Θα θέλατε να μας συστήσετε την παράσταση «Η Μαύρη Πεταλούδα»; Πώς θα την περιγράφατε σε κάποιον που δεν την έχει παρακολουθήσει και τι θα θέλατε να γνωρίζει πριν βρεθεί στον κόσμο της;

Η «Μαύρη Πεταλούδα» είναι ένα ονειρικό κολάζ από το σύνολο της ποίησης του Μίλτου Σαχτούρη. Η κίνηση, οι βιντεοπροβολές και η μουσική συνομιλούν με οκτώ ποιήματά του και μαζί συνθέτουν μια γραμμική ιστορία, ακολουθώντας μία φανταστική, δημιουργική πορεία του ίδιου του ποιητή.
Ο θεατής δεν χρειάζεται να γνωρίζει κάτι πριν δει την παράσταση. Επιθυμώ ένα έργο αυτόνομο που να μιλάει άμεσα στην ψυχή του θεατή, χωρίς να απαιτείται εκ των προτέρων κάποια επιπλέον γνώση ή πληροφορία. Αν κάποιος έχει διαβάσει Σαχτούρη, είναι πολύ πιθανό να αναγνωρίσει πρόσωπα και καταστάσεις, ακόμη και ολόκληρα ποιήματα, χωρίς αυτά να ακούγονται στην παράσταση. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι είναι απαραίτητο να έρθει ο θεατής «διαβασμένος».

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τη συγκεκριμένη παράσταση; Υπήρξε κάποιο γεγονός, κάποια εικόνα ή κάποια προσωπική ανάγκη που αποτέλεσε την αφετηρία της δημιουργίας της;

Πριν από αρκετά χρόνια βρέθηκε στα χέρια μου ένα CD της Lyra «Ο Σαχτούρης διαβάζει Σαχτούρη». Περισσότερο σαν παιχνίδι και πειραματισμό, έγραψα μουσικές ως υπόκρουση πάνω στην ιδιαίτερη και εκφραστική φωνή του αγαπημένου μου ποιητή. Έτσι δημιουργήθηκε μια συλλογή από 13 tracks, από την οποία γεννήθηκε η επιθυμία μου να δημιουργήσω μια περφόρμανς με αφετηρία αυτό το μαγικό ποιητικό σύμπαν.

Μάσκες, stop-motion video, κατασκευές και μηχανισμοί, χρώματα, σκιές, κίνηση, ποίηση και ζωντανή μουσική. Η παράσταση φαίνεται να συνδυάζει διαφορετικές μορφές τέχνης σε ένα ενιαίο σκηνικό σύμπαν. Πόσο σημαντικός είναι για εσάς αυτός ο διάλογος και πώς λειτουργούν όλα αυτά τα στοιχεία στην αφήγηση της ιστορίας;

Ο συνδυασμός όλων αυτών είναι απαραίτητος, ώστε να ενεργοποιηθούν όλες οι αισθήσεις του θεατή και να γίνει κοινωνός μιας τελετουργίας. Η εναλλαγή και ο καταιγισμός των στοιχείων δεν τον αφήνουν να επαναπαυτεί σε ένα ρεαλιστικό θέαμα, αλλά τον καταβυθίζουν σε αυτό το ποιητικό σύμπαν, υπνωτισμένο και μαγεμένο από το παράδοξο.

Έχετε αναλάβει τη σύλληψη, τη σκηνοθεσία, αλλά και τη συμμετοχή στην παράσταση. Πώς συνυπάρχουν αυτοί οι διαφορετικοί ρόλοι; Είναι εύκολο να διατηρείτε τη συνολική εικόνα του έργου όταν βρίσκεστε ταυτόχρονα και μέσα στη σκηνική του δράση;

Οι πολλαπλές μου ιδιότητες ως μουσικού, εικαστικού και περφόρμερ με βοηθούν σε κάτι πολύ σημαντικό: να αποδώσω το όραμά μου όσο το δυνατόν πιο πιστά πάνω στη σκηνή. Παρόλο που συνεπάγεται μεγαλύτερο φόρτο εργασίας, η εναλλαγή από τον έναν ρόλο στον άλλο μού προσφέρει ευχαρίστηση και ικανοποίηση, αλλά και τη δυνατότητα να αποστασιοποιούμαι, ώστε να βλέπω το σύνολο πιο καθαρά.
Από τεχνικής άποψης, στις σκηνές που παίζω –έχοντας τον ρόλο του Θανάτου- το να μπορώ να δω τον εαυτό μου πάνω στη σκηνή και να διορθώσω ό,τι χρειάζεται γίνεται απλά μέσω της βιντεοσκόπησης των προβών.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη δημιουργική πρόκληση στη διαμόρφωση του κόσμου της «Μαύρης Πεταλούδας»; Υπήρξε κάποιο στοιχείο της παράστασης που σας δυσκόλεψε περισσότερο ή που εξελίχθηκε διαφορετικά από ό,τι το είχατε αρχικά φανταστεί;

Θεωρώ ότι το σημαντικότερο στη δημιουργία ενός έργου είναι να εντοπιστεί η κεντρική ιδέα. Από τη στιγμή που προέκυψε αβίαστα η ιδέα ενός κόσμου, μιας ιστορίας με επίκεντρο τον ίδιο τον ποιητή, όλα τα υπόλοιπα ήταν φυσικό επακόλουθο.
Οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε λοιπόν ήταν κυρίως τεχνικές, καθώς έπρεπε να συνδυαστούν και να συντονιστούν όλα αυτά τα διαφορετικά μέσα: τα βίντεο, η ζωντανή μουσική, οι σκιές πίσω από μια μεγάλη αυλαία-μπερντέ, οι κινούμενες κατασκευές, ένα installation που σε κάθε παράσταση θα πρέπει να διαλύεται κ.λπ.

