Ποιος είναι ο βασικός λόγος τον οποίον θα προτείνατε σε έναν θεατή για να δει την παραστασή σας;

Η παράσταση πραγματεύεται την ψυχιατρική ασθένεια διπολική διαταραχή, γνωστή και ως μανιοκατάθλιψη. Μέσα από μια φανταστική ιστορία, δίνεται η ευκαιρία στο κοινό όχι μόνο να λάβει πληροφορίες για τη νόσο, αλλά να προσεγγίσει τον ψυχισμό του ασθενούς και να κατανοήσει πληρέστερα την πραγματικότητα που βιώνει. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να μπορεί κανείς να έρθει, έστω και για λίγο, στη θέση του Άλλου — είτε πρόκειται για έναν ασθενή, είτε για κάθε άνθρωπο που διατρέχεται από έντονες σκέψεις και συναισθήματα.

Υπήρξε κάποια εμπειρία του κοντινού σας περιβάλλοντος την οποία να έχετε αντιμετωπίσει και να σας δώσει στοιχεία για τον ρόλο;

Ναι, γνωρίζω άτομα στον κύκλο μου που πάσχουν από διπολική διαταραχή ή άλλες ψυχιατρικές ασθένειες. Αυτό που μου έδωσε τη μεγαλύτερη έμπνευση είναι το πόσο λειτουργικοί, δημιουργικοί και αξιοπρεπείς είναι αυτοί οι άνθρωποι στην καθημερινότητά τους: εργάζονται, προσέχουν τις οικογένειές τους και παλεύουν καθημερινά. Η φαρμακευτική αγωγή, η ψυχοθεραπεία, αλλά και η ίδια η ενασχόλησή τους με την Τέχνη, αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για τη διαχείριση της ασθένειας και την ευημερία του ασθενούς.

Ανατρέξατε σε βιβλιογραφία/επιστημονικά άρθρα/ταινίες ή αφήσατε περισσότερο το ένστικτό σας και την καθοδήγηση του σκηνοθέτη για να χτίσετε τον ρόλο;

Ακολούθησα έναν συνδυασμό πραγμάτων: Διάβασα άρθρα, είδα βίντεο και συνεντεύξεις, και κυρίως μίλησα με άτομα που πάσχουν από τη νόσο. Όμως, το καθοριστικό βήμα έγινε στις πρόβες, μέσα από τoν αυτοσχεδιασμό, την κίνηση, τη μουσική, καθώς και την καθοδήγηση της σκηνοθέτριάς μας, Σοφίας Φωτεινάκη. Στόχος μας ήταν η απόδοση της γρήγορης εναλλαγής και της έντασης των συναισθημάτων. Ως μέρος μιας ομάδας παίρνω ενέργεια από το «άλλο μου μισό» στη σκηνή, την Κλεονίκη Καραχάλιου, που υποδύεται την Ασθένεια, και τις καθοριστικές ηχητικές παρεμβάσεις του μουσικού μας Χρήστου Ηλιόπουλου.

Υποδυόμενη κάποιον άλλο υπήρξε λυτρωτικό για σας φεύγοντας από τον εαυτό σας; Σάς βάρυνε την καθημερινότητά σας;

Η λύτρωση στη σκηνή αντανακλά την εσωτερική διαδρομή του ίδιου του χαρακτήρα. Δανειζόμαστε τις αποσκευές κάποιου άλλου για να ταξιδέψουμε στον ανθρώπινο ψυχισμό. Όταν ο χαρακτήρας περνάει από ταλαιπωρίες και τελικά βρίσκει την αλήθεια ή τη γαλήνη, ο ηθοποιός νιώθει ότι τον δικαίωσε. Όσον αφορά στην καθημερινότητά μου, ο συγκεκριμένος ρόλος λειτούργησε περισσότερο ως πηγή προβληματισμού και ευαισθητοποίησης παρά ως βάρος. Όλοι οι άνθρωποι βιώνουν μεταπτώσεις και διαχειρίζονται απαιτητικές καταστάσεις, συνεπώς η διαδικασία αυτή αποτελεί μια άσκηση κατανόησης της ανθρώπινης φύσης.

Ο ρόλος σας αυτός απαίτησε μεγαλύτερα αποθέματα ψυχικής ενέργειας από έναν συνηθισμένο ρόλο;

Κανένας ρόλος δεν είναι συνηθισμένος, αλλά αυτή η συνθήκη είναι σίγουρα πιο απαιτητική σωματικά και ψυχικά. Η ηρωίδα κινείται αδιαλείπτως μεταξύ της μανίας και της κατάθλιψης. Απαιτείται μια συνεχής εναλλαγή και ανταλλαγή ενέργειας επάνω στη σκηνή. Η ηρωίδα μου φτάνει στο τελευταίο σκαλί, αγγίζοντας την αυτοχειρία, και εκεί ακριβώς παίρνει την απόφαση να αλλάξει.

Θεωρείτε ότι η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη να ενσωματώσει ανθρώπους με διπολική διαταραχή;

Έχουν γίνει βήματα προόδου, αλλά έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας. Ένα πολύ θετικό παράδειγμα είναι το πρόγραμμα «Ψυχαργώς» το οποίο συνέβαλε στη μετάβαση από την ασυλικού τύπου περίθαλψη στην κοινοτική φροντίδα, επιτρέποντας σε άτομα με ψυχικές διαταραχές να αποκτήσουν ανεξαρτησία και ταυτότητα κοντά στο κοινωνικό τους περιβάλλον. Ωστόσο, η ορατότητα πρέπει να ενισχυθεί κι άλλο. Πρέπει ως κοινωνία να καταλάβουμε ότι η ψυχική ασθένεια είναι μια πάθηση όπως όλες οι άλλες, και όχι ένα «ελάττωμα» του χαρακτήρα.

Τι θα κρατήσετε όταν αυτή η παράσταση τελειώσει;

Αρχικά, κρατώ την υπέροχη συνεργασία με την ευρύτερη ομάδα της Ganbatte και τη Σοφία Φωτεινάκη, η οποία συνέλαβε την αρχική ιδέα και την οδήγησε με επιτυχία στη σκηνή, καθώς και την σύμπραξη επί σκηνής με τους καταπληκτικούς συναδέλφους Κλεονίκη Καραχάλιου και Χρήστο Ηλιόπουλο. Επιπλέον, κρατώ τη λύτρωση στα μάτια των θεατών που είναι οι ίδιοι ασθενείς και αναγνωρίζουν στο έργο μια ορατή αποτύπωση των δικών τους βιωμάτων, τα οποία συχνά δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν. Και τέλος, κρατώ ένα μάθημα ζωής: σε μια εποχή άκρως επηρεασμένη από τα social media και τις «τέλειες» ζωές των άλλων, πρέπει να γυρίζουμε στον πυρήνα μας. Με μικρά, σταθερά βήματα, αναζητώντας βοήθεια και μοιραζόμενοι όσα νιώθουμε, μπορούμε να καταφέρουμε πολλά περισσότερα απ’ όσα πιστεύουμε.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης https://tickets.in.gr/gr-el/tickets/theater/afino-anoixta-1/