Οι ηθοποιοί Κατερίνα Μπιλιούρη και Βασίλης Τσιάκας μιλούν στο θεατρο.gr για την παράσταση «Lule» που παρουσιάζουν στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός έως τις 4 Ιουνίου 2026. Το «Lule» αποτελεί μια ξεχωριστή σκηνική performance που παντρεύει την τέχνη του θεατρικού κλόουν με τη σιωπηλή αφήγηση, δημιουργώντας έναν ιδιότυπο κόσμο όπου το σώμα, το βλέμμα και η κίνηση μετατρέπονται σε βασικά μέσα έκφρασης.

Χωρίς τη χρήση λόγου, αλλά με έντονη σωματικότητα και ευαισθησία, οι χαρακτήρες οδηγούν το κοινό σε μια παράξενη, σχεδόν ονειρική πραγματικότητα — έναν τόπο όπου οι ίδιοι μοιάζουν περισσότερο να καθοδηγούνται παρά να καθοδηγούν. Το χιούμορ συναντά την ποίηση και το παράλογο, συνθέτοντας μια εμπειρία που κινείται ανάμεσα στο παιχνίδι και τον υπαρξιακό στοχασμό.

Πείτε μας λίγα λόγια για το έργο και εξηγήστε μας τον τίτλο του.

Βασίλης Τσιάκας: Το «Lule» σημαίνει «λουλούδι» στα αλβανικά-αρβανίτικα, ενώ είναι και ο τίτλος ενός τραγουδιού που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για εμάς. Η παρουσία των λουλουδιών σε κομβικά σημεία της παράστασης, σε συνδυασμό με τη συναισθηματική και συμβολική δύναμη του τραγουδιού, μας οδήγησαν φυσικά σε αυτή την επιλογή τίτλου. Έτσι, το Lule δεν είναι μόνο μια λέξη ή μια μουσική αναφορά, είναι πλέον και μια θεατρική εμπειρία. Η ιδιαιτερότητα της παράστασής μας βρίσκεται στον τρόπο αφήγησης που επιλέξαμε...Χωρίς λόγια! Μέσα από την τεχνική του θεατρικού κλόουν, αξιοποιώντας την εκφραστικότητα, τη σωματικότητα και το έντονο βλέμμα, δημιουργούμε έναν άμεσο και βαθιά ανθρώπινο διάλογο με το κοινό.

Ποια ήταν η πηγή της έμπνευσής σας;

Κατερίνα Μπιλιούρη: Η πηγή της έμπνευσής μας προέρχεται από το παραδοσιακό αλβανικό τραγούδι με τίτλο «Lule», όπως προανέφερε και ο Βασίλης. Υπήρξαν όμως και άνθρωποι που μας ενέπνευσαν, η ανάγκη να δημιουργήσουμε και να κάνουμε μια μελέτη πάνω σε αυτό το αντικείμενο του θεατρικού κλόουν και πολλές μικρές λεπτομέρειες που μας οδήγησαν προς αυτή την κατεύθυνση!

Μιλήστε μας για τον χαρακτήρα που υποδύεστε.

Κατερίνα Μπιλιούρη: Η Λου, από το Λουκρεθία, αποτελεί μια έντονη και πολυδιάστατη προσωπικότητα. Διακρίνεται από έναν επαναστατικό χαρακτήρα, ο οποίος συνυπάρχει με μια λεπτή αίσθηση αθωότητας, ίσως ακόμη και αφέλειας. Αντιδρά παρορμητικά και εκνευρίζεται εύκολα με τον Λου, ωστόσο η εξέλιξη των καταστάσεων επηρεάζει διαρκώς τον συναισθηματικό της κόσμο, αποκαλύπτοντας τις εσωτερικές της μεταπτώσεις και την ευαισθησία της.

Βασίλης Τσιάκας: Οι χαρακτήρες του έργου αποκαλύπτουν αρκετά γρήγορα στο κοινό βασικά στοιχεία της προσωπικότητάς τους. Ο δικός μου χαρακτήρας, ο Λε (από το Λεονάρντο), είναι ένας πιο συνεσταλμένος και εσωστρεφής νέος. Πρόκειται για ένα αγόρι που διατηρεί ακόμη την αθωότητά του, η οποία κάποιες φορές μπορεί να εκληφθεί ως αφέλεια. Έχει μια ιδιαίτερη αγάπη για τα λούτρινα, καθώς μέσα από αυτά βρίσκει συντροφιά, ασφάλεια και στιγμές αυθεντικής χαράς και επικοινωνίας. Παρότι έρχεται συχνά αντιμέτωπος με τη ντροπή και τις ανασφάλειές του, δεν παύει να εκφράζει τα συναισθήματά του με ειλικρίνεια, είτε πρόκειται για θυμό είτε για αγάπη. Αυτή η ευαισθησία και η αμεσότητά του είναι που τον καθιστούν βαθιά ανθρώπινο και προσιτό στο κοινό.

