1.Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση και τους ήρωες που υποδύεστε.

Παρασκευή : Το «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» είναι μία πολύ ιδιαίτερη και απαιτητική παράσταση, η οποία είναι βασισμένη στην συγκλονιστική, ομώνυμη νουβέλα και ταινία «They shoot horses, don’t they?» του Horace McCoy, υπό την δραματουργική επεξεργασία του Δημήτρη Καρατζιά και του Μάνου Αντωνιάδη.
Πιο συγκεκριμένα πρόκειται για μαραθωνίους χορού που διεξάγονταν στην Αμερική την δεκαετία του 1930. Οι άνθρωποι που έπαιρναν μέρος, χόρευαν μέχρι τελικής πτώσης μπροστά σε ζωντανό και αδηφάγο κοινό, με στόχο την κατάκτηση του χρηματικού επάθλου και ενδεχομένως ενός καλύτερου αύριο. Μέσα από το πέρασμα των ωρών, το οποίο γίνεται όλο και πιο βασανιστικό για τους εναπομείναντες, διαγράφονται η σωματική και ψυχική εξαθλίωση τους και ξεδιπλώνονται οι χαρακτήρες των ηρώων. Ο μαραθώνιος χορού μετατρέπεται στην ουσία σε αγώνα επιβίωσης.
Η ηρωίδα που υποδύομαι ονομάζεται Τζουν Χάμπορ και είναι από την Αλαμπάμα. Μία νεαρή κοπέλα, 23 ετών, που φιλοδοξεί ως ανερχόμενη ηθοποιός να γίνει γνωστή μέσα από τον διαγωνισμό αλλά και, γιατί όχι, να κερδίσει το έπαθλο ώστε να διασφαλίσει καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Προερχόμενη από ένα ασταθές οικογενειακό περιβάλλον, με μια μητέρα θύμα ενδοοικογενειακής βίας από τον σύζυγό της και μονίμως κλεισμένη στο σπίτι μαζί με τα 7 παιδιά της, η Τζουν είναι αποφασισμένη να πετύχει ώστε να μην έχει την ίδια κατάληξη. Στον διαγωνισμό παίρνει μέρος με τον αρραβωνιαστικό της, τον Μάριο Πετρόνε και είναι το ζευγάρι με το νούμερο 4.

Ευάγγελος – Ανδρέας: Η παράσταση μας τοποθετεί στη δεκαετία του 30, είναι γύρω στο 1932 με 1933 σε μια εποχή κοινωνικής εξαθλίωσης, φτώχειας και πείνας, λόγω της οικονομικής ύφεσης μετά το αμερικάνικο κραχ, σίγουρα μια ζόρικη και καθόλου εύκολη εποχή, εμείς βρισκόμαστε σε έναν μαραθώνιο χορού σε ένα show με θεατές σε μια αποβάθρα όπου πραγματικά χορεύεις μέχρι να πέσεις κάτω ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο μέσα από την προσπάθεια να κερδίσεις το έπαθλο του μαραθωνίου που είναι 750 δολάρια, αυτό συνέβαινε τότε με τους μαραθωνιους χορού είναι μια σκληρή πραγματικότητα που πρέπει να αντέξεις και να επιβιώσεις! Ο ήρωας που υποδύομαι είναι ένας Ιταλός 26 χρονών ο Μάριο Πετρόνε που είναι ερωτευμένος με την Τζουν του και θέλει κ αυτός με τη σειρά του να καταφέρει να ξεφύγει από την κατάσταση της εποχής και προσπαθεί με την παρτενέρ του να αντεξουν τις συνθήκες και τον πολύωρο χορό μέσα στον διαγωνισμό!!!

