Έχουμε άραγε σκεφτεί ποια ακριβώς συνθήκη λαμβάνουμε υπόψη μας όταν χρησιμοποιούμε τον όρο «σύγχρονη πραγματικότητα»; Ποιο μέρος του κόσμου είναι αυτό που φωτίζουμε; Ποιοι άνθρωποι ζουν και δρουν μέσα σε αυτόν; Τι είναι αυτό που τελικά θέλουμε να εκφράσουμε μέσα από αυτόν τον όρο και γιατί θα πρέπει να εννοηθεί και κάτι ακόμα στα θεμέλιά του για να μπορέσει να είναι δόκιμος;

Η λογοτεχνία και κατ' επέκταση το θέατρο και ο κινηματογράφος στην κεντρική ευρωπαϊκή τους εκδοχή, εστιάζουν κατά μεγάλη πλειοψηφία στην ζωή όπως την ξέρει ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός. Κάτι που σαφώς είναι λογικό, γιατί είναι η κατάσταση την οποία γνωρίζουμε και βιώνουμε όλοι μας σ' αυτό μέρος της γης. Τι γίνεται όμως όταν στρέψουμε το βλέμμα μας λιγάκι πιο ανατολικά και συνειδητοποιήσουμε ότι τα πράγματα δεν είναι για όλους το ίδιο; Η απάντηση που μπορώ να δώσω πρόχειρα μα καθόλου ασυνείδητα, είναι πως οι προβληματισμοί εγείρονται, τα ερωτήματα αυξάνονται, τα σύνορα πέφτουν, η έμπνευση συναντά την αδικία και την ανάγκη για τρυφερότητα και κάποιο μεγάλο έργο τέχνης γεννιέται.

Τέτοιο έργο θα χαρακτήριζα χωρίς καμία υπερβολή τις «Σύγχρονες Τραγωδίες» της Τατιάνας Κίρχοφ που παρουσιάζεται στο θέατρο του Μικρού Κεραμεικού. Σε ένα στοίχημα απαιτητικό και καταβυθιστικό, η Κίρχοφ μαζί με τον Φώτη Καράλη παλεύουν όχι μόνο για την επιβίωση της ψυχής μέσα σ' έναν βίαιο κόσμο, αλλά κυρίως για τον προσδιορισμό των συντεταγμένων της ψυχοσωματικής μας εντροπίας σε μια κόλαση οθονών, κτητικότητας και εγωισμού που στοχεύει στην απομάγευση και την ρομποτοποίηση.

Η Άννα, μια ελληνίδα που ταξιδεύει διαρκώς στο εξωτερικό για την δουλειά της, επιβιβάζεται στο αεροπλάνο για το αγαπημένο της Παρίσι παραλίγο δίπλα σ' έναν πρόσφυγα από την Συρία που οι αρχές κρατούν χωρίς κάποιον προφανή λόγο, απαγορεύοντάς του να επιβιβαστεί. Παρόλο που δεν βρέθηκαν ποτέ ό ένας δίπλα στον άλλο και τα βλέμματά τους συναντήθηκαν μόνο για μια στιγμή χωρίς να ανταλλάξουν κουβέντα, οι ζωές τους μπλέκονται στην φαντασία τους αναζητώντας απαντήσεις στην μοναξιά που τους κυριεύει, στην αδικία που τους πνίγει και στην ζωή που τους στερεί το χαμόγελο και την γαλήνη. Το Παρίσι γίνεται η αφορμή για να «γνωριστούν» και μέσα από τις φασματικές κουβέντες τους να γνωρίσουν το αληθινό τραύμα της ψυχής τους, τον μοναχικό καημό και να τον αντιμετωπίσουν. Από εκεί και ύστερα, ο Άσαντ θα παλέψει για ακόμη μια φορά με τα μανιασμένα κύματα όταν θα προσπαθήσει να φέρει την μητέρα του στην Πόλη του Φωτός, ενώ η Άννα θα γνωρίσει τον έρωτα, την τυφλωτική του επιβολή, τον αφοπλισμό του και εν τέλει τις σκληρές συνέπειες της πατριαρχικής σήψης, της σκοτεινής ομίχλης του συντηρητισμού - θα έρθουν και οι δύο αντιμέτωποι με το αθάνατο σαρωτικό τέρας της υποταγής και της βίας, αντικρίζοντας διαφορετικές μορφές μιας αέναης και καταστροφικής κυριαρχίας.