Γιατί επιλέξατε να παρουσιάσετε μία βουβή παράσταση κλόουν; Ποιο είναι το μήνυμά της;

Βασίλης Τσιάκας: Η αφετηρία αυτής της επιλογής βρίσκεται στα χρόνια μας στη δραματική σχολή. Εκεί ήρθαμε σε επαφή με τον κόσμο του clowning όπου μας έκανε καθοδήγηση η Ερατώ Πίσση, η οποία υπογράφει και την καλλιτεχνική επιμέλεια της παράστασης. Η γνωριμία μας με αυτή την τεχνική ήταν καθοριστική, την αγαπήσαμε από την πρώτη στιγμή και γεννήθηκε η επιθυμία να την εξερευνήσουμε καλλιτεχνικά σε βάθος. Η μορφή της βουβής παράστασης «κούμπωσε» οργανικά με την ιστορία που θέλουμε να αφηγηθούμε. Στο clowning, ο ηθοποιός είναι διαρκώς ανοιχτός σε πολλά ερεθίσματα γύρω του, καλείται να τα αφουγκραστεί και να αντιδράσει με αμεσότητα και ειλικρίνεια. Έτσι, μέσα από αυτή τη γλώσσα επικοινωνίας η παράσταση θέτει ερωτήματα που μας αφορούν όλους. Πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά; Σε ποιον βαθμό οι αποφάσεις μας είναι συνειδητές; Εμείς δεν δίνουμε έτοιμες απαντήσεις...προσκαλούμε το κοινό να αναρωτηθεί μαζί μας.

Συνυπογράφετε τη σύλληψη, τη σκηνοθεσία και ταυτόχρονα συνερμηνεύετε. Είναι η πρώτη φορά που συνεργάζεστε; Πώς είναι αυτή η συνύπαρξη;

Κατερίνα Μπιλιούρη: Με τον Βασίλη δεν είναι η πρώτη φορά που συνεργαζόμαστε. Εκτός από το ότι υπήρξαμε συμφοιτητές στη δραματική σχολή και συνεργαζόμασταν πολύ συχνά σε πρότζεκτς, μετά το πέρας των σπουδών μας ξεκινήσαμε μαζί και την επαγγελματική μας πορεία, με τη συμμετοχή μας σε διάφορες δουλειές. Είμαστε πλέον πολύ καλοί φίλοι, σχεδόν οικογένεια. Η συνύπαρξή μας έχει πολλή πλάκα, θα έλεγα, καθώς και στην καθημερινότητά μας καμιά φορά γινόμαστε τα «κλοουνάκια» μας. Η φιλία μας μπαίνει πάντα σε πρώτο πλάνο και μετά έρχεται όλο το υπόλοιπο να την πλαισιώσει. Η συνεργασία ήρθε αναπόφευκτα! Δεν γινόταν αλλιώς! Εκείνος είναι η ήρεμη, ψύχραιμη δύναμη, ενώ εγώ είμαι λίγο πιο έντονη και συχνά παρασύρω τις καταστάσεις. Μαζί συνθέτουμε ένα όμορφο παζλ. Κυρίως γελάμε πολύ!

Βασίλης Τσιάκας: Με την Κατερίνα ολοκληρώσαμε μαζί τη δραματική σχολή και μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια είχαμε την ευκαιρία να συνεργαστούμε αρκετές φορές. Η ίδια η διαδικασία της φοίτησης σε φέρνει έτσι κι αλλιώς πολύ κοντά με τον άλλον. Γνωρίζεις τον τρόπο που σκέφτεται, αντιδρά και δημιουργεί, είτε το επιδιώκεις είτε όχι. Ξεκινώντας τη δημιουργία του «Lule», υπήρχε λοιπόν ήδη μια κοινή βάση. Ξέραμε τι να περιμένουμε ο ένας από την άλλη, είχαμε διαμορφώσει έναν δικό μας κώδικα επικοινωνίας και γνωρίζαμε καλά τα δυνατά σημεία του καθενός. Αυτό έκανε τη συνύπαρξη δημιουργική αλλά και ουσιαστική. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω ένα στοιχείο που χαρακτηρίζει τη συνεργασία μας, αυτό θα ήταν η φιλία. Υπήρξαν στιγμές μέσα στις πρόβες όπου χρειάστηκε να αφήσουμε για λίγο στην άκρη τους ρόλους του σκηνοθέτη ή του ηθοποιού και να σταθούμε ο ένας στην άλλη ως άνθρωποι. Γιατί τελικά, υπήρχαν φορές που δεν χρειαζόμασταν έναν συνεργάτη στη σκηνή, αλλά έναν φίλο δίπλα μας.