2.Η Αμερική του 1930 μοιάζει μακρινή ως τόπος και χρόνος, ωστόσο το θέμα της παράστασης έχει πολλές αναλογίες στην σύγχρονη πραγματικότητα. Πού θα λέγατε πως ακουμπά το έργο του Horace McCoy στο σήμερα, και πώς προσεγγίσατε τον ρόλο σας μέσα από αυτό το πρίσμα;

Παρασκευή : Πράγματι, το έργο είναι τρομακτικά επίκαιρο καθώς καθρεφτίζει την σύγχρονη πραγματικότητα σε επίπεδο νοοτροπίας, κοινωνικής πίεσης και αξίας της ανθρώπινης ζωής.
Πολλοί σύγχρονοι άνθρωποι κάτω από τη διαρκή πίεση για επιβίωση, επιτυχία και αντοχή με κάθε κόστος, «χορεύουν» σε έναν αντίστοιχο μαραθώνιο. Το θέαμα του πόνου μετατρέπεται σε προϊόν διασκέδασης και η ανθρώπινη αξία μετριέται με όρους παραγωγικότητας, με την κοινωνία να παρατηρεί παθητικά χωρίς να επεμβαίνει.
Το έργο ακουμπά έντονα στο σήμερα καθώς «αγγίζει» θέματα όπως η κοινωνία του θεάματος, η εκμετάλλευση της ανάγκης και η απώλεια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που παραμένουν δυστυχώς επίκαιρα και διαχρονικά.
Υπό αυτό το πρίσμα προσπάθησα να προσεγγίσω τον ρόλο μου. Δηλαδή όχι ως κάτι μακρινό, αλλά ως μια βαθιά σύγχρονη φιγούρα εστιάζοντας στην εσωτερική φθορά και στην απελπισμένη προσπάθεια να κρατηθεί κανείς στα πόδια του. Στην ανθρώπινη πλευρά του χαρακτήρα, που παλεύει μέχρι τέλους για να δώσει νόημα στην ύπαρξή του.

Ευάγγελος – Ανδρέας: Σίγουρα η παράσταση έχει άμεση σχέση με το σήμερα, στους τρόπους συμπεριφοράς των ανθρώπων όταν υπάρχουν δυσκολίες, στο πως μας επηρεάζει και στο πως διαμορφώνει τον χαρακτήρα μας μια δυσάρεστη κατάσταση, ένα μη ελπιδοφόρο περιβάλλον, όλο αυτό σου θρέφει την απαισιοδοξία, σε κάνει να ψάχνεις τρόπους να υπάρξεις και να χωρέσεις μέσα σε άθλιες και επίπονες συνθήκες και μέσα σε όλο αυτό να είσαι σκληρός (όχι πάντα με θετικό πρόσημο) για να κερδίσεις τον οποιοδήποτε έπαθλο με όποιον τρόπο!!!
Επίσης ο ρόλος μου είναι ένας χαρακτήρας που θα μπορούσε να υπάρχει στο σήμερα και κάπως έτσι τον προσέγγισα χωρίς απόλυτα να σκεφτώ μόνο την εποχή του έργου αλλά τον προσάρμοσα και στην υπάρχουσα εποχή, στο τώρα γιατί ίσως και σε μια τέτοια συνθήκη ο χαρακτήρας θα ήταν ίδιος ακομα και το 2026

3.Πως είναι να συνεργάζεται κάνεις με έναν τόσο πολυπληθή θίασο;

Παρασκευή : Είναι σίγουρα μία μεγάλη πρόκληση. Τόσο δημιουργικό και εντυπωσιακό όσο δύσκολο και απαιτητικό.
Προσωπικά θεωρώ απίστευτη συγκυρία να συνεργάζομαι με τόσο αξιόλογους και ταλαντούχους ανθρώπους και συναδέλφους. Όλοι τους εξάλλου έχουν μία πολύ ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου καθώς θα είναι για πάντα συνδεδεμένοι με την πρώτη μου επαγγελματικη δουλειά στο θέατρο, γεγονός που θα με συγκινεί πάντα. Νιώθω πολύ τυχερή και ευγνώμων που συναντήθηκαν οι δρόμοι μας την δεδομένη στιγμή, εντός αλλά και εκτός σκηνής, και που έχουμε καταφέρει όλοι μαζί αυτό το αποτέλεσμα που σας παρουσιάζουμε.

