Τη Δευτέρα 29 Ιουνίου 2026 το θέατρο ACROPOLE φιλοξένησε το SPECTRUM, την ετήσια παράσταση της Χορευτικής Σχολής Ballare, σε σκηνοθεσία της Έλενας Κοντογόνη και του Στέφανου Σουλτς. Μια παράσταση που δεν περιορίστηκε στην παρουσίαση της τεχνικής αρτιότητας των μαθητών της Σχολής, αλλά συγκρότησε μια ολοκληρωμένη σκηνική πρόταση γύρω από το ανθρώπινο σώμα, τον αστικό χώρο και τη δυνατότητα της τέχνης να αναστέλλει τον χρόνο.

Καθοριστική υπήρξε η συμβολή των βίντεο του Στέφανου Σουλτς. Δεν λειτούργησαν ως διακοσμητικό σκηνικό αλλά ως ένας δεύτερος δραματουργικός άξονας, ο οποίος συνομιλούσε αδιάκοπα με τη χορογραφία. Ο κινηματογραφικός χρόνος διαστελλόταν, δημιουργώντας τοπία που δεν συνόδευαν απλώς τα σώματα· τα ερμήνευαν, τα προέκτειναν και τα μετέτρεπαν σε φορείς μνήμης και επιθυμίας.

Το πρώτο βίντεο της παράστασης ήταν αποκαλυπτικό. Τα περιστέρια της πόλης, οι πιο παραγνωρισμένοι κάτοικοι του αστικού τοπίου, ραμφίζουν και κυκλώνουν τη σκηνή και αιωρούνται γύρω από το βλέμμα των θεατών. Είναι σαν να προαναγγέλλουν τα ανθρώπινα σώματα που θα ακολουθήσουν, υποδεικνύοντας εξαρχής ότι η κίνηση αποτελεί την πρωταρχική μορφή ζωής.

Αμέσως μετά εμφανίζονται δύο φιγούρες βγαλμένες σχεδόν από το σύμπαν του Μπέκετ. Συναντώνται σ' ένα πάρκο, μοιράζονται πασατέμπο – pass a tempo, μια εύγλωττη λεκτική συμπύκνωση του «περνώ τον χρόνο» –, κάθονται σ' ένα παγκάκι, ανταλλάσσουν βλέμματα, αστεϊσμούς και σφυρίγματα, προσπαθώντας να διαχειριστούν τη δυσκολία της ανθρώπινης επικοινωνίας. Η σκηνή επανέρχεται τέσσερις φορές σαν μουσικό ρεφρέν. Κάθε επανάληψη, όμως, μεταβάλλεται ανεπαίσθητα: το πράσινο της φύσης εισχωρεί όλο και περισσότερο στην εικόνα, μέχρι που ο θεατής αντιλαμβάνεται πως η επανάληψη είναι προετοιμασία μιας μεταμόρφωσης.

Από εκείνη τη στιγμή αρχίζει η μεγάλη έκρηξη της παράστασης. Πενήντα πέντε διαφορετικές χορογραφικές συνθέσεις διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς να εξαντλούν το ενδιαφέρον του θεατή. Ο ακάλυπτος των πολυκατοικιών, αυτός ο κατεξοχήν τόπος της ελληνικής αστικής καθημερινότητας, μετατρέπεται σε σκηνικό σύμβολο. Με τη βοήθεια του φωτισμού και των προβολών, παύει να είναι ένας κλειστός χώρος εγκλωβισμού και γίνεται πεδίο φαντασίας, ελευθερίας και διαρκούς μεταμόρφωσης.

Το πλέον ενδιαφέρον στοιχείο της παράστασης είναι ότι στο φόντο του ακάλυπτου το σώμα μεταβάλλεται σε φορέα ιστορίας. Κάθε χορευτική κίνηση αποκαλύπτει τις αμέτρητες ώρες άσκησης, την πειθαρχία, την επιμονή και την παιδαγωγική σχέση ανάμεσα στους δασκάλους και στους μαθητές της Σχολής. Η τεχνική γίνεται αόρατη, για να αναδειχθεί η έκφραση.

Παραμύθια, όνειρα, μυθικοί και σύγχρονοι ήρωες και ηρωίδες, μορφές της λαϊκής κουλτούρας αλλά και της συλλογικής φαντασίας διαδέχονται η μία την άλλη με αξιοθαύμαστη φυσικότητα. Το σώμα μεταμορφώνεται διαρκώς χωρίς ποτέ να χάνει την ανθρώπινη ευαλωτότητά του. Τα ζωικά ένστικτα, ο ερωτισμός, το παιχνίδι, η παιδικότητα, η μελαγχολία και η χαρά συνυπάρχουν στην ίδια χορευτική φράση.

Ιδιαίτερα συγκινητική υπήρξε η παρουσία σωμάτων διαφορετικών ηλικιών. Σε μια εποχή που η σκηνή συχνά προβάλλει ένα μοναδικό πρότυπο σωματικότητας, το SPECTRUM υπενθύμισε ότι ο χορός δεν ανήκει στην ηλικία αλλά στη ζωτική ορμή. Το σώμα, όταν απελευθερώνεται από τα κοινωνικά στερεότυπα, μπορεί ακόμη και να πετάξει. Μπορεί να υπερβεί την καθημερινή επανάληψη, να
μετασχηματίσει την αμηχανία σε επικοινωνία και να διεκδικήσει μια σχεδόν σεραφική ελαφρότητα.

Σημαντικό μερίδιο σε αυτή τη διαρκή μεταμόρφωση είχαν τα κοστούμια. Δεν έντυναν απλώς τους χορευτές· συνέθεταν χαρακτήρες, ατμόσφαιρες και κόσμους. Κάθε αλλαγή ενδυμασίας λειτουργούσε ως νέα δραματουργική πρόταση, εμπλουτίζοντας τη σκηνική αφήγηση χωρίς να την επιβαρύνει.

Το SPECTRUM κατόρθωσε κάτι εξαιρετικά δύσκολο: να διατηρήσει αμείωτη την προσοχή του κοινού επί τρεις ώρες. Η διάρκεια δεν έγινε ποτέ βάρος, γιατί η παράσταση διέθετε εσωτερικό ρυθμό, εναλλαγές ύφους, χιούμορ, μουσικότητα, τραγουδιστική επάρκεια και μια αδιάκοπη διάθεση επικοινωνίας με τον θεατή.

Τελικά, το σημαντικότερο επίτευγμά της δεν ήταν η τεχνική αρτιότητα —η οποία υπήρξε αδιαμφισβήτητη— αλλά η υπενθύμιση ότι η τέχνη του χορού μπορεί ακόμη να αντιστέκεται στη φθορά της καθημερινότητας. Μέσα στον ακάλυπτο της πόλης γεννήθηκαν κήποι, μέσα στην επανάληψη γεννήθηκε η ελευθερία, και μέσα από την πειθαρχία των σωμάτων αναδύθηκε εκείνη η σπάνια μορφή χαράς που μόνο η τέχνη μπορεί να χαρίσει.

Η Χορευτική Σχολή Ballare, οι σκηνοθέτες, οι δάσκαλοι και όλοι οι συντελεστές πρόσφεραν μια παράσταση που δεν εξαντλείται με την πτώση της αυλαίας. Παραμένει στη μνήμη ως μια ποιητική υπόμνηση ότι το σώμα, όταν χορεύει, εξακολουθεί να ονειρεύεται.

Μαρία Πασλή

Φώτο: Νίκος Βλασάκης