Τι θα θέλατε να αποκομίσει ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση; Υπάρχει κάποιο συναίσθημα, κάποια σκέψη ή ένα ερώτημα που θα θέλατε να πάρει μαζί του;

Παρόλο που δεν επιθυμώ να κατευθύνω τον θεατή προς έναν συγκεκριμένο συναισθηματικό προορισμό, αλλά, αντίθετα, προτιμώ ο καθένας να φεύγει έχοντας τη δική του ακέραιη αίσθηση και τα δικά του συμπεράσματα, αν απαντούσα εντελώς αυθόρμητα και συναισθηματικά, θα έλεγα ότι αυτό που θα ήθελα να αποκομίσει είναι μια αίσθηση αισιοδοξίας. Ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στη ζωή και οι φόβοι μας υπάρχουν για να προσπαθούμε να τους ξεπεράσουμε και έτσι, σοφότεροι και δυνατότεροι να ακολουθούμε τον δρόμο που μας υποδεικνύει η καρδιά μας, με οποιοδήποτε κόστος.

Θα θέλατε να μας συστήσετε τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης; Πόσο καθοριστική είναι η συμβολή τους στη δημιουργία αυτού του ιδιαίτερου σκηνικού αποτελέσματος; Και, φυσικά, πού και πότε μπορούν οι αναγνώστες μας να παρακολουθήσουν την παράσταση;

Θα ξεκινήσω με τον Άλκη Ζούπα, ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της παράστασης, συμβάλλοντας με σκηνογραφικές και σκηνοθετικές ιδέες. Ο κεντρικός ρόλος του ποιητή είναι σαν να γράφτηκε ειδικά γι’ αυτόν, και είμαι πραγματικά ευγνώμων που είμαστε συνεργάτες και φίλοι.
Στη σκηνή μαζί μας εναλλάσσονται σε διάφορους ρόλους η Μυρτώ Λελόβα και ο Χάρης Καρύδης, οι οποίοι μεταμορφώνονται όπως τα πρόσωπα που συναντάμε στα όνειρά μας και αλλάζουν μορφή από τη μια στιγμή στην άλλη.
Τη σκηνογραφία και τα κοστούμια ανέλαβε η Δάφνη Αηδόνη, στον χώρο της οποίας, το “Απαράμιλλον”, αρχίσαμε να δουλεύουμε το έργο πριν από δύο χρόνια.
Στον φωτισμό μάς βοήθησε καταλυτικά ο Γιώργος Ζαφειρίου, όπως και στις φωτογραφίσεις και τη βιντεοσκόπηση. Σε αυτό το τελευταίο, αλλά και σε πολλά άλλα, είχαμε τη χαρά να έχουμε μαζί μας τη Χρυσάνθη Μπαδέκα, για την οποία τρέφουμε μεγάλη εκτίμηση.
Επίσης, η Εύα Γκαδρή παλεύει με έναν αυτοσχέδιο, χειροκίνητο μηχανισμό φωτισμού, παράλληλα με τις βιντεοπροβολές.
Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω και τον Γιάννη Ασκάρογλου, ένα από τα αρχικά μέλη της ομάδας, ο οποίος συνέβαλε κι αυτός στην έρευνα και την διαμόρφωση του έργου.
Η παράσταση θα παρουσιαστεί για τέσσερα Παρασκευοσάββατα, από τις 13 Νοεμβρίου, στο H.UG, στα Άνω Πετράλωνα.

Κλείνοντας, θα θέλατε να στείλετε ένα μήνυμα ή μια ευχή στους φίλους του θεάτρου και στους αναγνώστες της σελίδας μας;

Εύχομαι σε όλους τους φίλους του θεάτρου να συνεχίσουν να αφήνονται στη μαγεία της τέχνης και να ανακαλύπτουν μέσα από αυτήν τη βαθιά ομορφιά της ζωής, πέρα από τους φόβους τους, τις δυσκολίες και τη βιαιότητα αυτού του κόσμου.

Κύριε Κοσμίδη, σας ευχαριστούμε θερμά για τον χρόνο σας και για τη δυνατότητα να γνωρίσουμε καλύτερα τον κόσμο της «Μαύρης Πεταλούδας». Σας ευχόμαστε ολόψυχα καλή επιτυχία και μια δημιουργική πορεία στην παράσταση!

Κι εγώ σας ευχαριστώ. Σας περιμένουμε!
Πληροφορίες παράστασης

Video trailer: https://www.youtube.com/watch?v=cNuWfFbtD_8 
Από 13 Νοεμβρίου έως 5 Δεκεμβρίου 2026
Κάθε Παρασκευή & Σάββατο στις 21.00
Η.UG (Human Underground) | Μελιταίων 14, Άνω Πετράλωνα
Εισιτήρια:
15€ (ενιαίο εισιτήριο), 12€ (φοιτητικό & άνω των 65), 10€ (ανέργων, ατέλειες ΣΕΗ, ΣΕΧΩΧΟ)
Εarly bird (10€) έως 23 Οκτώβρη
Online αγορά εισιτηρίων: www.more.com/gr-el/tickets/theater/i-mauri-petalouda/