Ευάγγελος – Ανδρέας: Σίγουρα η συνεργασία με πολλά άτομα είναι δύσκολη, αλλά όχι ανέφικτη, σε εμάς πέτυχε και ας ειμαστε 17 ηθοποιοι επι σκηνής, υπήρξαν πολλές ώρες προβών που απαιτούν ενέργεια και ένα συγκεντρωμενο μυαλό στις οδηγίες και τις προτάσεις του σκηνοθέτη για το καλύτερο αποτέλεσμα, θεωρώ πως με διάθεση, Καλές προθέσεις αρκετή δουλειά, και νοιαξιμο για όλο αυτό το εγχείρημα μπορούν να συμβούν όμορφα πράγματα που έχουν ενδιαφέρον και φέρνουν ένα δεμένο και αρμονικό σύνολο πάνω στη σκηνή!

4.Και για τους δυο είναι η πρώτη σας συνεργασία με τον Δημήτρη Καρατζιά, πως ήταν αυτή η εμπειρία; Πως ''κούμπωσε’’ η δημιουργική διαδικασία μεταξύ σας στις πρόβες;

Παρασκευή : Τελειώνοντας την δραματική σχολή πριν λίγους μήνες, δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερο ξεκίνημα. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά να συνεργάζομαι για πρώτη φορά με τον Δημήτρη και ταυτόχρονα να είναι και η πρώτη μου επαγγελματική παράσταση. Μεγάλη ευλογία και τύχη να ξεκινώ την θεατρική μου πορεία δίπλα σε έναν άνθρωπο που εκτιμώ πολύ τον ίδιο και την δουλειά του, και με ένα τόσο απαιτητικό και δύσκολο έργο. Νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε και την ευκαιρία που μου έδωσε, αλλά και για την ασφάλεια και την ελευθερία που ένιωσα από την πρώτη στιγμή. Η απόφαση του να επιχειρήσει κάτι τετοιο πιστεύω πως τον δικαιώνει, όπως ελπίζω να τον «δικαιώνουμε» και μεις μέσα από την επιλογή του.
Με τον παρτενέρ μου επί σκηνής, αν και γνωριστήκαμε πρώτη φορα μέσα από αυτή την παράσταση, ταιριάξαμε απευθείας. Από την πρώτη στιγμή υπήρξε χημεία τόσο σκηνική όσο και διαπροσωπική, επομένως όλα κύλησαν κάπως πολύ φυσικά και με πολύ χιούμορ και γέλιο.

Ευάγγελος – Ανδρέας: Είναι η δεύτερη δουλειά μου στο θέατρο και η πρώτη φορά που συνεργάζομαι με τον Δημήτρη Καρατζια, ήταν μια όμορφη εμπειρία και νιώθω τυχερός που είχαμε μια τόσο αξιολογη συνεργασία και θα συνεργαζομουν ξανά γιατί συγκλίνουν και οι απόψεις μας για το θέατρο κι ένιωσα ότι μπόρεσα να καταλάβω τι θέλει και τι έχει σαν όραμα μέσα από αυτή την καλλιτεχνική του πρόταση. Με την Παρασκευή Αλίρη, παρτενέρ μου στην παράσταση, δέσαμε και υπήρξε εκτίμηση απ' την πρώτη στιγμή που άρχισαν οι πρόβες και την γνώρισα ουσιαστικά και ως άνθρωποι, αλλά και επαγγελματικα, είχαμε και έχουμε ωραία επικοινωνία και πολλές στιγμές με γέλιο!

5.Η παράσταση εκτός από ψυχική και συναισθηματική καταπόνηση είναι φανερό ότι συνεπάγεται και έντονη σωματική καταπόνηση. Τι προετοιμασία χρειάζεται για να ανταπεξέλθει ένα ηθοποιός σε κάτι τέτοιο, και πως επανέρχεται μετά από κάθε παράσταση;

Παρασκευή : Σαφώς. Η συγκεκριμένη παράσταση απαιτεί να είμαστε σε διαρκή σωματική και ψυχική εγρήγορση, οπότε η προετοιμασία είναι ολιστική. Είναι σημαντικό να φροντίζουμε το σώμα και την φωνή μας πριν και μετά από κάθε παράσταση ώστε να μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στις ανάγκες της χωρίς τραυματισμούς. Εξάλλου αυτά είναι τα βασικά μας εργαλεία ως ηθοποιοί. Παράλληλα, είναι απαραίτητη και η ψυχική προετοιμασία, καθώς η ένταση της παράστασης δεν αφήνει περιθώρια «απόστασης» από τον ρόλο.

