Είδαμε την παράσταση "Το υπόγειο" του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι σε σκηνοθεσία Πάνου Αγγελόπουλου ,στο θέατρο Βρετάνια
Ομολογώ πως ο Φ. Ντοστογιέφσκι είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Μόλις έμαθα για την παράσταση " Υπόγειο" γεννήθηκε μέσα μου μία μεγάλη αδημονία και περιέργεια για τον αν καταφέρει ο σκηνοθέτης να αποδώσει με επιτυχία το "Υπόγειο" . Δεν διαψεύστηκα και θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που είδα την συγκεκριμένη παράσταση.
Το Υπόγειο γράφτηκε το 1864 . Είναι το πρώτο και ίσως το πιο παράξενο από τα από τα αριστουργήματα του Φ. Ντοστογιέφσκι. Είναι η πλέον κρίσιμη καμπή στην ζωή του συγγραφέα γιατί προαναγγέλλει τις ηθικές , πολιτικές και κοινωνικές ιδέες που θα ασχοληθεί με μνημειώδη τρόπο στα επόμενα βιβλία του.
Λίγα λόγια για την παράσταση : Στο ανατρεπτικό έργο αποτυπώνεται η σκέψη του Φ. Ντοστογιέφσκι μέσα από τον πιο εμβληματικό αντι- ήρωα της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας.
Ο άνθρωπος του Υπογείου είναι βαθιά απογοητευμένος για τον κόσμο αλλά είναι και αδύναμος για να δραπετεύσει από την ίδια του την αυτοκαταστροφή. Μέσα από τον συγκλονιστικό μονόλογο του Δ. Πιατά καταλαβαίνουμε τις φιλοσοφικές και υπαρξιακές προεκτάσεις για την κατάκτηση της γνώσης του ανθρώπινου ψυχισμού και το πώς η αέναη αναζήτηση της εσωτερικής ελευθερίας μπορεί να λειτουργήσει ως καταδίκη αλλά παράλληλα και ως λύτρωση.
Ο άνθρωπος του Υπογείου συγκρούεται με την κοινωνία, την ηθική του αλλά και με τις ίδιες του τις επιθυμίες.
Γνωρίζει την Λίζα ( Κ Μισιχρόνη) . Η τελευταία είναι μία πόρνη που η ίδια η κοινωνία την έχει στο περιθώριο. Στο πρόσωπό της βλέπει την τελευταία ευκαιρία του για λύτρωση και αντίδοτο στον ασταθή συναισθηματισμό του . Η σχέση του με την Λίζα δείχνει το πόσο αντιφατικός είναι. Η απογοήτευση που νιώθει για τον κόσμο δεν τον εμποδίζει να προσπαθήσει να την σώσει από τον κόσμο της πορνείας και της απελπισίας. Ίσως έτσι σώσει και τον ίδιο του τον εαυτό.
Ο αφηγητής (Κ. Ζημιανίδης) με μοναδικό τρόπο μας συστήνει τον ίδιο τον Φ. Ντοστογιέφσκι αλλά και τον Νίτσε που συγκλονίστηκε από το Υπόγειο. Δύο μεγάλα πνεύματα συναντιόνται μέσα από τα λόγια του αφηγητή.
Ο σκηνοθέτης πετυχαίνει να αποτυπώσει τις διαχρονικές αξίες του έργου του Φ. Ντοστογιέφσκι όπως η απελπισία, η μοναξιά και οι υπαρξιακές ανησυχίες του σύγχρονου ανθρώπου.Με την καταλυτική βοήθεια της εικονικής πραγματικότητας βοηθά τους θεατές να νιώσουν την ψυχολογική ένταση και τον πόνο του ήρωα.
Οι εκπληκτικές ερμηνείες του Δ. Πιατά και της Κ. Μισιχρόνη συμπληρώνονται με την πολύ καλή ομάδα χορού δημιουργώντας μία μοναδική εμπειρία στους θεατές. Έτσι συνδυάζεται ο λόγος, η μουσική και η κίνηση.
Η παράσταση προκαλεί το κοινό να δώσει και αυτό την δική του μάχη στα ερωτήματα που θέτει ο Φ. Ντοστογιέφσκι. Μία παράσταση που πρέπει να δούνε όλοι οι θεατρόφιλοι.
Εισιτηρια πααστασης
