Πολλά θα μπορούσε κανείς να πει για τον Γιώργο Αγγελίδη. Συγγραφέας και μεταφραστής ακούραστος υπηρέτης της τέχνης του, πολυπράγμων και πολυγραφότατος. Ένα ανήσυχο πνεύμα που ψάχνει να βάλει κομμάτια της ψυχής του στην τέχνη του, να φωτίσει σκοτεινά μονοπάτια, να αναγνωρίσει τις ανθρώπινες αδυναμίες και να τις αγκαλιάσει. Στις 17 Οκτωβρίου η Αυτόματη Εστίαση, το κείμενο του Γιώργου, ανοίγει αυλαία στο Θέατρο Αργώ κι εμείς σας εξασφαλίσαμε αποκλειστικές πληροφορίες για την παράσταση.

1. Αυτόματη Εστίαση στο Θέατρο Αργώ φέτος! Τι περιμένουμε να δούμε;

Επιστροφή στο θέατρο μετά από οκτώ χρόνια! Η Αυτόματη Εστίαση είναι ένα κείμενο με ρίζες ιδιαίτερα προσωπικές και γι’ αυτό περίμενα τις απολύτως κατάλληλες συνθήκες για να επιχειρηθεί το ανέβασμά της. Στο Studio του Θεάτρου Αργώ θα δείτε να ξεδιπλώνεται η ιστορία του Πέτρου και του Μάριου, δυο κατακερματισμένων ψυχών, ενός θύματος κι ενός θύτη, ή δύο θυμάτων και δύο θυτών, όπως το εκλάβει κανείς. Ο Πέτρος, στην τρυφερή ηλικία των δεκατεσσάρων ετών, δέχεται πρόταση από τον Μάριο, έναν μεγαλύτερης ηλικίας φωτογράφο, να τον φωτογραφίσει. Αυτό που δεν γνωρίζει όταν δέχεται είναι πως η ζωή του πρόκειται να αλλάξει για πάντα, εγκλωβίζοντάς τον σε μια δίνη εκδίκησης και απόπειρας για εξιλέωση.

2. Η θεματολογία της παράστασης είναι αρκετά σκληρή. Θα μπορέσει το κοινό να ταυτιστεί με την ψυχοσύνθεση των δύο ηρώων;

Αυτός, νομίζω, είναι και ο μεγαλύτερος στόχος, τόσο συγγραφικά όσο και σκηνοθετικά. Να μπορέσει ο θεατής να ταυτιστεί, εν μέρει τουλάχιστον, και με τους δύο ήρωες. Αν όχι να δικαιολογήσει, σίγουρα να κατανοήσει και ίσως ακόμα να συγχωρέσει. Η παράσταση είναι γραμμένη απ’ την οπτική του Πέτρου, του θύματος, με τον οποίο πιστεύω πως ο καθένας μας μπορεί να ταυτιστεί πιο εύκολα. Ωστόσο, επειδή -και παραθέτω το κείμενο- δεν υπάρχουν τέρατα, μονάχα άνθρωποι, φιλοδοξώ μέχρι το τέλος της παράστασης τα όρια μεταξύ της συμπόνιας και του μίσους να θολώσουν.

3. Είμαστε λες δυνητικά τόσο θύτες όσο και θύματα;

Πιστεύω πως κάθε θύτης είναι και ο ίδιος θύμα, της ανατροφής του, της κοινωνίας, των συνθηκών. Αντίστοιχα, κάθε θύμα είναι ένας εν δυνάμει θύτης αν δεν λάβει την απαραίτητη επαγγελματική και μη βοήθεια για να ξεπεράσει τα τραύματά του. Φυσικά, δεν αναφέρομαι σε κλινικές περιπτώσεις, εκεί τα πράγματα σαφώς διαφοροποιούνται. Ένας νταής (παιδί, έφηβος, νεαρός ενήλικας) κάπου έχει γνωρίσει τη βία, ένας κακοποιητικός γονιός πιθανότατα βίωσε κι ο ίδιος την κακοποίηση ως παιδί και ούτω καθεξής. Το ζήτημα, πιστεύω, είναι να αναγνωρίζουμε τον φαύλο κύκλο της βίας και της ανομίας και να κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας για να τον σπάσουμε.

