Ο Αλέκος Σακελλάριος υπήρξε μια σπουδαία μορφή, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες δημιουργούς, που συνέβαλλε στη διαμόρφωση του καλλιτεχνικού και πολιτιστικού σκηνικού της χώρας μας ως συγγραφέας, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, στιχουργός και δημοσιογράφος.

               Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών αλλά γρήγορα τον κέρδισε η τέχνη και η γραφή.
Έγραψε πάνω από 180 θεατρικά έργα, πολλά από αυτά σε συνεργασία με τον Χρήστο Γιαννακόπουλο.
Σκηνοθέτησε και υπέγραψε το σενάριο σε πολλές ελληνικές ταινίες όπως Η θεία από το Σικάγο, Ξύπνα Βασίλη, Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο, Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο και πολλές άλλες.
Έγραψε περίπου 2000 τραγούδια.
Στα έργα του σκιαγραφούνται με ευαισθησία, τρυφερότητα, πολύ χιούμορ και πολλή αλήθεια, τα ήθη και τα έθιμα της ελληνικής κοινωνίας της εποχής του.

               Τη ζωή αυτού του σπουδαίου καλλιτέχνη παρακολουθήσαμε στον Ελληνικό Κόσμο, σε μια μουσικοχορευτική θεατρική διαδρομή από το παρελθόν στο παρόν του τότε κι αντίστροφα. Τους έρωτες και τα όνειρα του, την αστείρευτη δημιουργικότητα του που άνθισε μέσα σε δύσκολες συνθήκες (Μεσοπόλεμος, κατοχή, εμφύλιος), την άσβεστη εσωτερική του φλόγα και το πάθος του που υπερέβη όλα τα εμπόδια και μας κληροδότησε αυτό το τεράστιο έργο που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του για όλες τις επόμενες γενιές.

               Ο Αλέκος με ένα ποδήλατο (μια από τις παιδικές του λαχτάρες), διασχίζει την πλατεία, το αφήνει στην άκρη της σκηνής κι ανεβαίνει να μας αφηγηθεί χαρακτηριστικά κομμάτια της ιστορίας του.
Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης κινείται σε δύο επίπεδα σκιαγραφώντας αυτή την πολυσύνθετη προσωπικότητα. Από τη μία σε ένα είδος που του πάει πολύ, αυτό του showman δημιουργεί πάνω στη σκηνή μια λαμπερή εντυπωσιακή παρουσία με πάθος, ένταση, πείσμα και εστιασμό στις βαθύτερες επιθυμίες, όχι τόσο μέσω προγραμματισμού όσο από μια δυνατή εσωτερική επιταγή.
Από την άλλη, αντί να επιλέξει τον εύκολο δρόμο της μίμησης, αφουγκράζεται, διεισδύει και συντονίζεται με την ενέργεια του Σακελλάριου, με την τρυφερότητα και τον συναισθηματισμό του, με βαθύτερα κομμάτια της ψυχής του. Κάτι που με συγκίνησε πολύ. Γιατί η εσωτερικότητα δεν έχει να κάνει με εικόνα, κινήσεις, συνήθειες ή μορφασμούς, αλλά με σύνδεση και συντονισμό. Έτσι μέσα από την εξαιρετική προσέγγιση του Μπουρδούμη ζήσαμε τους νεανικούς ενθουσιασμούς του Αλέκου, την ευαλωτότητα της εφηβείας, τους έρωτες, τις γνωριμίες και την καλλιτεχνική του εδραίωση. Και μέσα σε όλα αυτά πάντα παρόν, πάντα ενεργό το πάθος του για δημιουργία. Σαν να είχε πάντα μέσα του μια φωνή που του υπαγόρευε: γράφε, γράφε, ό,τι και να συμβαίνει εσύ γράφε, ό,τι και να συμβαίνει εσύ κάντο τραγούδι, σενάριο, τέχνη.
Να σημειώσω την πολύ καλή φωνή του ηθοποιού που γινόταν άλλοτε δυνατή και στεντόρεια κι άλλοτε βαθιά τρυφερή και βελούδινη.Σ' αυτό το μοτίβο ερμήνευσε πολλά από τα τραγούδια του Σακελλάριου.

               Η Ματίνα Νικολάου ερμήνευσε πολλές από τις γυναίκες της ζωής του με μπρίο κι εξαιρετική κίνηση. Άλλαζε συνέχεια ρόλους με μια αρκετά καλή μεταμορφωτική ικανότητα. Εξαιρετική επίσης η φωνή και η ερμηνεία της στα τραγούδια της παράστασης.
Οι δύο ηθοποιοί φτιάχνουν ένα δυνατό ντουέτο με καλή χημεία μεταξύ τους, χαρίζοντας μας ανεπανάληπτα τραγούδια που εγώ θα τα ονόμαζα διαχρονικά. Μερικά από αυτά: Μη κοιτάς πούμαι μπατίρης, άνοιξε κι άλλη μπουκάλα, άσε τον παλιόκοσμο να λέει, άστα τα μαλλάκια σου, αχ βρε παλιομισοφόρια, ας είν' καλά το γινάτι σου, γαρύφαλλο στ' αυτί, ένα βράδυ πούβρεχε, θα ξανάρθεις, θα σε πάρω να φύγουμε, λες και ήταν χτες και πολλά άλλα. Συνοδεία των τραγουδιστών η εκπληκτική πενταμελής ορχήστρα με επικεφαλής τον Δημήτρη Κίκλη στο πιάνο (δική του η ενορχήστρωση), τον Γρηγόρη Λάζογλου μπουζούκι-κιθάρα, τον Θοδωρή Χριστοδούλου στα τύμπανα, τον Γιώργο Καρακώστα ακορντεόν και τον Αποστόλη Παρασκευαΐδη κοντραμπάσο.

               Ο Δημήτρης Μαλισσόβας στη σκηνοθεσία του κειμένου που ο ίδιος έγραψε, δημιουργεί ένα κολάζ από στιγμές, γεγονότα και σταθμούς της ζωής του Σακελλάριου, χωρίς να στέκεται πολύ σε κάθε έναν από αυτούς τους σταθμούς.Έτσι η αφήγηση θυμίζει περισσότερο παραμύθι και λιγότερο βιογραφία.
Το έργο του καλλιτέχνη δίδεται πιο περιγραφικά, ενώ η ζωή του αφήνει πολλά κενά.
Η σκηνοθεσία του Μαλισσόβα ζωντανή και σπιντάτη, μας καθήλωσε για 2,5 ώρες περίπου και ίσως το ότι άφησε κάποια βιογραφικά κενά να συνέβαλε στο να κρατήσει τους θεατές σε εγρήγορση περιμένοντας.....

               Τον παραδεισένιο Αλέκο τον θεωρώ μια από τις καλύτερες παραστάσεις του καλοκαιριού για τον ψυχαγωγικό της χαρακτήρα, για τα υπέροχα τραγούδια που μας ταξίδεψαν, για την εμβάθυνση στην τρυφερότητα και την ευαισθησία. Και κυρίως γιατί τίμησε με σεβασμό και χωρίς περιττούς εντυπωσιασμούς, έναν από τους σπουδαιότερους αστέρες που πέρασαν από το καλλιτεχνικό στερέωμα της χώρας μας.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/o-alekos-bgike-ap-ton-paradeiso/