Το νέο βιβλίο "Καθρέφτης" του Χάρη Πολίτη για μήνες το έβλεπα παντού. Σε αφίσες, σε στάσεις λεωφορείων, σε βιτρίνες βιβλιοπωλείων. Δεν θυμάμαι άλλο βιβλίο να έχει διαφημιστεί τόσο έντονα τελευταία. Αναπόφευκτα μου γεννήθηκε η απορία: τι είναι αυτό που προκαλεί τόσο μεγάλο ενδιαφέρον;

Η πρώτη εικόνα που με τράβηξε ήταν το εξώφυλλο. Ένα ανδρικό πρόσωπο απέναντι σε μια ραγισμένη γκρίζα μορφή, σαν να είναι φτιαγμένη από πηλό ή πέτρα. Ένα εξώφυλλο συμβολικό, που προετοιμάζει τον αναγνώστη για αυτό που θα ακολουθήσει: μια αναμέτρηση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Όταν ολοκλήρωσα την ανάγνωση, ένιωσα πως αυτό το ράγισμα του πήλινου προσωπείου δεν ήταν τυχαίο. Ήταν οι μικρές και μεγάλες ρωγμές που κουβαλάμε όλοι μέσα μας.

Το βιβλίο είναι δομημένο γύρω από 139 λέξεις που συναντάμε καθημερινά, αλλά σπάνια στεκόμαστε να σκεφτούμε το πραγματικό τους βάρος. Μέσα από αυτές ο συγγραφέας μιλά για τις ανθρώπινες σχέσεις με τους άλλους αλλά κυρίως με τον εαυτό μας, τη δύναμη, την απώλεια, τη φιλοδοξία, την αλήθεια, αλλά και για τη μοναξιά και την αποξένωση της σύγχρονης εποχής. Αγγίζει ζητήματα όπως η αντιμετώπιση των ανθρώπινων σχέσεων με όρους ιδιοκτησίας και κατανάλωσης, η ατομιστική αποξένωση, οι συναισθηματικές επενδύσεις και η δυσκολία μας να κοιτάξουμε πέρα από τον εαυτό μας. Ζούμε, όπως χαρακτηριστικά ένιωσα διαβάζοντάς το, σε θρυμματισμένους καιρούς, όπου το ανθρώπινο στοιχείο πολλές φορές χάνεται μέσα στις συστημικές νόρμες.

Δεν είναι ένα βιβλίο που θα σου δώσει έτοιμες απαντήσεις. Είναι περισσότερο ένας καθρέφτης. Σε προκαλεί να αναρωτηθείς για τις επιλογές σου, τα βιώματά σου, την πορεία σου από τη στιγμή της γέννησής σου μέχρι σήμερα. Κάποιες σελίδες θα σε βρουν απόλυτα σύμφωνο, άλλες ίσως σε κάνουν να διαφωνήσεις. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο προτέρημά του: σε βάζει σε διαδικασία σκέψης.

Η γραφή του Χάρη Πολίτη είναι άμεση, κοφτή και ουσιαστική. Χωρίς περιττές φλυαρίες ή λογοτεχνικούς εντυπωσιασμούς. Γράφει με έμπνευση και φαντασία, χρησιμοποιώντας έντονο συμβολισμό, ενώ οι μικρές προτάσεις δίνουν ρυθμό και κάνουν το κείμενο εύκολα προσβάσιμο, χωρίς όμως να χάνει το βάθος του.

Ξεχώρισα ιδιαίτερα τα κεφάλαια «Αλλαγή», «Ο άνθρωπος είναι αναλώσιμος», «Ποιος θα πληγώσει πρώτος» και «Το μυαλό θεραπεύει». Είναι από εκείνα που με έκαναν να σταματήσω την ανάγνωση και να σκεφτώ λίγο περισσότερο όσα είχα μόλις διαβάσει.

Θα το πρότεινα σε όσους αγαπούν τα βιβλία αυτογνωσίας και ψυχολογικού προβληματισμού, αλλά και σε όσους αναζητούν μια διαφορετική οπτική πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και στη σύγχρονη πραγματικότητα. Δεν είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται βιαστικά. Είναι ένα βιβλίο που αξίζει να το αφήσεις να δουλέψει μέσα σου.

Γιατί, τελικά, ο πιο δύσκολος καθρέφτης δεν είναι αυτός που βλέπουμε κάθε πρωί. Είναι εκείνος που μας αναγκάζει να αντικρίσουμε την αλήθεια μας.

https://www.dioptra.gr/vivlia/psixologia-prosopiki-anaptixi/kathreftis