Είδαμε στο θέατρο Εν Αθήναις την παράσταση Σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν. Ο Δημήτρης Καραντζιάς και ο Μανος Αντωνιάδης διασκεύασαν την νουβέλα του Horace Mc Coy. Η σκηνοθεσία κι η μουσική της έφτιαξαν μια καθηλωτική παράσταση που μας κράτησε το ενδιαφέρον σε όλη τη διάρκειά της. Δεκαεφτά ηθοποιοί μας δίνουν την ατμόσφαιρα της εποχής της ύφεσης του 1930 στην Αμερική. Η παράσταση ξεκινάει πριν σβήσουν τα φώτα αφού η Δήμητρα Κολλά ως νοσοκόμα Έλεν μας τοποθετεί στις θέσεις μας, σε έναν πολύ διαφορετικό ρόλο απ' αυτούς που την έχουμε δει ως τώρα. Κι η ερμηνεία της είναι υπέροχη σε όλη τη διάρκεια του έργου. Ο χώρος του θεάτρου έχει μεταμορφωθεί σε πίστα του μαραθώνιου χορού που εκτυλίσσεται στην αποβάθρα Σάντα Μόνικα στην Καλιφόρνια. Πολύ όμορφες οι δουλειές του σκηνογράφου κι ενδυματολόγου Γιώργου Λυντιέρη που μας ταξίδεψαν στο κλίμα της Αμερικής. Οι μαραθώνιοι χορού, απόγονοι της ρωμαικής αρένας λέω εγώ, πρόγονοι των σημερινών ριάλιτι, απ' την δεακετία του 1920 ήταν προσφιλές θέαμα στην Αμερική. Κρατούσαν μέρες, εβδομάδες, μήνες. Ο δικός μας διήρκεσε 58 μέρες. Τα ζευγάρια χορεύουν ακαταπαύστως με ελάχιστα διαλείμματα, μέχρι να καταρρεύσουν και το εναπομείναν ζεύγος θα έπαιρνε 1500 δολάρια. Η φτώχεια, η ανεργία, η πείνα οδηγούσε χιλιάδες νέους να παίρνουν μέρος στο εξευτελιστικό θέαμα, με κίνητρο το φαγητό και τη φιλοξενία μέχρι το οικονομικό έπαθλο. Παρακολουθούμε τις ιστορίες 12 νέων που διαγωνίζονται για μέρες. Ονειρεύονται το έπαθλο για να βγουν απ' την ανέχεια, άλλος να σώσει την οικογένειά του από τα χρέη, άλλος για ένα μικρό κτήμα ή μια βάρκα, άλλοι για να γίνουν σταρ του Χόλιγουντ και όλοι για να ξεφύγουν απ' την απελπισία και τη μιζέρια. Ο Νίκος Ιωαννίδης ενσαρκώνει το ρόλο του διοργανωτή και παρουσιαστή με απόλυτη πειστικότητα. Μας παρακινεί να χειροκροτήσουμε τα επιτεύγματα των διαγωνιζομένων κι εμείς συμμετέχουμε, με τον τρόπο που οι περισσότεροι βρίζουν τα ταπεινά θεάματα αλλά κι οι περισσότεροι τα βλέπουν. Πολύ καλός στον ρόλο του και το τσιράκι του αφεντικού ο Αντώνης Αντωνίου. Το κεντρικό ζευγάρι που ερμηνεύεται από τον Γιώργο Σειταρίδη και την Τριανταφυλλιά Ταμπαλιάκη, έχει φοβερή χημεία. Αταίριαστοι αρχικά σαν χαρακτήρες εξομοιώνονται στο απρόσμενο τέλος. Η κυρία Γιάννα Σταυράκη δίνει μια μεγαλειώδη ερμηνεία. Η Αγάπη Παπαθανασιάδη σε διπλό ρόλο, ως σέξι άλογο που θα γεράσει κι αυτό και στον εκδιαμέτρου αντίθετο ως πρόεδρος της επιτροπής μητέρων, μια πουριτανή θεούσα, τους υποστηρίζει εκπληκτικά και τους δύο. Και οι 17 ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για να λειτουργήσει άψογα αυτό το δύσκολο εγχείρημα. Κι έτσι όπως ξεγυμνώνονται, αφήνουν γυμνά τα νοήματα του έργου. Την ανθρωποφαγία, τον εξευτελισμό, την εκπόρνευση για πολλά ή λίγα χρήματα. Οι άτακες του Νίκου Ιωαννίδη μας πυροβολούν και βρίσκουν τον στόχο τους , πριν την τελευταία βολή. Μέσα από όλα τα δύσκολα της παράστασης, απολαμβάνουμε όμορφα τραγούδια και χορογραφίες και αναγκαζόμαστε να αναρωτηθούμε. Πόσο μακριά είμαστε από το 1932; Πόσο απέχει η απελπισία εκείνων των νέων που ξεπουλιούνται για την επιβίωση από το σημερινό ξεπούλημα;
Η παράσταση μπαίνει στη λίστα με τις καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς. Μην την χάσετε.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/skotonoun-ta-aloga-otan-gerasoun/