Η ζωή στα χέρια της
του Βασίλη Κατσικονούρη
στο θέατρο Bios

               Η Φωτεινή στην καρέκλα του ψυχαναλυτή. Ευαισθησία, ευαλωτότητα, αισθήματα μειονεξίας και μια χαριτωμένη παιδικότητα.

"Νομίζω γιατρέ ότι από κει άρχισαν όλα. Εκεί κάτω στις σκάλες, ήταν ένα σταυροδρόμι με δύο πραγματικότητες. Η μια με τον πατέρα μου να κάθεται στο σκαλοπάτι και να καπνίζει και η άλλη με τον πατέρα μου επάνω, που ήτανε ήδη πεθαμένος. Κι εγώ τις είδα και τις δύο την ίδια στιγμή. Και δε ξέρω ποια ήταν η αληθινή."

               Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι βιώνει μια μόνο πραγματικότητα;
Εδώ κατά τη γνώμη μου βρίσκεται ένας από τους πυρήνες του έργου. Οι πραγματικότητες που ζούμε και οι ερμηνείες που δίνουμε.
Η Φωτεινή διακατέχεται από μια σχεδόν παιδιάστικη ευαισθησία, από μια σχεδόν ανώριμη ευαλωτότητα που ο ψυχαναλυτής την θεωρεί νοσηρή, το ίδιο και η ξαδέλφη της. Μήπως όμως είναι μόνο ερμηνείες; Εκείνη υπερασπίζεται σθεναρά την εσωτερική της ιστορία κι αυτό από μόνο του είναι σημάδι ψυχικής δύναμης. Μήπως είναι απλά μια γυναίκα που τόλμησε να βγει από τα κουτάκια της κοινής λογικής;
               Σίγουρα ο συγγραφέας του έργου τρέφει για αυτήν αισθήματα τρυφερότητας, ενώ αποδομεί και γκρεμίζει αυτοσαρκαζόμενος, τον μύθο του συγγραφέα γενικότερα και ειδικά τον Αντρέα, τον συγγραφέα του έργου του, για τον παραλογισμό και τον εγωκεντρισμό του, την ναρκισσιστική του εμμονή για έμπνευση, την βαμπιρίστικη τάση του πάνω στις ζωές των άλλων. Ο Κατσικονούρης συγγραφική αδεία, δημιουργεί μια γκροτέσκο καρικατούρα, που την φτάνει μέχρι την υπερβολή.

               Χριστίνα Αλεξανιάν: Υπέροχα μοναδική. Λεπτοκεντημένη ερμηνεία με πινελιές ευαισθησίας και γλυκύτητας. Η Φωτεινή της, πάσχει από ανθρώπους δίπλα της να την δουν όπως είναι και να την αποδεχτούν, ξορκίζοντας τη μοναξιά της. Κι αυτό η Αλεξανιάν το ζωγραφίζει πάνω στη σκηνή σαν έναν σπάνιο πίνακα, το αφήνει να αιωρείται στην ατμόσφαιρα, σαν ένα λεπτό αεράκι που μπήκε από το μισάνοιχτο παράθυρο. Γιατί τι είναι ο έρωτας πάρα η εναγώνια προσπάθεια μας να δημιουργήσουμε μια όμορφη πραγματικότητα που μέσα της να διευρυνόμαστε και να ανασαίνουμε. Κι αυτό δεν είναι ψευδαίσθηση. Είναι μια συνειδητή πράξη αναδόμησης του κόσμου.

"Ξέρεις έχω ένα καράβι στο μυαλό μου κι όταν τα πράγματα πάνε στραβά, το φωνάζω και βγαίνει. Ένα μικρό ξύλινο καράβι, στο κατάστρωμα παίζουν και μουσική, έχει και φωτάκια."

               Εξαιρετικός ο Κώστας Καζανάς στο ρόλο του ψυχαναλυτή. Ευθυγραμμισμένος με την επιστήμη και την έρευνα του, αποστασιοποιημένος συναισθηματικά από τον θεραπευόμενο, όσο ακριβώς χρειάζεται κι ωστόσο ζεστός και φιλικός. Ένας δύσκολος ρόλος ισορροπιών που ο Καζανάς τον διαχειρίστηκε με ακρίβεια κι ευελιξία, ακόμα και στις χαοτικές στιγμές του έργου.

               Πολύ αξιόλογη επίσης ερμηνεία από την Εύα Κοτανίδη στο ρόλο της ξαδέλφης και της συζύγου. Έναν ρόλο με εσωτερικές συγκρούσεις και ηθικά διλήμματα όχι μόνο για τις διαφημίσεις αλλά και για την επιλογή ανάμεσα στην ξαδέλφη και τον σύζυγο. Η Κοτανίδη εκφράζει πολύ επιτυχημένα με την ερμηνεία της μια ψυχοσύνθεση που ενώ υποκύπτει, την ίδια στιγμή μετανιώνει, γεμίζει ενοχές και προβληματίζεται.

               Ο Χριστόδουλος Στυλιανού είναι ένας πολύ καλός ηθοποιός κι αυτό αποδεικνύεται από το ότι καταφέρνει να γίνει αντιπαθής κι εκνευριστικός μέσα από το ρόλο του ψυχωτικού συγγραφέα που χειραγωγεί τη γυναίκα του και θεωρεί τους άλλους ανθρώπους σαν μαριονέτες που είναι ταγμένες στην υπηρεσία του.

               Το έργο του Βασίλη Κατσικονούρη σε κρατάει συνεχώς "αναμμένο" μέσα από την πλήρη απουσία προβλεψιμότητας.Όχι μόνο του έργου αλλά και δικής σου. Εκεί που πας να συγκινηθείς γελάς, εκεί που πας να γελάσεις θυμώνεις κι αυτό το καθιστά ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

               Σκηνοθετική προσέγγιση: Ο Σωτήρης Καραμεσίνης στήνει μια παράσταση με δομικά υλικά από τη μιά την ευαισθησία και το όνειρο κι από την άλλη τον ρεαλισμό. Ανοίγει πύλες που από μέσα τους βγαίνουν εικόνες από παιδικά παραμύθια με Κοκκινοσκουφίτσες και πονηρούς λύκους.
Φτιάχνει μια πολυδιαστασιακή παράσταση με στοιχεία από παραμύθι, δράμα, κωμωδία και ψυχανάλυση, προβάλλοντας με διάφανο τρόπο το έργο του συγγραφέα και χαρίζοντάς του μια ποιητική διάσταση.

               Η μουσική του Νίκου Ασημάκη ντύνει την παράσταση με μελωδικοτητα ρομαντισμό και λυρικότητα.

               Η ζωή στα χέρια της του Βασίλη Κατσικονούρη με την εμπνευσμένη σκηνοθεσία του Σωτήρη Καραμεσίνη, είναι μια παράσταση βαθιά όσο κι επιφανειακή, κωμική όσο και δραματική, αρμονική όσο και χαοτική. Κι όλα αυτά τα αντίθετα στοιχεία, της δίνουν αυτό το ιδιαίτερο, που φέρνει τα συνεχόμενα sold aut. Ευχόμαστε να συνεχιστεί και την επόμενη σεζόν γιατί είναι μια εξαιρετική δουλειά!!!!!

https://www.ticketservices.gr/event/bios-i-zoi-sta-xeria-tis/?lang=el