Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Είδαμε το “Azan” στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μετανάστευσης στην Αθήνα

Είδαμε το “Azan” στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μετανάστευσης στην Αθήνα

ΕΙΔΑΜΕ Γράφτηκε από  Λουκία Σουγιά Ιανουάριος 18 2020 μέγεθος γραμματοσειράς μείωση του μεγέθους γραμματοσειράς αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς

Όπως στα 8 του, έτσι και στα 18 του χρόνια ο Άγγελος χάνεται. Η μητέρα του ψάχνει τον γιο της στα αφιλόξενα μέρη του Έβρου, όπου εκείνος υπηρετεί τη θητεία του. Προσπαθώντας να ξετυλίξει ένα κουβάρι αλήθειας χαμένο στις λάσπες και στις σκοτεινές αποκρύψεις, σε μια μεθόριο-όριο ανάμεσα σε λαούς και ζωές, θα βρει την άκρη του νήματος.Το «Azan» της Γεωργίας Μαραγγούλη, πτυχιακή και πρώτη επαγγελματική της ταινία, επιλέχθηκε για να συμμετάσχει φέτος στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας. Είναι ένα φιλμ επίκαιρο, καθώς η μεταναστευτική κρίση μαίνεται σε όλο τον κόσμο –και στην Ελλάδα. Μεταφέρει αυτούσια την εναγώνια αναζήτηση της ζωής ενάντια στον αφανισμό και τον θάνατο. Εξομοιώνει τον αγώνα όλων των ανθρώπων για ζωή, για μια θέση στον ήλιο: κανείς διαφορετικός, κανένας καλύτερος.

 

Στο «Azan» ο θάνατος δεν έχει εθνικότητα. Ο πόνος δεν έχει σύνορα. «Εκείνοι», οι ξένοι, πονούν, ονειρεύονται, επιθυμούν το ίδιο μ’ εμάς. Χάνονται το ίδιο μ’ εμάς. Τα όρια, τα σύνορα -μεταξύ Ελλήνων και ξένων, ζωής και θανάτου, μεταξύ Ελλάδας και άλλης γης, χριστιανών και μουσουλμάνων- καταρρίπτονται όταν, μετά την πράξη του Άγγελου, η μάνα του γονατίζει στο πρώτο χάραμα της μέρας. Στο πρώτο κάλεσμα των μουσουλμάνων σε προσευχή. Στους ήχους του, η χριστιανή μητέρα προσεύχεται για τον Άγγελό της. Σκηνή συμφιλίωσης χωρίς πρόσωπα, φόρος τιμής στον Άλλο, που δεν κρατάει μακριά μας ένα ποτάμι, αλλά η ιδέα του διαφορετικού.

 

Βουτώντας στα νερά εκείνη «βαφτίζεται» σ’ ένα ποτάμι που για πρώτη φορά δεν χωρίζει, αλλά ενώνει. Είναι η στάση του γιου της και η δική της, που μετατρέπουν το όριο σε δίαυλο, το όπλο σε χέρι που απλώνεται, το συρματόπλεγμα σε πλέγμα. Ένα χάραμα, κάτω απ’ τους ήχους του πρώτου «azan»...

Το ανεξίτηλο στη μνήμη βλέμμα της Στέλλας Φυρογένη, η εξαιρετική της κίνηση, η αμεσότητα και φυσικότητα της Λεωνής Ξεροβάσιλα, η αέρινη παρουσία του Δημήτρη Φουρλή, η εκφραστικότητα του Ιερόνυμου Καλετσάνου, η δύναμη της φωτογραφίας του Βασίλη Κασβίκη και της μουσικής του Μανώλη Μανουσάκη συμβάλλουν στο ηχηρό μήνυμα.

krisi 2

Ταυτότητα ταινίας: Μικρού μήκους, δράμα, Ελλάδα, 2019

Σενάριο – Σκηνοθεσία: Γεωργία Μαραγγούλη | Διεύθυνση Φωτογραφίας: Βασίλης Κασβίκης | Μοντάζ: Ιωάννα Σπηλιοπούλου | Μουσική: Μανώλης Μανουσάκης | Ηχολήπτης: Γιώργος Κωνσταντινέας | Ηχητικός Σχεδιασμός: Μανώλης Μανουσάκης | Επεξεργασία Hχου: Ελένη Καβούκη | Χρωματική Επεξεργασία: Βασίλης Κασβίκης | Μακιγιάζ: Ευαγγελία Μαραγγούλη, Εύη Κακογιάννη | Κοστούμια-Σκηνικά: Ιωάννα Παπαδογιάννη | Μίξη Hχου: Studio 19 St-Κώστας Μπώκος | Κόντρα Μπάσο: Δημήτρης Τίγκας | Βοηθός Σκηνοθέτη: Νεφέλη Εφταξιάδη | Βοηθός Παραγωγής: Θωμάς Γιαννάκης | Παραγωγή: Γεωργία Μαραγγούλη | DCP Mastering: Studio 19 St

Διάρκεια: 23 λεπτά

Ερμηνευτές:

Μαμά Aγγελου: Στέλλα Φυρογένη | Αμίνα: Λεωνή Ξεροβάσιλα | Διοικητής: Ιερόνυμος Καλετσάνος | Aγγελος (19 ετών): Δημήτρης Φουρλής | Φωκάς: Κωνσταντίνος Γεωργαλής | Κυνηγός: Δημήτης Ζαφειρούλης | Aγγελος (8 ετών): Νικόλας Σαββανής | Γιος Αμίνας: Περσέας Θεόδωρος Ντούμος | Σκοπός: Ηλίας Χάμος | Αστυνομικός: Διονύσης Δηλμπεράκης | Παιδιά Γειτονιάς: Μαρία Παναγιώτα Μαστοροδήμου, Βασιλεία Μαστοροδήμου, Γιώργος Μαστοροδήμος, Δέσποινα Στυλιανή Μπροζιούτη, Κωνσταντίνος Καλογιάννης, Ηλίας Καλογιάννης | Πρόσφυγες: Δήμητρα Αρτέμη Μπροζιούτη, Γιώργος Κυριακόπουλος, Μαίρη Παπαδούλη, Χρυσάνθη Κουκουσιώτη, Κατερίνα Μακρή | Διασώστες: Πόλα Κουρέτσου, Ευανθία Γραββάνη, Δημήτρης Κεχαγιάς, Βαγγέλης Τζιώρας, Σπύρος Οικονόμου, Μανώλης Μαραγγούλης | Φαντάροι: Γιάννης Λιάκος, Αλέξανδρος Λέτσιος | Γειτόνισσα: Φιλίτσα Δεληγιαννίδου

O ιστότοπος μας χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.