Το καινούργιο έργο του Άκη Δήμου παρακολουθήσαμε στην ωραία ταράτσα του θεάτρου, με ένα δυνατό καστ ερμηνευτών και συντελεστών.

               Εύστοχα επίκαιρο το κείμενο στηλιτεύει το παρασκήνιο της πολιτικής και τους ανορθόδοξους τρόπους του βαθέως κράτους να παραμένει στην εξουσία και να κερδοσκοπεί με θεμιτά κι αθέμιτα μέσα.

               Ένας.....άπλυτος Υπουργός (του είχαν κόψει το νερό) και η εμμονική με τα παπούτσια σύζυγος του, μια φιλόδοξη και με περίεργη φαντασία συγγραφέας, ένα μέλος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κι ένας επίμονος δημοσιογράφος, μπλέκονται σε ένα τρελό γαϊτανάκι που βγάζει πολύ γέλιο μεν, αλλά με σκωπτικό τρόπο δε, περνάει σημαντικά μηνύματα της πολιτικής μας πραγματικότητας.

               Άκρως συμβολικό το ότι όλη η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα στην κρεβατοκάμαρα του υπουργικού ζεύγους, ενώ οι καλεσμένοι μαζεύονται στο σαλόνι και δεν είναι ορατοί στο κοινό.
Είναι η επέτειος του δεκάχρονου γάμου του ζεύγους κι έχουν προσκληθεί άτομα της υψηλής κοινωνίας καθώς και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός.

               Η σκηνοθεσία των Δούνια-Χειλάκη, διέπεται από ευφυή ευρηματικότητα, συνεχείς εναλλαγές που κρατούν ζωντανό το ενδιαφέρον του θεατή, ανατροπές και μια συνεχόμενη ένταση που δημιουργεί εκρηκτική ατμόσφαιρα.
Μια από τις απολαύσεις η μουσική επένδυση του Κώστα Νικολόπουλου και τα σκηνικά της Μαρίας Φιλίππου. Μια σκηνή γεμάτη γόβες επίσημες, ένα κρεββάτι και μια μπανιέρα καθώς και μια ντουλάπα που ξεχειλίζει από γόβες. Συνολικά όλα όσα χρειάζεται το κείμενο του Δήμου για να ανθοφορίσει.
Τα κοστούμια της Αλεξϊας Θεοδωράκη προσεγγίζουν την μόδα που κυριαρχεί στην καλή κοινωνία και η πολυχρωμία τους καθώς και η φαντασία της στις μεταμφιέσεις της Τουμασάτου είναι εντυπωσιακή.

"Παρά τις υποσχέσεις τους επέλεξαν να ακολουθήσουν το τέρας του καπιταλισμού στον λαβύρινθο του και μάλιστα χωρίς μίτο. Το φορτίο όμως για το λαό μας παραμένει δυσβάσταχτο. Μέτρα επί μέτρων που μεταφράζονται σε αμέτρητα καθημερινά δράματα καθ' υπαγόρευση των Ευρωπαίων και των Τραπεζών τους. Ένας θίασος τσαρλατάνων."