Το έργο θίγει καίρια ζητήματα που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο, όπως η μοναξιά, η απομόνωση, η ελευθερία επιλογών. Πόσο πραγματικά ελεύθεροι στη ζωή σας νιώθετε;

Κατερίνα Μπιλιούρη: Αυτή τη στιγμή συντελείται μια γενοκτονία δίπλα μας, ο στρατός του IDF έχει την άνεση και παρεμβαίνει σε πλεούμενο μέσα στα νερά της Πελοποννήσου χωρίς να κουνηθεί φύλλο, οι γυναίκες σε κάθε σημείο της γης παλεύουν ακόμα για ίσα δικαιώματα, η ορατότητα για την Queer κοινότητα δεν είναι αυτονόητη. Όχι, δεν νιώθω καθόλου ελεύθερη. Νιώθω ότι θέλω όμως να αγωνιστώ όσο μπορώ γι’ αυτό. Και ανέφερα μόλις κάποια από όσα συμβαίνουν γεωπολιτικά και κοινωνικοπολιτικά.

Βασίλης Τσιάκας: Είναι μια δύσκολη ερώτηση και ακόμη πιο δύσκολη η απάντησή της. Αν σταθώ επιφανειακά, βλέποντας τη δική μου πραγματικότητα συγκριτικά με το τι συμβαίνει στον κόσμο γύρω μας, θα μπορούσα να πω πως είμαι ελεύθερος. Έχω τη δυνατότητα να δημιουργώ, να εκφράζομαι και να μιλάω με χαρά για μια παράσταση που έχω φτιάξει μαζί με μια φίλη και συνάδελφο. Ωστόσο, αν παρατηρήσουμε λίγο πιο βαθιά την καθημερινότητά μας, τα πράγματα περιπλέκονται. Ζούμε σε μια εποχή όπου κατακλυζόμαστε διαρκώς από πληροφορία, από πρότυπα για το πώς «πρέπει» να είμαστε, αλλά και από άσχημες συνθήκες ζωής που συχνά μας περιορίζουν, είτε κοινωνικά είτε προσωπικά. Έτσι, η ελευθερία παύει να είναι κάτι αυτονόητο. Δεν είναι μια σταθερή κατάσταση, αλλά μια διαρκής διαδικασία διεκδίκησης. Κάτι που χρειάζεται επίγνωση, προσπάθεια και ίσως μια συνεχή υπενθύμιση του ποιοι είμαστε και τι πραγματικά θέλουμε.

Τι ακολουθεί καλλιτεχνικά;

Κατερίνα Μπιλιούρη: Το επόμενό μου βήμα είναι η παράσταση «Χέρμπεργκι» της Ευτυχίας Κωνσταντέλου, η οποία θα παρουσιαστεί τη νέα σεζόν και στην οποία θα συμμετέχει και ο Βασίλης ως συνεργάτης. Πρόκειται για μια νέα επαγγελματική συνεργασία που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα, καθώς αναλαμβάνω τη σκηνοθεσία, και αποτελεί ένα σημαντικό βήμα στην καλλιτεχνική μου πορεία. Παρόλα αυτά, το δικό μας δίδυμο δεν θα μείνει εδώ, αλλά θα συνεχίσει να εξελίσσεται και πέρα από αυτή τη δουλειά. Είναι μια συνεργασία που μας εκφράζει και τους δύο και έχουμε την πρόθεση να την προχωρήσουμε ακόμη περισσότερο στο μέλλον, σε νέα έργα και νέες επαγγελματικές συνθήκες.

Βασίλης Τσιάκας: Καλλιτεχνικά, αυτή την περίοδο θα με βρείτε στο Θέατρο Αλκμήνη, στο έργο «Δεσποινίς Μαργαρίτα», σε σκηνοθεσία του Γιώργου Παπαπαύλου. Παράλληλα, ετοιμάζουμε σύντομα μια νέα συνεργασία με την Κατερίνα, στο έργο «Χέρμπεργκι», όπου εκείνη υπογράφει τη σκηνοθεσία κι εγώ βρίσκομαι στο πλευρό της, αυτή τη φορά ως πιστός βοηθός!

Ταυτότητα της παράστασης:

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Βασίλης Τσιάκας, Κατερίνα Μπιλιούρη

Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Ερατώ Πίσση

Βοηθός Σκηνοθετών: Ναυσικά Κοριαλού

Μουσική- Ενορχήστρωση: ΝίκοςΚολιούσης, Καραβάνιες

Φωτισμοί: Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Φωτογραφίες – Trailer: Θεολόγος Καραγιαννόπουλος, Κατερίνα Κρίστο

Παραγωγή: Χορησσία

Υπεύθυνη επικοινωνίας: Νατάσα Παππά

Βοηθοί Παραγωγής: Θάνος Τριανταφύλλου, Κατερίνα Κρίστο

Επί σκηνής: Βασίλης Τσιάκας, Κατερίνα Μπιλιούρη

Χώρος: Μικρός Κεραμεικός [Ευμολπιδών 13, Αθήνα | Σταθμός Μετρό Κεραμεικός]

Τηλ: 210 34 54 831

Ημέρα/ώρα παραστάσεων: Πέμπτη στις 21:15

Προπώληση εισιτηρίων: https://www.ticketservices.gr/event/mikros-kerameikos-lule/?lang=el