Θα μας πείτε λίγα λόγια για τον εαυτό σας και που μπορούμε να σας δούμε φέτος;

Αγαμέμνονας: Ονομάζομαι Αγαμέμνονας Καλογράνης και είμαι ηθοποιός. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Φοίτησα στο Μουσικό Σχολείο Ιλίου και αποφοίτησα από τη Δραματική Σχολή «Αρχή» το 2023. Είμαι μέλος του SAM Ensemble του Phi Playhouse και παράλληλα σπουδάζω στο Διετές Acting Certificate του Demidov Association. Φέτος συμμετέχω στην παράσταση Raised in Captivity του Nicky Silver σε σκηνοθεσία Θεοδόση Τανή στο Θέατρο Μπέλλος.

Μιχαήλ: Είμαι ο Μιχαήλ Μελίσσης, ηθοποιός και απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης. Φέτος συμμετέχω στην παράσταση Raised in Captivity του Nicky Silver, σε σκηνοθεσία του Θεοδόση Τανή. Η παράσταση ανεβαίνει στο θέατρο Μπέλλος από τις 25 Απριλίου και θα παρουσιαστεί για 9 μόνο παραστάσεις. Είναι ένα έργο που με συγκινεί βαθιά και χαίρομαι πολύ που είμαι μέρος αυτής της ομάδας.

Λήδα: Φέτος θα είμαι στο Raised in Captivity, σε μια παράσταση που θα ανέβει αμέσως μετά το Πάσχα στο Θέατρο Μπέλλος. Έχω μεγάλη χαρά γι’ αυτή τη δουλειά γιατί με την Ομάδα Γκαράζ αναλάβαμε εμείς την παραγωγή και όλα τα πόστα γύρω από το ανέβασμα της παράστασης, εξαρχής. Είναι η πρώτη φορά που κάνουμε εξολοκλήρου κάτι τόσο δικό μας, η συνεργασία προχωράει συγκινητικά καλά, οπότε θεωρώ ότι κάτι έχει ήδη πετύχει! Αν διάλεγα να πω κάτι για μένα σε αυτή τη συγκυρία θα ήταν ακριβώς αυτό. Νιώθω απίστευτη χαρά και τύχη που αυτά τα παιδιά βρέθηκαν στο δρόμο μου, οι περισσότεροι ήδη από την σχολή, και πορευόμαστε μαζί. Φοβάμαι λιγότερο.

Τάσος: Αποφοίτησα από την δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης το 2021 και από τότε με μεγάλη μου χαρά βρίσκομαι αρκετά ενεργά στο χώρο. Πέρσι το φθινόπωρο με πρώην συμφοιτητές μου και νυν καλύτερους μου φίλους αποφασίσαμε να φτιάξουμε την ομάδα Γκαράζ, με την οποία παρουσιάζουμε την πρώτη μας δουλειά στις 25/4 στο θέατρο Μπέλλος. Ανεβάζουμε το έργο 'Raised in Captivity' του Nicky Silver.

Πείτε μας λίγα λόγια για το Raised in Captivity.

Αγαμέμνονας: Το Raised in Captivity είναι ένα καταιγιστικό έργο του τρομερού Nicky Silver. Με την δική του μοναδική γραφή ο Silver εξερευνεί τις τραγικές αλυσιδωτές συνέπειες ενός τραγικού συμβάντος με έναν κωμικό τρόπο, που έρχεται να ενισχύει περισσότερο την τραγικότητα παρά να την αμβλύνει. Είναι ένα έργο το οποίο παρακολουθεί την πορεία πέντε ανθρώπων από τον εγκλωβισμό τους μέχρι την απόλυτη ελευθερία τους και με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Για εμένα είναι ένα έργο με έντονες αντιθέσεις σε σχέση με την εξέλιξη της πλοκής του και τον τρόπο με τον οποίο αυτή εκτυλίσσεται. Οι χαρακτήρες καλούνται να λάβουν αποφάσεις για τη ζωή τους και εν τέλει να επιλέξουν την πορεία τους στο μέλλον.

