«Ζήτω τα λαϊκά κορίτσια!» – Διασκέδαση αυθεντική, όπως παλιά

Από το 2004 στο Χυτήριο, ο Παντελής Αμπαζής παραμένει πιστός σε ένα πράγμα: στο να κάνει το λαϊκό... αλλιώς.
Όπως ο ίδιος αναφέρει στην συνέντευξη που μας παραχώρησε προ ολίγων μηνών, η παράσταση ξεκίνησε από το Χυτήριο, πέρασε από το Δίπυλον του Λευτέρη Παπαδόπουλου και συνέχισε τη διαδρομή της σε σημαντικές μουσικές σκηνές και θέατρα, όπως το Half Note και το Badminton, για να επιστρέψει φέτος ανανεωμένη στο Theatre of the No, στο κέντρο της Αθήνας.
Η παράσταση «Ζήτω τα λαϊκά κορίτσια!» είναι ένα τρίωρο (με ένα 15λεπτο διάλειμμα) διονυσιακό ταξίδι που ξεκινά στις 21:50 και ολοκληρώνεται γύρω στις 00:50, αφήνοντάς σε με ένα χαμόγελο που δύσκολα φεύγει.
Στη σκηνή, ο Αμπαζής —«το όνομά μου Παντελής, καλλιτέχνης ατελής»— αυτοσαρκάζεται, παίζει, τραγουδά και ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και την ευαισθησία, σαν ένας σύγχρονος «αοιδός περιΩπής». Και όταν ακούγεται το «Ανεξήγητα αρέσω», γίνεται ξεκάθαρο πως αυτή είναι και η ουσία της παράστασης:
«Όσο χαμηλά κι αν πέσω, ανεξήγητα αρέσω».
Δίπλα του, η μπάντα λειτουργεί με απόλυτη συνοχή: ο Σπύρος Βαϊγκούσης στο πιάνο κρατά τις ισορροπίες, ενώ ο Vago Cuervo, ο «πυροσβέστης των τυμπάνων», δίνει ρυθμό και ένταση εκεί που χρειάζεται.
Και ύστερα, στη σκηνή εμφανίζεται ο θρυλικός θηλυκός θίασος.
Η Μαργαρίτα Αμαραντίδη, η Βασιλική Σαμαρτζή και η Nadi Raj δεν είναι απλώς παρουσίες — είναι μια μαγική σκηνική ενέργεια. Εκφράζουν με τον δικό τους τρόπο το πνεύμα του «Ζήτω τα λαϊκά κορίτσια με το βαθύ το ντεκολτέ», δίνοντας ζωντάνια και θεατρικότητα σε κάθε στιγμή.
Ξεχωρίζει η Μαργαρίτα Αμαραντίδη με την αισθαντική φωνή της, ιδιαίτερα για την ερμηνεία της στο «Μωρό μου φάλτσο», γνωστό και από την ταινία «Νυχτερινός Εκφωνητής» του Ρένου Χαραλαμπίδη, όπου το «φάλτσο» μετατρέπεται σε εκφραστικό εργαλείο και σκηνική ταυτότητα.
Το πρόγραμμα εξελίσσεται σαν ένα γοητευτικό μουσικό patchwork: από το «Μαντάμ Παντάμ», με την τρυφερή ιστορία πίσω από τη δημιουργία του,
μέχρι τη «Μισιρλού» σε μια επική εκδοχή,
από τη «Σοκολάτα» μέχρι το «Δεσποινίς Ίον αμυγδάλου σας αγαπώ», από τα βάθη της Ινδίας (ομολογώ εντυπωσιάστηκα από αυτό το υπέροχο κορίτσι) μέχρι τις αυθόρμητες ατάκες που σε κάνουν να γελάς και να συμμετέχεις.
Πρόκειται για μια παράσταση που δεν φοβάται να είναι ταυτόχρονα λαϊκή, αστεία, αθυρόστομη, τρυφερή και αυτοσαρκαστική. Όλοι οι συντελεστές λειτουργούν σαν μια δεμένη παρέα που γνωρίζει καλά το υλικό της, ακόμη κι όταν δίνει την αίσθηση του αυθορμητισμού.
Ο Αμπαζής κρατά τον άξονα, η μπάντα τον ρυθμό και τα κορίτσια δίνουν ψυχή και σκηνική λάμψη.
Το αποτέλεσμα;
Κάτι λαϊκό, άμεσο και βαθιά ανθρώπινο.
Κάτι ζωντανό, αληθινό και... ανεξήγητα απολαυστικό.
Και κάπου εκεί, στο τέλος, χωρίς να το καταλάβεις, η παράσταση σπάει τα όρια σκηνής και πλατείας — και γινόμαστε όλοι μια παρέα.
Ζήτω τα λαϊκά κορίτσια. Και ζήτω αυτή η τρέλα που λέγεται Παντελής Αμπαζής.

https://www.more.com/gr-el/tickets/music/zito-ta-laika-koritsia-pantelis-ampazis/

Διαβάστε την συνέντευξη της Μαργαρίτας Αμαραντίδη εδώ.

Διαβάστε την συνέντευξη του

Παντελή Αμπαζή εδώ.