Η Τατιάνα Κίρχοφ και ο Φώτης Καράλης δίνουν αιματηρό αγώνα για να αποδώσουν αριστουργηματικά και την παραμικρή πτυχή ενός εξαιρετικού κειμένου που συναντά τις αρετές της σπουδαίας δραματουργίας και της υψηλής λογοτεχνίας. Το έργο έχει πολλά σκαμπανεβάσματα και εναλλαγές διαθέσεων και συνθηκών δημιουργώντας απαιτήσεις που ξεπερνούν πολλές φορές τα όρια του ανθρώπου. Έχουν όμως και οι δύο την ζέση και τα ψυχικά αποθέματα ώστε να εντρυφήσουν ισάξια η μεν Κίρχοφ στην νέα και δυναμική εργαζόμενη Άννα όσο και στην μαυροφορεμένη μητέρα του Άσαντ και ο δε Καράλης στον συμπαθητικό και καλοκάγαθο Άσαντ που ονειρεύεται όσο και στον βίαιο και κακοποιητικό σύντροφο που πληγώνει ψυχικά και σωματικά μιαν άλλη ανθρώπινη ψυχή. Η υποκριτική του δυνότητα είναι κατεγιστική και μαγνητίζει τον θεατή από την πρώτη μέχρι την τελευταία ανάσα. Οι δυο τους έχουν κάνει άψογη δουλειά και στις χορογραφίες που πλαισιώνουν την παράσταση σε συνδυασμό και με την ευρηματική μουσική επένδυση του FL.

Κι αν πιστεύετε ότι το έργο αυτό μπορεί να σας ψυχοπλακώσει και να το θεωρήσετε πεσιμιστικό, κατ' εμέ η προβολή του κακού που ταλανίζει τον άνθρωπο από γεννησιμιού του δεν στοχεύει στην απελπισία και στην ματαίωση κάθε προσπάθειας για αρετή, ούτε θέλει να δείξει πως ο κόσμος είναι φτιαγμένος για να ζούμε μέσα στην κόλαση· βασικός σκοπός είναι το σπιθίρισμα της ενσυναίσθησης και της συναισθηματικής νοημοσύνης για όλους εκείνους που γεννιούνται μέσα στην λάσπη, αλλά και για όσους πέφτουν μέσα σ' αυτήν κατά την διάρκεια του πολυτάραχου βίου τους. Εν τέλει οι «Σύγχρονες Τραγωδίες» είναι ένα καθρέφτισμα για εμάς τους ίδιους, μήπως

αρπάξουμε την ευκαιρία να στρέψουμε το βλέμμα μας κι αλλού πέρα από τον μικρόκοσμο που η σύγχρονη πραγματικότητα επιβάλλει να δημιουργούμαι.

Η παράσταση ανεβαίνει για όλα τα Σάββατα του Μαΐου στον Μικρό Κεραμεικό κι είναι ένα διαμάντι άρτια σμιλεμένο, ένα χώμα γόνιμο για προβληματισμούς, μια σπίθα που θα κάψει όσα μέσα μας βαθιά βράζουν.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Τατιάνα Κίρχοφ Ερμηνεύουν: Φώτης Καράλης, Τατιάνα Κίρχοφ Σκηνοθεσία: η ομάδα Βοηθός Σκηνοθεσίας: Κων/να Κορδώνη Χορογραφίες: η ομάδα Μουσική: FL (Fanis Labrou) Αφίσα: Μαρία Ναθαναήλ Social media: Χαρά Αποστολάκη Δημόσιες Σχέσεις & Επικοινωνία: Νταίζη Λεμπέση Παραγωγή: Μικρός Κεραμεικός

Εισιτήρια: https://www.ticketservices.gr/event/mikros-kerameikos-sygxrones-tragodies/?lang=el