Μετριούνται άραγε; Η αναμονή, η ελπίδα, η ματαίωση της, όλα όσα γίνονται καπνός και μας πνίγουν;

Μια παράσταση που κάνει τη διαφορά από τα πρώτα μόλις λεπτά, πρωτότυπη, διαδραστική, καταιγιστική. Η παρουσία της ηθοποιού ένας χείμαρρος επι σκηνής, με την ακούραστη ενέργεια της να εκρήγνυται ξανά και ξανά κατά τη διάρκεια της ερμηνείας, να καταλαγιάζει και να μας παρασέρνει και πάλι στον δικό της πολύπλευρο και άκρως ενδιαφέροντα κόσμο. Έναν κόσμο στον οποίο όλες κάναμε και κάνουμε ακόμα τις βόλτες μας.

Τον κόσμο της ερωτικής απογοήτευσης, του τέλους μιας σχέσης, της εξαφάνισης (ghosting) και των όσων δεινών έπονται αυτού. Το κείμενο φοβερά εύστοχο σε όσα θέλει να εκφράσει, διαπνέεται ωστόσο από ευφυές χιούμορ, λεπτή ειρωνεία και αυτοσαρκασμό. Η ηρωίδα σαν να αυτοτρολάρεται, δεν φοβάται να διακωμωδήσει την κατάσταση, την εαυτή της και την τρύπα η οποία την έχει καταπιεί μέσα στην οποία σαν άλλη Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων ανακαλύπτει ένα κάκτο για φίλο της και πολλά άλλα.

Η σκηνοθεσία περιπετειώδης δεν μας αφήνει να πάρουμε ανάσα όσο η ηρωίδα μεταμορφώνεται μπροστά μας αέναα, περνά από τον δικό της, μοναδικό κυκλώνα συναισθημάτων και τελικά σαν να βγαίνει στην απέναντι πλευρά κάνοντας μια πραγματικά συγκλονιστική μοιρασιά των όσων κάποτε «κοινών». Και κάπου εκεί διαισθανόμαστε πως είναι έτοιμη για το επόμενο βήμα, το επονομαζόμενο “glow up” μετά τον χωρισμό.

[…] Δεν το αντέχω αυτό που συμβαίνει στο σώμα μου τώρα που λείπεις.
Είναι άδειο.
Αχάιδευτο.
Αυτή η λέξη μου φέρνει κλάματα.
Όμως θ’ ανάψω ένα τσιγάρο.
Τσιγάρο νούμερο 5 για σήμερα.
Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες;
Θα τους κάνω γενέθλια μια μέρα.
1679 τσιγάρα […]

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/posa-tsigara-exo-kapnisei-apo-tote-pou-efyges/