Είδαμε το the great nothing or the loneliest place in the universe ένα έργο της Αντωνίας Οικονόμου στα ΤΖΑΜΙΑ ΚΡΥΣΤΑΛΛΑ
Παραδοχή νούμερο 1: Είμαι φαν της Αντωνίας Οικονόμου. ( https://www.xn--mxahi4ajr.gr/eidame/item/3806-%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%84%CE%BB%CE%BF%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%8D%CE%B3%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF-%CE%B8%CE%AD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF.html/)
Παραδοχή νούμερο 2: Ό,τι έχω δει μέχρι στιγμής στο Τζάμια Κρύσταλλα ήταν 12 ( https://xn--mxahi4ajr.gr/eidame/item/4977-%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%B5-%CF%80%CF%85%CF%81%CE%B5%CF%84%CF%8C%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%B6%CE%AC%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CF%81%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B1.html )
στα 10 ( https://xn--mxahi4ajr.gr/eidame/item/5087-%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-titanic-song-but-it-was-completely-edited-by-me,-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B7%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%B4%CE%AC%CE%BC-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%B6%CE%AC%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CF%81%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B1.html ), το ένιωθες φρέσκο και σοκαριστικό, όπως πρέπει να είναι ένα ωραίο περφόρμανς.
Οπότε αυτά που θα διαβάσεις παρακάτω ίσως να μην είναι και τόσο αντικειμενικά. Ή ίσως το the great nothing να αξίζει στ’ αλήθεια τόσο πολύ τον χρόνο σου. Μια σκηνή χωρισμένη στα τρία, ένα αφήγημα που σε σέβεται αρκετά για να σε πάρει από το χέρι στην αρχή και μετά να σε αφήσει σε ένα μη οικείο μέρος, με τόση-όση πληροφορία για να προσπαθήσεις να βρεις την έξοδο.
Στοιχεία που φέρνουν στο νου σωματικό και ιαπωνικό τρόμο. Μικρές προσωπικές στιγμές απύθμενης ήττας που χωράνε μέσα τους όμως την ήττα κάθε θεατή. Σώματα που μιλούν την ίδια γλώσσα, αλλά με εντελώς διαφορετική προφορά το κάθε ένα, για να πουν εντελώς άλλη ιστορία.
Το the great nothing είναι αδυσώπητο, ακόμα κι όταν γίνεται μελαγχολικό, ακόμα και λίγο μελοδραματικό. Σε ρωτάει εμμέσως «Εσύ δεν ήσουν μελό ακόμα και στα πιο θυμωμένα στάδια της θλίψης σου;»
ΥΓ. Η σκηνή με την βρύση θα μείνει μαζί μου καιρό, να με κάνει να νιώθω λιγότερο μόνος και να καταλαβαίνω πιο καλά τις απώλειες και τις μοναξιές μου, κι ας μην ξέρω αν με σέρνουν οι αναμνήσεις ή αν εγώ σέρνω αυτές.
