1) Το παλτό το παλιό είναι μια παράσταση με 100% τη δική σας υπογραφή! Κείμενο, σκηνοθεσία, ερμηνεία, σκηνογραφία, μουσική.... Πώς ήταν η εμπειρία αυτή; Ποιες ήταν οι ευκολίες και ποιες οι δυσκολίες;

Να είστε καλά, είναι και δική μου μεγάλη χαρά που μιλώ μαζί σας. Ναι, είναι ένα κείμενο που έχω γράψει εδώ και καιρό, απνευστί είναι η αλήθεια. Έχει αρκετά στοιχεία ονείρου και ελεύθερων συνειρμών. Βρήκε και αυτό τον δρόμο του στην σκηνή, με προσπάθεια οι εικόνες που περιγράφει να ζωντανεύσουν. Δεν ήταν εύκολο, και λόγω έκτασης και για το ότι είναι μονόλογος. Χρειάστηκαν πολύμηνες πρόβες. Εργαλείο και βοήθημα ήταν το ένστικτο, καθώς και το κείμενο πηγάζει κυρίως από το ασυνείδητο.

2) Ο τίτλος μου προκαλεί μια νοσταλγία. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για το έργο;

Έχετε δίκιο, έχει αρκετά να κάνει με το παρελθόν, το τι έγινε πριν. Δεν θα το χαρακτήριζα αυτοβιογραφικό κείμενο, κι ας περιέχει τέτοια στοιχεία. Υπάρχει διαρκώς ένα ερώτημα, μια αμφιβολία. Στο έργο θίγονται πολλά θέματα όπως η φύση των ανθρώπινων σχέσεων, οι παιδικές προσδοκίες, το τραύμα, η τεχνολογία και η επίδραση της στην σύγχρονη ζωή, η θέση της γυναίκας.

3) Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας κάποια στοιχεία του χαρακτήρα της πρωταγωνίστριας;

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει μία πρωταγωνίστρια. Το έργο έχει μία φωνή, που καμιά φορά είναι ένας άνθρωπος που παλεύει για να ζήσει και να τα καταφέρει όσο καλύτερα μπορεί, μπορεί να είναι μία γιαγιά που θυμάται, ένας αγχωμένος σεφ, ένας κύριος που βοηθάει μια κοπέλα που ξέχασε να ακυρώσει το εισιτήριο της στο μετρό, ή ένας αυστηρός δάσκαλος μουσικής. Αυτά και άλλα πρόσωπα συχνά συνομιλούν επί σκηνής.

4) Ποσό μεγάλη πρόκληση ήταν για εσάς να δώσετε πνοή σ’ ένα χαρακτήρα που έχετε γράψει εσείς ;

Ήταν πρόκληση με την έννοια της ενέργειας που χρειάζεται να περάσει σε ένα άλλο επίπεδο, να φύγει από την ασφάλεια και το αβίαστο της γραφής, και να αποδοθεί θεατρικά, χωρίς να χάσει αυτό το ιδιαίτερο της ασυνείδητης και απρόσκοπτης συνέχειας στο μοίρασμα των εικόνων, των νοημάτων ,των συναισθημάτων με το κοινό.

5) Επειδή η παράσταση είναι μονόλογος, πόσο σημαντική είναι η «ενέργεια» του κοινού για εσάς;

Νομίζω ότι αυτό που θα σας πω δεν αφορά μόνο έναν μονόλογο, αλλά κάθε θεατρική παράσταση που απευθύνεται στην φαντασία και τις αισθήσεις του θεατή. Χρειάζεται και από την μεριά του κοινού μια ανοιχτή ψυχικά διάθεση, η οποία φυσικά δεν είναι καθόλου δεδομένη, ο ερμηνευτής οφείλει να την κερδίσει. Νομίζω ότι δεν πάμε στο θέατρο για να καταλάβουμε, ή να κρίνουμε, αλλά να αισθανθούμε, να μαλακώσουμε, να επιτρέψουμε κάτι να μας συμβεί για να δανειστώ μια φράση του έργου.

6) Θα θέλατε να μας συστήσετε τους συντελεστές της παράστασης, καθώς επίσης και για πότε έχει προγραμματιστεί η πρεμιέρα σας; Το χώρο, τις ημέρες και ώρες των παραστάσεων;

Βεβαίως,οι πολύτιμοι συνεργάτες μου είναι ο Γιώργος Σηφάκης στους φωτισμούς, η Νταίζη Λεμπέση στην επικοινωνία, ο Άγγελος Παππάς στην φωτογράφιση της παράστασης. Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω και όλους τους χορηγούς επικοινωνίας μας. Η παράσταση ξεκινάει στις 05/10 και συνεχίζεται κάθε Σάββατο στις 18.30 στο Θέατρο της Ημέρας έως και 12/04.

7) Άλλα σχέδια που θα μπορούσατε να μας εμπιστευτείτε;

Συνεχίζονται οι πρόβες για μια νέα θεατρική παράσταση με τίτλο ’’Ακριβώς παρακαλώ στις επτά’’, σε δική μου συγγραφή και σκηνοθεσία, που επίσης με χαρά θα ανέβει στο Θέατρο της Ημέρας από τον Νοέμβριο. Κι εγώ σας ευχαριστώ θερμά, καλή σεζόν με υγεία σε όλους.

Σας ευχαριστούμε θερμά. Σας ευχόμαστε ολόψυχα καλή επιτυχία .

της Γεωργίας Κολέγκα