Είδαμε στην Πειραιώς 260 την παράσταση Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα σε κείμενο της Βίλας Χατζοπούλου και σκηνοθεσία του Θέμη Πάνου και της συγγραφεως.

Ο Θέμης Πάνου δίνει μια μεγάλη ερμηνεία στον μονόλογο της δασκάλας που πρωτοδιορίστηκε το 1950 σε ένα νησί των Κυκλάδων. Από το πρώτο λεπτό αποδεχόμαστε την σύμβαση πως είναι η δασκάλα που θα πει την παλιά ιστορία της για την οποία δεν έχει μιλήσει ποτέ. Από την Κοζάνη το νεαρό κορίτσι μεταφέρεται στο νησί και αντικρίζει τη θάλασσα. Η θάλασσα είναι από τη μία η ελευθερία κι η απεραντοσύνη, ο ορίζοντας αλλά από την άλλη η φυλακή της, που την χωρίζει από το αντικρινό νησί. Δεν την φοβάται και κολυμπά καθημερινά, μέχρι ο αόρατος χορός των γυναικών του νησιού που την ξεματιάζει καθημερινά γιατί την θεωρεί αλλοπρόσαλλη γίνεται έλεγχος μέσω του ιερέα του νησιού. Αρχίζει να περπατάει καθημερινά κι ο θαλασσινός αγέρας είναι λυτρωτικός μα τα ξεματιάσματα συνεχίζονται. Κι όταν αρρωσταίνει η δασκάλα στο απέναντι νησί και την παρακαλούν να μοιράσει τις μέρες της διδασκαλίας στα δυό νησιά προσπαθεί να απελευρωθεί. Γνωρίζει τον Στάθη ως μαθητή, 17 χρόνων με μαθησιακές δυσκολίες και πρόβλημα στην εκφορά του λόγου και μέσω του έρωτα τον ξεκλειδώνει. Του λανθάνοντος αμφίδρομου έρωτα. Του χαρίζει το Χαμένο νησί του Καραγάτση κι ο Στάθης σιγά σιγά διαβάζει και μαθαίνει απέξω κεφάλαια από το βιβλίο και φτιάχνει και τον λόγο του. Την θάλασσα δεν την βλέπουμε ποτέ, όμως από τις περιγραφές την νιώθουμε, σχεδόν την μυρίζουμε και όταν φεύγουμε από το θέατρο έχουμε λίγο αλάτι στο δέρμα. Η αφήγηση είναι τόσο αληθινή που βουτήξαμε κι εμείς με τον Στάθη και την δασκάλα. Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Δήμητρας Λιάκουρα και οι κινηματογραφικές προβολές της Αλεξάνδρας Κατερινοπούλου πέρα απ' τό ότι κάνουν την παράσταση ένα εικαστικό αριστούργημα δίνουν την ζωντάνια και την κίνηση του Αιγαίου. Οι συγκρούσεις ανάμεσα στις επιθυμίες και στον άγραφο νόμο της παλιάς Ελλάδας είναι διαρκείς κι ο Θέμης Πάνου προχωρά απαλά πάνω στην άμμο της μνήμης. Η παράσταση είναι παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος κι ελπίζω να συνεχίσει να παίζεται κι εκτός Φεστιβάλ γιατί ακόμα και σήμερα ευνουχίζονται οι επιθυμίες. Και καίγονται τα χαμένα νησιά.

https://tickets.public.gr/gr-el/tickets/theater/i-mana-mou-me-petakse-sti-thalassa/