι, ένα έργο για τη μοναξιά, την ονειροπόληση και τον ανεκπλήρωτο έρωτα, προσαρμόζοντάς τες σε ένα από τα κομβικά συναισθηματικά μονοπάτια της ζωής, τη χαρμολύπη. Εργαλείο προώθησής της: το πρόσωπο του κλόουν. Ως σύλληψη, αποδίδει. Πρόκειται για την αρχετυπική περσόνα που αυτογελοιοποιείται για μια στάλα ορατότητα, σε συνδυασμό με τον άτολμο ονειροπόλο του Ντοστογιέφσκι που ναρκοθετεί την ίδια του την ύπαρξη, καταθέτοντας τα όπλα ενώπιον μιας αμείλικτης πραγματικότητας.

Όταν ο κλόουν εξαφανίζεται από τη σκηνή, την θέση του γεμίζουν η πρωτότυπη μουσική (και σκηνοθεσία) του Γιάννη Ζουγανέλη, παίρνοντας τον θεατή από το χέρι και δίνοντας έτσι λόγο και ουσία ακόμα και στις στιγμές που η σιωπή λέει περισσότερα από τα λόγια. Σε συνδυασμό δε με την έντονη χρήση πολυμέσων, οι λευκές νύχτες του θεάτρου Μαβίλη, εισάγουν τον μη υποψιασμένο θεατή σε μια νέα πραγματικότητα, που καθιστά μια ωραία ντυμένη μουσικά διασκευή ενός κλασικού έργου να αποκτήσει, με τη σειρά της και αυτή, μια θέση στο αθηναϊκό θεατρικό στερέωμα.

https://www.ticketservices.gr/event/theatro-mavili-lefkes-nixtes-enos-klooun/?lang=el