               Δύο γυναίκες εκπληκτικές στη σκηνή, δύο ξεχωριστές ερμηνεύτριες, η μία καλύτερη από την άλλη.
Η σύζυγος του Υπουργού (Αθηνά Μαξίμου) με τα αμέτρητα ζευγάρια παπούτσια, μια γυναίκα αρκετά σνομπ αλλά με υψηλή αισθητική, με μια ερμηνεία που θυμίζει κάτι από Μαίρη Αρώνη χωρίς να είναι απομίμηση. Σώμα ακριβοζυγισμένο σε φίνες κινήσεις, όπως αρμόζει σε σύζυγό Υπουργού, φωνή που δεν ξεφεύγει ούτε μισό τόνο. Η Μαξίμου δημιουργεί μια περσόνα που παίρνει στα σοβαρά τη θέση της, αφήνει όμως με λεπτό κι έντεχνο τρόπο μια χαραμάδα μέσα από την οποία διακρίνεται το γελοίο και η αποδόμηση αυτού που ο ρόλος της αντιπροσωπεύει.
Μαριάννα Τουμασάτου: Εκπληκτική. Απολαυστική ως συγγραφέας, αλλά στις μεταμφιέσεις της ως αναγγέλουσα τους καλεσμένους , ξεπερνάει τον εαυτό της και κάνει την ταράτσα να σείεται από τα γέλια.
Η χημεία μεταξύ των δύο γυναικών είναι εμφανής και η αλληλεπίδραση τους βγάζει αρμονία και κάτι εκλεκτά ισορροπημένο.
Ο Αιμίλιος Χελάκης εξαιρετικός όπως πάντα, παίζει με όλο του το είναι, με την άψογη σκηνική του παρουσία, με την βαθιά φωνή του, γνήσιος, αυθεντικός, εξαίρετα φυσικός, ένας ηθοποιός που τον απολαμβάνεις σε όλα τα θεατρικά είδη. Εδώ ως Υπουργός σκιαγραφεί πολύ ζωντανά την μη καθαρότητα κι ακεραιότητα της πολιτικής σκηνής βγάζοντας άφθονο γέλιο.
Ο Αλέκος Συσσοβίτης με το μοναδικό του χάρισμα να μπαίνει βαθειά μέσα στους ρόλους που υποδύεται, αντιπροσωπεύει την Αξιωματική Αντιπολίτευση κι επίσης έναν αδίστακτο εκβιαστή.
Ηθοποιός μεγάλων υποκριτικων δυνατοτήτων, σαρώνει τη σκηνή με την πληθωρική παρουσία του.

Χειλάκης-Συσσοβίτης ένα δεύτερο δυνατό δίδυμο που μας χάρισε άφθονο γέλιο, απόλαυση δύο υψηλών ερμηνειών, αλλά και πολλά σατυρικά σχόλια για την διαφθορά της πολιτικής.

"Αφού σ' έκανε Υπουργό. Θα εκτίμησε το ταλέντο σου στην υποκριτική."

Ο Γιώργος Φιλιππίδης στο ρόλο ενός φιλόδοξου δημοσιογράφου σε έναν μικρότερο ρόλο, ενώ διαθέτει τη δυναμική να αποκτήσει το δικό του στίγμα, με επιτυχημένη αλληλεπίδραση με τους υπόλοιπους, κάποιες φορές ακολούθησε πεπατημένους δρόμους στην ερμηνεία του που τον εμπόδισαν να λάμψει με το δικό του φως, το οποίο διαθέτει άφθονο.
Οι τέσσερις ηθοποιοί δημιουργούν μια δυνατή ερμηνευτική ομάδα που την διέπει η χημεία κι ο συντονισμός.

"Ήρθε. Η Αριστερά. Εξηγείστε μου όμως κάποιος. Γιατί στην Ελλάδα έχουμε μία Δεξιά και μία, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε Αριστερές και μια που ήρθε από Ιθάκη έξι;"

               Τα τακούνια στο βάλτο, είναι μια ξεκαρδιστική κωμωδία με εξαιρετικές ερμηνείες αλλά όχι μόνο αυτό. Η μοναδικότητα της έγκειται στο γεγονός ότι ταυτόχρονα είναι και μια καυστική πολιτική σάτυρα που περνάει ρεαλιστικά μηνύματα για τους πολιτικούς και την άσκηση της πολιτικής στην σημερινή μας πολιτικοκοινωνική πραγματικότητα.
Μια παράσταση που μου έφτιαξε τον αμφίθυμο Ιούνη μου.

Υ.Γ. Κύριε Δήμου υπάρχουν επίσης πολλές Δεξιές. Μόνο που είναι μεταμφιεσμένες.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/summer/takounia-ston-balto/