Το «ΚΟΥΡΕΛΙ» του Dennis Kelly, σε σκηνοθεσία του Συμεών Κωστάκογλου, μετατρέπεται στο Θέατρο Χώρος σε μια σκληρή αλλά βαθιά σκηνική εμπειρία, όπου η παιδική μνήμη, το τραύμα και η ανάγκη για επιβίωση συνυπάρχουν διαρκώς με τη φαντασία.

Οι δύο κεντρικές ερμηνείες λειτουργούν σαν σπασμένα κομμάτια της ίδιας ιστορίας. Οι χαρακτήρες δεν παρουσιάζονται απλώς ως πρόσωπα, αλλά ως φορείς τραύματος και εγκατάλειψης. Η ερμηνευτική γραμμή κινείται ανάμεσα στη βία και την αθωότητα, με συνεχείς εναλλαγές συναισθηματικής έντασης. Οι ηθοποιοί αποδίδουν με σωματικότητα και νευρικό ρυθμό εικόνες μνήμης, ενώ οι παύσεις και οι σιωπές αποκτούν σχεδόν ίση σημασία με τον λόγο. Η δουλειά τους φαίνεται ιδιαίτερα απαιτητική σε επίπεδο ρυθμού.

Το σκηνικό περιβάλλον παραμένει λιτό, σχεδόν γυμνό, επιλογή που ενισχύει την αίσθηση ερειπίου και ψυχικής αποσύνθεσης. Ο χώρος μοιάζει ανοιχτός αλλά ταυτόχρονα ασφυκτικός — σαν μια παιδική ανάμνηση που δεν μπορεί να ολοκληρωθεί. Η απουσία ρεαλιστικής σκηνογραφίας επιτρέπει στις αφηγήσεις να λειτουργούν συμβολικά, μετατρέποντας τη σκηνή σε τόπο μνήμης και φαντασίωσης.

Ιδιαίτερα ουσιαστικός είναι ο φωτισμός όπως και η οθόνη. Οι σκοτεινές εναλλαγές, οι απομονωμένες φωτεινές εστίες και οι απότομες μεταβάσεις δημιουργούν μια αίσθηση διαρκούς απειλής. Το φως λειτουργεί σαν αποκάλυψη τραύματος: φωτίζει στιγμιαία τις μνήμες των ηρώων και ύστερα τις βυθίζει ξανά στο σκοτάδι.
Οι συμβολισμοί του έργου είναι έντονοι και πολυεπίπεδοι. Το ίδιο το «κουρέλι» λειτουργεί ως σύμβολο ανθρώπων φθαρμένων από την εγκατάλειψη.

Το νεογέννητο μωρό λειτουργεί ως σύμβολο σωτηρίας και ελπίδας μέσα σε έναν κόσμο κοινωνικής αποσύνθεσης. Παράλληλα, οι επαναλαμβανόμενες αφηγήσεις και οι αντιφατικές μνήμες υπογραμμίζουν το πώς το τραύμα αλλοιώνει την πραγματικότητα και πώς οι ιστορίες λειτουργούν ως μηχανισμός επιβίωσης.

H παράσταση χτίζει έναν σκοτεινό αλλά βαθιά ανθρώπινο κόσμο, όπου η παιδική φαντασία γίνεται το τελευταίο καταφύγιο απέναντι στην εγκατάλειψη.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/koureli-1/