4. Υπάρχει δικαιολογία για τον θύτη (και τον εκάστοτε θύτη);

Δύσκολη ερώτηση. Και δεν νομίζω πως υπάρχει –ή θα έπρεπε να υπάρχει– ενιαία απάντηση. Θα χρησιμοποιήσω τα παραδείγματα που έφερα παραπάνω. Ναι, μπορώ να δικαιολογήσω και να συγχωρέσω –και το έχω κάνει πολλάκις στη ζωή μου– έναν νταή γιατί είναι μικρός και ενδεχομένως δεν έχει στη διάθεσή του τα μέσα να διαχειριστεί την όλη κατάσταση. Απ’ την άλλη θα δυσκολευόμουν να δικαιολογήσω κάποιον ενήλικο –και πάλι, που έχει σώας τας φρένας– γιατί είναι στο χέρι του να μην γίνει θύτης με την όποια μορφή. Έχει τα μέσα να αναζητήσει βοήθεια και να θεραπεύσει την ψυχή του. Αυτό κάνει και ο Μάριος στην παράσταση. Το αν είναι πολύ αργά πια, αυτό μένει να το κρίνει το κοινό.

5. Πώς σου ήρθε η ιδέα για το συγκεκριμένο έργο;

Ο πυρήνας του έργου είναι βιογραφικός. Έχοντας πέσει στα δεκαέξι μου θύμα βιασμού από έναν φωτογράφο, κρατούσα το τραύμα μου απωθημένο στα βάθη του μυαλού και της ψυχής μου μέχρι που η ψυχοθεραπεία το ανέσυρε στην επιφάνεια, όταν πια διέθετα τα μέσα για να το αντιμετωπίσω. Σαφώς, η ανάμνηση, ο πόνος, η φρίκη, επέστρεφαν στον νου μου και πριν από τότε σε ανύποπτα χρονικά διαστήματα, ίσως όταν ήμουν περισσότερο ευάλωτος. Ήταν μια από τούτες τις φορές που έγραψα την Αυτόματη Εστίαση, σαν ένα «τι κι αν», στην προκειμένη περίπτωση «τι κι αν δεν ήμουν αρκετά δυνατός για να ξεπεράσω το περιστατικό, εγκλωβιζόμουν σε τούτο και κάποια στιγμή αποφάσιζα να αναζητήσω εκδίκηση;»

6. Πολλά από τα έργα σου καταπιάνονται με σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης. Έχουν όλα ένα δικό σου προσωπικό κρίκο που τα ενώνει;

Καθένα απ’ τα έργα μου φέρει ένα κομμάτι της ψυχής μου. Της ιστορίας μου, πλεγμένο και υφασμένο πάντα υπό το πρίσμα της φαντασίας και της μυθοπλασίας. Δεν θα ισχυριστώ πως είμαι ένας άνθρωπος που έχει ζήσει μόνο σκοτάδια. Ωστόσο έχω βιώσει ορισμένες πολύ σκοτεινές ώρες. Μετά το εγκεφαλικό της μητέρας μου, μετά τον θάνατο των παππούδων μου, ως φροντιστής της γιαγιάς μου που έπασχε από Αλτσχάιμερ, βυθισμένος στην κατάθλιψη, μετά τον βιασμό μου… Η συγγραφή ήταν πάντοτε εκεί για εμένα, για να επεξεργαστώ, να αντιμετωπίσω, να διοχετεύσω, να ξορκίσω όλες ετούτες τις μαύρες στιγμές.

7. Τι περιμένεις να νιώσει το κοινό φεύγοντας από το θέατρο Αργώ;

Πιστεύω πως σε ένα τέτοιου είδους κείμενο, τα συναισθήματα που θα γεννηθούν στον εκάστοτε θεατή εξαρτώνται απ’ την ψυχοσύνθεσή του, τις εμπειρίες του, τις ευαισθησίες του. Ειλικρινά δεν μπορώ να απαντήσω γιατί δεν ξέρω κι εγώ ο ίδιος. Αυτό που μπορώ να πω είναι πως εγώ, γράφοντας την τελευταία κουβέντα, το ΤΕΛΟΣ, αισθάνθηκα ανακούφιση, εξιλέωση, κάθαρση.

Σ’ ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα μας!