Μιχαήλ: Πρόκειται για ένα έργο που ισορροπεί ανάμεσα στο μαύρο χιούμορ και την ψυχολογική ένταση. Ο Nicky Silver δημιουργεί έναν κόσμο γεμάτο μοναχικούς ανθρώπους που προσπαθούν να συνδεθούν, να επουλώσουν τραύματα και να δώσουν νόημα στις σχέσεις τους. Είναι ένα έργο τολμηρό, συγκινητικό και σκληρά ανθρώπινο.

Λήδα: Γρήγορο, αστείο, καταιγιστικό. Ξεκίνησα να το διαβάζω και μέχρι να τελειώσει δεν θυμάμαι αν πήρα ανάσα. Σίγουρα δε σηκώθηκα από τον καναπέ, πάντως.

Τάσος: Καταρχάς το έργο το επέλεξε ο Θεοδόσης Τανής, ο οποίος ανέλαβε την μετάφραση και την σκηνοθεσία του. Μόλις μου το έστειλε και το διάβασα, ενθουσιάστηκα! Αυτό που μου αρέσει περισσότερο σε αυτό το κείμενο είναι ότι βρίσκεται πάνω σε μια λεπτή γραμμή ανάμεσα σε κωμωδία και δράμα. Δεν ξέρεις που ακριβώς να το κατατάξεις. Επίσης πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ επίκαιρο και μιλάει για θέματα που αγγίζουν όλους τους ανθρώπους του δυτικού κόσμου του σήμερα. Αυτή η ποικιλία του σε θέματα που αγγίζει είναι επίσης ένα γεγονός που με ενθουσίασε διαβάζοντας το. Επιπλέον τα διακριτικά στοιχεία παραλόγου που υπάρχουν το κάνουν στα μάτια μου τρομερά ενδιαφέρον.

Ποιος είναι ο ρόλος σας;

Αγαμέμνονας: Στην παράσταση υποδύομαι τον Κιπ Ντίξον. Ο Κιπ είναι γύρω στα 35 και είναι οδοντίατρος. Έχοντας περάσει μια αρκετά ταραγμένη οικογενειακή ζωή στο παρελθόν, επιλέγει να το σκάσει για το εξωτερικό, όπου γνωρίζει την μελλοντική του σύζυγο Μπερναντέτ. Μαζί της επιστρέφει στις ΗΠΑ όπου παντρεύονται και εν τέλει γίνεται οδοντίατρος. Μετά από χρόνια συμβίωσης με την Μπερναντέτ και την μητέρα της στο πατρικό σπίτι, η μητέρα πεθαίνει αναπάντεχα και όλα αλλάζουν για αυτόν. Επιλέγει να ασχοληθεί με την ζωγραφική και να ανακαλύψει τον κόσμο από την αρχή. Ο Κιπ είναι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να βρει τη θέση του σε μια νέα πραγματικότητα που επιβλήθηκε ακαριαία και θα πάρει αποφάσεις που θα επηρεάσουν σημαντικά τους υπόλοιπους χαρακτήρες του έργου.

Μιχαήλ: Υποδύομαι τον Σεμπάστιαν, έναν άντρα που βρίσκεται σε μια συνεχή μάχη με τον εαυτό του, τις ενοχές του και τις αποτυχημένες του σχέσεις. Έχει μια σχεδόν μανιακή ανάγκη να καταλάβει τι πήγε στραβά – στη ζωή του και είναι ένας χαρακτήρας με μεγάλο βάθος και έντονη εσωτερικότητα, που συχνά καλύπτεται από έναν σαρκαστικό λόγο και απόσταση.

Λήδα: Χίλαρυ ΜακΜάχαν, η ψυχολόγος: Ένα όνομα που φαινομενικά κουβαλάει την επισημότητα και τη σοφία μιας επιστήμονος, καταλήγει, όμως, να ταυτίζεται με τραύματα βαθύτερα από αυτά των «ασθενών» της, πληγές προγενέστερες του επαγγέλματός της και μελλοντικές επιλογές πέρα και έξω από κάθε λογική. Γι’ αυτήν, ένα είναι σίγουρο: το μίσος για τον Φρόιντ και η «αγιοποίηση» ως προσωπικός δρόμος εξαγνισμού. Και Μιράντα Μπλις, η μητέρα:«Όποτε αναφέραμε το όνομα του πατέρα, έκανε ότι πάθαινε ξαφνική κώφωση.» «Σε ρωτούσα πράγματα για τον πατέρα και μου έλεγες να ισιώσω την πλάτη μου.»Είναι η γυναίκα που προκάλεσε όσα υπέφερε αλλά και υπέφερε όσα δεν προκάλεσε.

