Είδαμε «Τα Σκυλιά» του Ανέστης Αζά στο θέατρο δίπυλον

Ο Ανέστης Αζάς επανέρχεται με μια παράσταση που αξιοποιεί τη θεατρική αλληγορία όχι ως αφαιρετικό σχήμα, αλλά ως αιχμηρό πολιτικό εργαλείο. Αφετηρία της δραματουργίας είναι ένα βίαιο περιστατικό που μετατρέπεται σε συλλογικό ερώτημα: Όχι ποιος ευθύνεται, αλλά πώς μια κοινωνία μαθαίνει να αποσιωπά, να μεταθέτει και τελικά να εξοικειώνεται με τη βία. Το έργο δομείται ως έρευνα, με τους χαρακτήρες να κινούνται σε ένα διαρκές ενδιάμεσο ανάμεσα στο κυνικό σχόλιο και την υπόγεια αγωνία, δημιουργώντας μια αίσθηση διαρκούς εκκρεμότητας.

Το χιούμορ λειτουργεί σαν μικρή ρωγμή μέσα από την οποία φαίνεται η σκληρότητα της πραγματικότητας. Οι ερμηνείες δένουν σε ένα ενιαίο σύνολο, με συνεχείς εναλλαγές ρόλων.Τα Σκυλιά δεν ζητούν τη συμπόνια του θεατή, αλλά την προσοχή και την εγρήγορσή του. Είναι μια παράσταση που δεν καταναλώνεται εύκολα· σε ακολουθεί και μετά, σαν ένα ερώτημα που μένει ανοιχτό.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η συλλογικότητα της αφήγησης. Οι ρόλοι δεν επιδιώκουν ψυχολογικό βάθος μεμονωμένα, αλλά συγκροτούν ένα σύστημα φωνών που αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοαναιρούνται. Η έννοια της ευθύνης διαχέεται, χωρίς ποτέ να εξαφανίζεται, και το έργο κατορθώνει να μεταφέρει την ένταση όχι μέσω κορυφώσεων, αλλά μέσω μιας σταδιακής, επίμονης συσσώρευσης.

Η σκηνική γλώσσα της παράστασης είναι καθαρή και στοχευμένη. Τα σκηνικά λειτουργούν ως χώρος έρευνας και όχι ως ρεαλιστική αναπαράσταση, αφήνοντας χώρο στη φαντασία του θεατή και κρατώντας την αφήγηση «γυμνή». Οι φωτισμοί δεν στολίζουν τη δράση, αλλά τη σχολιάζουν. Είναι ψυχροί και κοφτοί, δημιουργώντας αίσθηση ανάκρισης και έκθεσης, όπου τίποτα δεν μένει κρυφό. Οι ηθοποιοί λειτουργούν ως σύνολο, με ρυθμό και ακρίβεια, χωρίς ατομικές εξάρσεις. Η παράσταση δίνει έμφαση στο «μαζί» και όχι στο «εγώ».

Η παράσταση αφήνει τον θεατή με το βάρος της σκέψης και της ευθύνης. Πρόκειται για μια δουλειά ώριμη, συνεκτική και βαθιά ανήσυχη, που επιβεβαιώνει τη θέση του Ανέστη Αζά ως δημιουργού με σαφή πολιτική και αισθητική ταυτότητα στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο.

Ο ηχητικός σχεδιασμός λειτουργεί διακριτικά αλλά καθοριστικά, όχι ως απλή συνοδεία, αλλά ως πηγή έντασης. Οι ήχοι δημιουργούν μια αίσθηση διαρκούς επιτήρησης, σαν η έρευνα να μην σταματά ποτέ. Τα κοστούμια έχουν ουδέτερη, λειτουργική αισθητική. Δεν επιδιώκουν τον ρεαλισμό. Σε συναισθηματικό επίπεδο, η παράσταση αποφεύγει τις έντονες εκρήξεις. Το συναίσθημα χτίζεται αργά και με συγκράτηση. Ο θεατής δεν καλείται να συγκινηθεί άμεσα, αλλά να σταθεί απέναντι σε αυτό.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/ta-skylia-tou-anesti-aza/