Ευάγγελος – Ανδρέας: Υπάρχει καταπόνηση κατά τη διάρκεια της παραστασης και ψυχική και σωματική αλλά όταν είσαι πάνω στη σκηνή, παίζοντας σε ένα τοσο ωραίο έργο και εισπράττοντας αυτό το vibe απ'το κοινό και στο τέλος της παραστασης έχεις ανταμειφθεί από το χειροκρότημα και αυτή την αίσθηση χαράς που υπάρχει στον χώρο, δεν το σκέφτεσαι και πολυ εκείνη τη στιγμή, η προετοιμασία είναι σημαντικη τόσο το σωματικό ζέσταμα όσο και το ζέσταμα της φωνής για τη σωστή τοποθέτηση της, αλλά πάνω από όλα προσωπική μου άποψη είναι ότι παίζει ρόλο και η ηρεμία του μυαλού.

6.Τι παίρνετε μαζί σας μετά το τέλος κάθε παράστασης και τι θα θέλατε να πάρει μαζί του και ο θεατής φεύγοντας;

Παρασκευή : Μετά το τέλος κάθε παράστασης παίρνω μαζί μου κυρίως την ένταση της εμπειρίας και την αίσθηση ότι μοιράστηκα κάτι βαθιά ανθρώπινο. Τα βλέμματα και τις απότομες σιωπές των θεατών μετά από εκκωφαντικό γέλιο. Κάθε παράσταση σου αφήνει ένα αποτύπωμα, μια περίεργη πληρότητα.
Θα ήθελα ο θεατής φεύγοντας να πάρει μαζί του έναν προβληματισμό για το πώς αντιμετωπίζουμε την ανθρώπινη φθορά, την αντοχή και την αξιοπρέπεια. Αν φύγει νιώθοντας λίγο πιο ευαίσθητος απέναντι στους άλλους και στον εαυτό του, τότε η παράσταση έχει πετύχει τον σκοπό της.

Ευάγγελος – Ανδρέας: Ωραία ερώτηση... Μετά το τέλος της παραστασης παίρνω μαζί μου τα ευχάριστα πρόσωπα των ανθρώπων, την αγάπη τα χαμόγελα τους και την δική μου πληρότητα από το αποτέλεσμα που βγήκε απ'την προσπάθεια όλης της ομάδας, το κοινό θα ήθελα να νιώσει την απόγνωση των χαρακτήρων, να προβληματιστει και σκεφτεί ότι ίσως τελικά δεν έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα από τη δεκαετία του 1930!

7. Μελλοντικά σχέδια;

Παρασκευή : Ονειρεύομαι πολλά για το μέλλον. Θεατρικές, τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές με ανθρώπους που θαυμάζω και θέλω να συνεργαστώ. Να δοκιμάζομαι σε δύσκολους, απαιτητικούς ρόλους, κοντά και κόντρα σε μένα, να ξεπερνάω τα όρια μου, να μην σταματάω να μαθαίνω και να εξελίσσομαι. Αλλά αυτό που θέλω πριν απ’όλα αυτά είναι να απολαύσω το τώρα και να χαρώ αυτό που μου συμβαίνει αυτή την χρονική στιγμή, αυτή την παράσταση. Γιατί τώρα στην πραγματικότητα υλοποιείται ένα σχέδιο μου που για πολλά χρόνια άνηκε στα «μελλοντικά». Τώρα ζω το όνειρο.

Ευάγγελος – Ανδρέας: Εχω πάρα πολλά πράγματα που παίζουν στο μυαλό μου για το μέλλον και διάφορα είδη θεάτρου όπως κάτι πιο σωματικό, κινησιολογικο, όπως χοροθέατρο, και ίσως και κάτι πιο κωμικό, που είναι και σχετικά δύσκολο task, αλλά σίγουρα και κάτι τηλεοπτικά θα μου άρεσε... και γενικά όπου νιώθω ότι υπάρχει κάτι να με τραβήξει, να με ενθουσιασει και να με κάνει να αισθάνομαι ότι ταιριάζω καλλιτεχνικά. Τα σχέδια που κάνεις για το μέλλον, για εμένα κρίνονται και από το πόσο προσπαθείς για την υλοποίηση τους.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/skotonoun-ta-aloga-otan-gerasoun/