Γράφει η Ρίτα Μπούτη

Η «Λίντα» είναι μια παράσταση που ξεκινά σαν εταιρική παρουσίαση και καταλήγει σε οικογενειακή τραγωδία. Corporate εξαιρετική σκηνογραφία, αποστειρωμένη, λειτουργική, απάνθρωπη. Ένας κόσμος επιτυχίας, στόχων και βραβείων. Και μέσα σε αυτόν, η αόρατη γυναίκα — εκείνη που έμαθε να υπάρχει μόνο όσο αποδίδει — αποκτά επιτέλους φωνή. Αντιτίθεται, αντι-στέκεται, ζει.

Η Λίντα δεν μιλά με εξομολογήσεις. Μιλά με τη γλώσσα του συστήματος που τη διαμόρφωσε: προβολές, εικόνες, performance, branding του εαυτού. Η επιτυχία παρουσιάζεται σαν προϊόν και η γυναίκα σαν όχημά της. Visibility, σεξ, δύναμη, προώθηση. Όλα είναι μετρήσιμα — εκτός από το τραύμα.

Στο βάθος του σκηνικού, η κουζίνα. Το σπίτι δεν λειτουργεί ως καταφύγιο αλλά ως προέκταση του εργασιακού μοντέλου. Copy–paste ζωής. Ο σύζυγος παθητικός, σχεδόν αδιάφορος. Οι κόρες παρατηρητές μιας ζωής που ανακυκλώνεται. Και το ρακούν — μασκότ, μάσκα, μαύρο πρόβατο — σύμβολο του παιδιού που δεν χωρά στην αφήγηση της επιτυχίας. Άρτια σύνδεση και ροή των υποκριτικών δεσμών, με ευρηματική χρήση μόνιτορ με την παρουσία του Άλκη Κούρκουλου σε γκεστ κομβικό ρόλο, να εμφανίζεται επί οθόνης (μέσω προβολής/βίντεο), ο οποίος δεν είναι όμως ζωντανά στη σκηνή με τους άλλους ηθοποιούς.

Η παράσταση μιλά για φεμινισμό χωρίς να τον ονοματίζει. Μιλά για τις φυλετικές ανισορροπίες μέσα από το βίωμα, όχι τη θεωρία. Για τη σχέση μάνας–κόρης που μεταφέρει ενοχές, φιλοδοξίες και φόβους από γενιά σε γενιά. «Δεν είμαι απλώς η μαμά σας» — μια φράση που αποκαλύπτει το αδιέξοδο της γυναίκας που έπρεπε να είναι τα πάντα, χωρίς να είναι ποτέ αρκετή. Την αναλώσιμη εταιρική περσόνα όταν το νέο καταργεί το παλιό.

Η ένταση συσσωρεύεται σαν ενθερμοπίεση. Η μουσική όχι πάντα ευχάριστη, αλλά λειτουργική: σε αναγκάζει να μείνεις μέσα στο άγχος της Λίντα. Ενοχλητικά πιεστική, σχεδόν αφόρητη. Η σύγκρουση δεν εκρήγνυται• συσσωρεύεται. Shame, ενοχή, απώθηση. Μέχρι την παράκρουση. Όπου η Λίντα κλειδώνει με μαθηματική μητρική ακρίβεια συνετισμού προς την συνάδελφο της Είμυ, οριακά να παίρνει το μάθημα της, καθώς η Λίντα πήρε το δικό της.

Στον πυρήνα της, η «Λίντα» είναι ένα γενεαλογικό δράμα. Κατά μάνα, κατά κύρη. Οι ίδιες προσδοκίες, η ίδια ανάγκη για επιβεβαίωση, η ίδια αδυναμία αποδέσμευσης. Η επιτυχία δεν απελευθερώνει — εγκλωβίζει. Το βραβείο, φωτισμένο στο βάθος, γίνεται σύμβολο όχι θριάμβου αλλά εξευτελισμού. Ποιο βραβείο αξίζει αυτό το τίμημα;
Οι πιο δυνατές στιγμές της, είναι σιωπηλές και σωματικές: η κίνηση να βάλεις κραγιόν ενώ καταρρέεις• το άνοιγμα των περσίδων• η στάση του σώματος στο παράθυρο. Αριστουργηματικό κινηματογραφικό καρέ. Εικόνες που λειτουργούν σαν προοικονομία ενός τέλους που έρχεται αργά, αναπόφευκτα.

Το φινάλε δεν επιδιώκει εντυπωσιασμό. Η αυτοκαταστροφή δεν παρουσιάζεται ως εξαίρεση, αλλά ως αποτέλεσμα. Δύο γενιές καταλήγουν στο ίδιο νεκρό ποτάμι. Το ποτάμι ρέει πάντα προς την ίδια κατεύθυνση. Ο κύκλος του κύκνου του θανάτου τους έκλεισε όλους. Ο κύκνος πέταξε προς τον θάνατο. Το βάθρο της αποτυχίας και της πτώσης.

Η «Λίντα» είναι μια σκληρή, απαιτητική παράσταση για το τίμημα της επιτυχίας και την αορατότητα της γυναίκας μέσα σε αυτήν. Δεν προσφέρει παρηγοριά ούτε εύκολες απαντήσεις. Σε κοιτά κατάματα και σε ρωτά: πόσο αντέχεις πριν σπάσεις — και ποιος θα πληρώσει το κόστος; Όλες οι όψεις του ίδιου νομίσματος πληρώνονται, σε μια παράσταση.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/linda-2os-xronos/