Τάσος: Στη παράσταση έχω δύο διαφορετικούς ρόλους. Ο ένας είναι ο Ντύλαν, ένας φυλακισμένος καταδικασμένος για φόνο. Είναι ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο ο Σεμπάστιαν, το κεντρικό πρόσωπο του έργου, έχει μια βαθύτερη ψυχική σύνδεση, μέσω της αλληλογραφίας που τακτικά έχουν. Ο δεύτερος ρόλος μου είναι ο Ρότζερ, ένας σεξεργάτης ο οποίος εμφανίζεται στη ζωή του Σεμπάστιαν κατά τη διάρκεια του έργου, και παίζει καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη του κεντρικού χαρακτήρα μέσα στο έργο.

Ποιες είναι οι προκλήσεις που αντιμετώπισατε ως ηθοποιοί στην ερμηνεία αυτών των χαρακτήρων στο "Raised in Captivity";

Αγαμέμνονας: Οι προκλήσεις ήταν πολλές και διάφορες. Ο Κιπ είναι ένας άνθρωπος που ανακαλύπτει διαρκώς, από τα συναισθήματα του μέχρι το τι εν τέλει «βλέπει», και μάλιστα με έναν ενθουσιασμό που αντανακλά την ψυχοσύνθεση ενός παιδιού. Αυτό από μόνο του ήταν μια πρόκληση δεδομένου ότι σε ένα έργο με έντονα κωμικά στοιχεία προκύπτει ο κίνδυνος να δοθεί έμφαση στην κωμικότητα της στιγμής παρά στις καταστάσεις που πραγματικά βιώνει ο χαρακτήρας.

Μιχαήλ: Το έργο απαιτεί μεγάλη συναισθηματική ευελιξία. Οι χαρακτήρες βιώνουν ακραία συναισθήματα και το κείμενο κινείται συχνά ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό, μέσα σε λίγες ατάκες. Η πρόκληση για μένα ήταν να βρω την αλήθεια του Σεμπάστιαν χωρίς να τον κρίνω, και να παραμείνω ειλικρινής απέναντι στις ευθραυστότητές του.

Λήδα: Νομίζω ότι η πιο σημαντική πρόκληση βρίσκεται συνήθως στην εξέλιξη του χαρακτήρα. Ο θεατής βλέπει συμπυκνωμένο σκηνικό χρόνο αλλά για το χαρακτήρα μπορεί να περνάνε μήνες ή και χρόνια από τη μια εμφάνισή του στην άλλη. Μπορεί να περνάει από ωρίμανση, αλλαγές στο σώμα ή και στη φωνή. Εκεί η πρόκληση έγκειται στο να μη βγει κατακερματισμένος αλλά να καταφέρεις να δημιουργήσεις μια συνέχεια, όπου η βάση της παραμένει ίδια και οι αλλαγές έρχονται ως φυσική εξέλιξη του χρόνου ή των καταστάσεων στις οποίες εμπλέκεται.

Τάσος: Η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισα εγώ ως ηθοποιός είναι το γεγονός ότι ο συγγραφέας έγραψε αυτούς τους δύο ρόλους για να παιχτούν από τον ίδιο ηθοποιό. Φυσικά και υπάρχει πολύ συγκεκριμένος λόγος για αυτό. Η αναζήτηση αυτού του λόγου μαζί με το σκηνοθέτη, και ή σύνδεση μεταξύ αυτών των δύο χαρακτήρων δραματουργικά και υποκριτικά ήταν μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία.

