Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ
της Λούλας Αναγνωστάκη
στο studio Μαυρομιχάλη

Τραγούδι της παράστασης:

Για δε μου λέτε
πού είν' αυτός ο δόκτωρ
που γιατρεύει τις πληγές
για να γιάνει τις δικές μου
πούχω σε πολλές μεριές.

               Ένα δωμάτιο με παλιά ταπετσαρία, δύο κρεβάτια κι ένα σκαμνί.Ακούγονται τύμπανα.Κανονικό παράθυρο δεν υπάρχει. Στο πάτωμα χάρτινα καραβάκια.
Κανονικό παράθυρο δεν υπάρχει.

               Δύο αδέλφια, η Ζωή κι ο Άρης ζουν απομονωμένα σ' ένα παλιό άδειο σπίτι. Μια σχεδόν υπαρξιακή αγωνία, ένας φανταστικός κόσμος σαν άμυνα μπροστά στην άρνηση τους να δουν και να αποδεχτούν την πραγματικότητα. Η παρέλαση που βλέπουν έξω είναι αληθινή; Μήπως είναι κάποιο είδος πολέμου;
Συχνές αναφορές στον πατέρα αλλά με την ένδειξη έλλειψης επικοινωνίας, αποξένωσης.
Παίζουν διάφορα παιχνίδια μεταξύ τους, φτιάχνουν φανταστικούς κόσμους που τους κρατούν εγκλωβισμένους σ' ένα matrix που δεν τους επιτρέπει καμμία επαφή με τον έξω κόσμο, καμμία επαφή με τον εαυτό τους, ούτε και μεταξύ τους.Κάποτε επιτίθενται ο ένας στον άλλο, αλληλοκατηγοριούνται, μα έχουν μόνο ο ένας τον άλλο. Αρνούνται να μεγαλώσουν, να ενηλικιωθούν, να δημιουργήσουν τον κόσμο τους από υλικά όπως η δράση, η δημιουργικότητα, η γείωση. Μυστικά και ψέματα, γεγονότα που αχνά περιγράφονται. Πληγές και τραύματα στα όρια του αυτισμού (επανάληψη λέξεων και φράσεων).Χαρακτηριστικό δείγμα μιας κοινωνίας που επαναλαμβάνεται μηχανικά, χωρίς να μπορεί να διακρίνει το καταστροφικό αυτής της επανάληψης.Σαν το σκύλο που κινείται κυκλικά, κυνηγώντας την ουρά του. Αδιέξοδο. Ένα δυστοπικό περιβάλλον που κουμπώνει γάντι στη σημερινή αποξένωση των ανθρώπων και τον εγκλωβισμό που δημιούργησαν μισάνθρωπα συστήματα με σκοπό ένα μοντέλο ανθρώπου-μηχανής-φυτού, χωρίς άποψη ή δύναμη διαμαρτυρίας.
Κάπου αμυδρά αιωρείται η υποψία μιας εκτέλεσης, μοιάζει με τον πατέρα τους, αλλά όχι δεν είναι αυτός, δεν υπάρχει αποδεκτή πραγματικότητα.
Ένα όνειρο του Άρη έχει παράθυρα, πόρτες, συνεχόμενες πόρτες, συνεχόμενα δωμάτια, μια απελπισμένη επιθυμία διαφυγής.
Η φωνή της Λούλας Αναγνωστάκη στο σήμερα.Το βλέμμα μιας συγγραφέως που βρισκόταν πολύ μπροστά από την εποχή της.

               Οι δύο ηθοποιοί Μανώλης Πίτερης και Κωνσταντίνα Μάντζιου, κρατούν άψογα τις ισορροπίες σ' ένα δύσκολο κείμενο και δομούν τις ερμηνείες τους με εκφράσεις, κινήσεις του σώματος και φωνητικές αυξομειώσεις.
Ο Νεκτάριος Λιονάκης χτίζει την σκηνοθετική του ατμόσφαιρα με βλέμματα κινήσεις και σιωπές, κρατώντας με σεβασμό την ατμόσφαιρα του κειμένου. Οι κινήσεις των δύο ηθοποιών είναι εύγλωτες και θυμίζουν σωματικό θέατρο.

               Η μουσική των Μαριάνας Κατσιμπράκη, Γιάννη Κατσιμπράκη και Νίκου Πίτερη είναι έντονη και κάποιες φορές εκκωφαντικά σιωπηλή. Είναι μουσική διαμαρτυρίας.

               Το σκηνικό της Σαφέτ Γιανακοπούλου είναι ένα πλέγμα μέσα από το οποίο βλέπουν τον κόσμο.
Οι φωτισμοί του Αλέξανδρου Πολιτάκη συνομιλούν ταιριαστά με το γενικό κλίμα. Μετάφραση: σχεδόν ημίφως.

               Η παρέλαση είναι μια αγωνιώδης κραυγή για ελευθερία εσωτερική πρωτίστως.
Αυτό που τα αδέλφια βλέπουν έξω είναι μια δική τους αντανάκλαση. Μέσα τους παρελαύνει μια στείρα βίωση.

               Στο Studio Μαυρομιχάλη απολαύσαμε Λούλα Αναγνωστάκη σε όλο το εύρος της φιλοσοφίας της, των θέσεων της και του ανθρωπισμού της!

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/i-parelasi/