Με αφετηρία το ομώνυμο βιβλίο του Jean-Luc Nancy, ο Kωνσταντίνος Αβράμης και η ομαδα dispositif μας καλούν στο Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά ,για να μας μιλήσουν για το θέμα των μεταμοσχεύσεων και της δωρεάς οργάνων, σε ένα κόσμο που κινείται μεταξύ σκληρής πραγματικότητας και ονείρου.

Το κείμενο ισορροπεί αναμεσά στην προσωπική κατάθεση, το ιατρικό ντοκιμαντέρ και την μυθοπλασία, με δραματουργική δεινότητα που καταφέρνει ταυτόχρονα να περάσει την στεγνή ιατρική πληροφορία γύρω από το θέμα των μεταμοσχεύσεων χωρίς να κουράσει , παραμένοντας συγκινησιακά φορτισμένο όσο χρειάζεται για να αποφευχθούν οι μελοδραματισμοί και με μια δόση υπόγειου μαύρου χιούμορ ,την απαραίτητη τρυφερότητα , την αγριότητα και τον αναπόφευκτό θυμό που κουβαλάει κάθε διαδρομή από την σοβαρή ασθένεια ως την ίαση, ή πολλές φορές , το τέλος.

Ο Θοδωρής Οικονόμου ο οποίος έχει γράψει και την μουσική της παράστασης, βρίσκεται επί σκηνής με το πιάνο του, και δίνει τον τόνο. Η προσωπική μου αίσθηση είναι πώς αν η αίθουσα αναμονής για τον επόμενη ζωή ήταν σαλλούν , θα ήταν ο πιανίστας και ταυτόχρονα ο φύλακας της πύλης που αποφασίζει ποιος περνά στο επέκεινα και ποιος δεν ήρθε ακόμα η ώρα να βρίσκεται εκεί. Aποτελεί οργανικό κομμάτι της παράστασης και ειλικρινά απόλαυσα την παρουσία του νότα προς νότα.

Γιώργος Γκιόκας, Κώστας Γκόζιας, Ναταλία Λουιζάκη, Ελένη Νιωτάκη ανεβαίνουν στην σκηνή κι αναλαμβάνουν ρόλους άλλοτε διακριτούς κι άλλοτε με θολά όρια: Αφηγητής και ιστορία, γιατρός και ασθενής, δότης και λήπτης, σώμα και όργανο, άνθρωπος και ψυχή, ζωή και θάνατος. Δίπολα σε τρυφερή συμπόρευση ή σε σκληρή μάχη, που μαζί με τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς δίνουν την αίσθηση ότι ο θεατής κοιτάζει κρυφά από μια χαραμάδα ένα ξένο, αλλόκοσμο όνειρο , ή έναν ξένο εφιάλτη, που θα μπορούσε όμως να γίνει και δική πραγματικότητα.

Ερμηνευτικά και κινησιολογικά έχει γίνει φοβερή δουλειά από όλους τους συντελεστές, δεν μπορώ να μην ξεχωρίσω ωστόσο τον Γιώργο Γκιόκα, ο οποίος είναι για άλλη μια φορά συγκλονιστικός, τόσο στην κίνηση και τον λόγο όσο και στην εκφραστικότητα του ακόμα και στην ακινησία και στις σιωπές του.

Ο ‘’Παρείσακτος’’ είναι από τις παραστάσεις που περισσότερο τις ‘’νιώθεις’’ κάτω από το δέρμα σου, στα κόκκαλα σου , η κάπου βαθιά ( τι ειρωνεία) στην καρδιά σου, παρά τις επεξεργάζεσαι με το μυαλό, τουλάχιστον την ώρα που συμβαίνουν, γιατί φεύγοντας από την αίθουσα την κουβαλάει κανείς για μέρες, αφού σιγουρά γεννάει συζήτηση για το θέμα που πραγματεύεται. Πρόκειται για μια δουλειά καλλιτεχνικά άρτια στο σύνολο της που αξίζει να βάλετε στο πρόγραμμα σας.

*Η παράσταση πραγματοποιείται με την οικονομική στήριξη του Ωνάσειου Νοσοκομείου. Υπό την αιγίδα του Ελληνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων και του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/o-pareisaktos/