Πώς προετοιμάστηκατε για τους ρόλους σας, δεδομένου ότι το έργο του Nicky Silver έχει πολλές συναισθηματικές διακυμάνσεις

Αγαμέμνονας: Με πολλή δουλειά και έρευνα, τριών και πλέον μηνών, ανακαλύψαμε πράγματα για τον Κιπ και γενικά για το σύνολο του έργου. Σε περιπτώσεις όπως αυτή του έργου του Nicky Silver χρειάζεται με μια ελεύθερη πτώση στο σύμπαν του συγγραφέα. Κάπως έτσι λοιπόν και εμείς ανασύραμε αυτά τα ζωτικά συστατικά που δομούν αυτό το λογικό και συνάμα παράλογο σύμπαν του Silver. Τα συναισθήματα διαδέχονται ακαριαία το ένα το άλλο και αυτή είναι η φυσική τους ροή στην ιστορία. Θα πω μόνο ότι επιστρατεύτηκε πολλή συγκέντρωση για να δημιουργηθεί μια αίσθηση συσσώρευσης, ώστε να προκύπτουν τα πράγματα οργανικά, χωρίς πολλή προσπάθεια, και με απόλυτη συνέπεια στις συνθήκες των χαρακτήρων και αυτού του εξαιρετικά καλογραμμένου έργου.

Μιχαήλ: Η προετοιμασία ήταν κυρίως εσωτερική. Έπρεπε να κατανοήσω σε βάθος τον τρόπο που λειτουργεί ο Σεμπάστιαν, πώς σκέφτεται και τι προσπαθεί να κρύψει πίσω από τα λόγια του. Σε αυτό με βοήθησε πολύ η καθοδήγηση του Θεοδόση, καθώς και η συνεργασία και η βοήθεια των αγαπημένων συναδέλφων μου, γιατί μου έδωσαν το χώρο να πειραματιστώ και να προσεγγίσω τις σχέσεις και τον χαρακτήρα με λεπτότητα και ειλικρίνεια.

Λήδα: Όπως θα κάναμε σε κάθε περίπτωση. Με πολλές ώρες προβών και πολύ σκάψιμο μέσα μας και γύρω μας.

Τάσος: Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό όλων των σημαντικών έργων της παγκόσμιας δραματουργίας. Οπότε δεν ήταν κάτι περίεργο η πρωτόγνωρο. Η προετοιμασία περιλαμβάνει πολλές αναγνώσεις του έργου κατανόηση των συνθηκών και των χαρακτήρων, ανάλυση κειμένου και αναζήτηση της προσωπικής αλήθειας μέσα σε αυτά.

Σχέδια για το μέλλον

Αγαμέμνονας: Τα σχέδια για το μέλλον προμηνύονται αισιόδοξα και πολλά υποσχόμενα με προτεραιότητα στην παρούσα φάση το Raised in Captivity.

Μιχαήλ: Αυτή τη στιγμή δεν έχω κάτι άλλο στα σχέδιά μου. Είμαι απόλυτα αφοσιωμένος στην παράσταση, γιατί πιστεύω ότι αυτό το έργο χρειάζεται ολοκληρωτική παρουσία. Ό,τι είναι να έρθει, θα έρθει μετά από αυτό.

Λήδα: Τα σχέδια μου συνήθως είναι πολύ βραχυπρόθεσμα και δεν ξεπερνούν τους δύο-τρεις επόμενους μήνες. Αγχώνομαι να δεσμεύομαι εκ των προτέρων για μεγάλο διάστημα και θέλω να παραμένω ανοιχτή σε κάτι που μπορεί να έρθει. Στην προκειμένη, ευτυχώς αυτό συνέβη, και, πρόσφατα, κανόνισα να βρίσκομαι σε καλοκαιρινή περιοδεία με μουσικούς σε πόστο παραγωγής.

Τάσος: Υπάρχουν διάφορα πλάνα για τη νέα σαιζόν. Δεν μπορώ να μιλήσω για όλα ακόμα. Σίγουρα υπάρχουν διάφορες ιδέες για το πώς θα συνεχιστεί η δουλειά με την ομάδα μας, την ομάδα Γκαράζ. Θα είμαι επίσης στη παράσταση «Το Κύμα» σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη που θα παιχτεί για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Λαμπέτη.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης:
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/raised-in-captivity/