Το νωπά ξηραμένοι είναι η πρώτη ποιητική συλλογή του πολύ νέου Ευάγγελου Ντάσιου. Τονίζεται η νιότη γιατί κάνει εντύπωση η μάλλον πεσιμιστική και σκοτεινή ποιότητα των ποιημάτων της εν λόγω συλλογής – όπως κι ο τίτλος του. Ίσως, βέβαια, μόνον η νεότητα ή κυρίως αυτή έχει το θάρρος και την ψυχραιμία να σταθεί και να αναμετρηθεί με ζητήματα όπως οι ρυτίδες, οι κηδείες, οι νεκροί, τα δάκρυα, το τίποτα κ.τλ. Με μια ξήρανση στη νεότητα κιόλας, λοιπόν, διαποτίζεται όλη η συλλογή. Ο Ντάσιος, μάλιστα, επιβεβαιώνει την αγωνία και την επαγρύπνηση στην οποία βρίσκεται αυτός και η ομήγυρή του από το πρώτο ποίημα. Στην «κατάληξη», γράφει:

[...] Μας αποκαλούν ονειροπόλους
εμείς είμαστε όμως αυτοί που δεν κλείνουν μάτι [...]

Η γραφή του είναι σε ελεύθερο στίχο, όπως θα περίμενε κανείς, δοκιμάζεται όμως συχνά στην ομοιοκαταληξία όχι σε ολόκληρα ποιήματα αλλά σε κάποιους στίχους. Για παράδειγμα, το ποίημα «θολά», διαμορφώνεται ως εξής:

Οι παλιές αναμνήσεις, τα βιβλία κι οι φωτογραφίες,
ένα βινύλιο που ηχεί και ξύνει τα απωθημένα.
Τέμπερες και λάδια ξεραμένα
σε κάδρα παλιά ξεθωριασμένα.
Έρμαια του κάθε τίποτα συμπληρώνουν τη θολή εικόνα μας.

Μέσα σ’ αυτή τη θεματική, την πένθιμη θα έλεγε κανείς, εντάσσεται και το ποίημα «28.02.2023», που αναφέρεται προφανώς στο τραγικό ατύχημα στα Τέμπη. Εκεί, ο ποιητής Ντάσιος, επιδίδεται στον δεκαπεντασύλλαβο. Παρόλο που δεν είναι συνεπής στο μέτρο αυτό σε όλο το ποίημα, δεν ενοχλεί καθώς το περιεχόμενο και η πρόθεσή του προκαλούν συγκίνηση. Στο ίδιο το κλίμα, μάλιστα, το ποίημα «κλεισμένοι», σαν επαναστατική πράξη υπέρ των αδικοχαμένων «νεκρών» στα Τέμπη ή οπουδήποτε αλλού, ο Ντάσιος γράφει:

Κλεισμένος σε κουτιά τούς έχουν.
Αλώβητοι νεκροί
παρά τη σκυμμένη τους τη μέση καμάρια της αυγής.
Τούτοι σιωπούν τη μέρα
το βράδυ άμοιροι σέρνουν εμφατικά τη σκιά τους.
Αβάσταχτο το χώμα στα μάτια.
Πλάι τους έτσι κι εγώ θα ζω
μην τους δουν να πλανιώνται δίχως τέλος.

Η συλλογή, όμως, δεν παραλείπει και θέματα όπως ο έρωτας και οι ανθρώπινες σχέσεις, στα ποιήματα «φάλτσα», «μη νομίζεις», «ο,τι απέμεινα», «ξημέρωσε», «σχεδόν νεκρός» κ.τ.λ. Και πάλι, βέβαια, δεν πρόκειται για «ευτυχισμένους» ή με καλή κατάληξη έρωτες και σχέσεις, αλλά για μια πιο προσγειωμένη και ρεαλιστική γραφή, με μεταφορές σκοτεινές. Στο ποίημα «σχεδόν νεκρός», π.χ., ο ποιητής καταλήγει:

[...] Είμαι τυχερός, σκέφτομαι, πριν επιβεβαιώσω
πως είμαι σχεδόν νεκρός.
Σχεδόν νεκρός στα ήδη νεκρά σου μάτια.

Θέλω, τέλος, να ξεχωρίσω μια πολύ δυνατή εικόνα, στο ποίημα «λεπτομέρειες». Εκεί ο Ντάσιος γράφει:

Αδιάφορο το βάδισμα.
Κανείς δεν πρόσεξε τα τρύπια παπούτσια

https://anoteleia.gr/nopa_xhramenoi_ntasios