Τα κύματα σκάνε στη σκηνή του θεάτρου, ορμητικά, τεράστια και αδάμαστα. Ένα κύμα δεν είναι και όλη μας η ζωή; Μέσα στον αβυσσαλέο ωκεανό της ύπαρξης, το κύμα μας ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα παλεύει να λειάνει, να φάει λίγο λίγο τον βράχο, τον αδιαπέραστο, επιβλητικό βράχο που υπάρχει στο κέντρο κάθε ανθρώπινου πλάσματος. Και όλη του η ζωή η αναμέτρηση με αυτόν τον βράχο είναι, τον προσωπικο μα και πανανθρώπινο.

Οι ερμηνείες εξίσου επιβλητικές και μεγαλειώδεις μας παρασέρνουν μαζί τους σε αυτή τη ταραγμένη θάλασσα συναισθημάτων απ´ την πρώτη στιγμή, δίχως σωσίβιο, πολύ μακριά απ´ την ακτή. Στην ακτή ξεβράζονται βίαια και οι ήρωες μας μετά τον θάνατο του Περσιβαλ. Τσακισμένοι μα ακόμα ζωντανοί παλεύουν να ενώσουν τον διαμελισμένο απ´ την απώλεια εαυτό τους με κομμάτια ξεσκισμένα που δεν μπορούν να ταιριάξουν πια μεταξύ τους όπως άλλοτε. Το ρήγμα στις σχέσεις τους, η ψυχοσύνθεση των ηρώων μας δίνεται μέσω φοβερά γοητευτικών εικόνων, το έργο της Γουλφ αναπαριστάται σε όλη του τη ποιητική διάσταση γιατί ο πόνος είναι κάτι βαθιά ποιητικό, ποιεί, δημιουργεί μέσω της καταστροφής.

Ηθοποιοί φοβερά δουλεμένοι με άρτια τεχνική και πηγαίο συναίσθημα κατορθώνουν εντυπωσιακές ερμηνείες με αβίαστη χάρη μέσα σε μια άκρως ευρηματική σκηνοθεσία και τα χειροκροτήματα σκεπάζουν την αίθουσα πιο ορμητικά και από τα κύματα του έργου, από τα κύματα της ζωής. Το τέλος έρχεται σαν λύτρωση σαν καλπασμός πέρα απ´ ότι μας τσάκισε πρόωρα, καλπασμός πέρα από τα νεκρά σώματα και τις πενθούσες ψυχές που απομένουν να τα αναζητούν εις μάτην.
Μια πραγματικά καταπληκτική, άξια πολλών συγχαρητηρίων παράσταση.

https://www.ticketservices.gr/event/theatro-nous-ta-kimata-tis-virginia-woolf/?lang=el